Huub Mous

,

Egbert Tellegen (rechts) en ik, op 10 februari 2013 in het gebouw van de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht. Links uitgever Ed Brand (overleden in 2021). Eergisteren was de begrafenis van Egbert Tellegen in het uitvaartcentrum Westgaarde in Amsterdam West. Ik was daarbij aanwezig. ‘Het is mooi genoeg geweest’ had er bovenaan de rouwkaart gestaan, […]

Mijn grafsteen ontworpen door ChatGPT. In werkelijkheid ben ik 4,5 maand eerder geboren. Volgens ChatGPT ben ik al 2,5 jaar geleden overleden. Onlangs kreeg ik een mailtje van een uitgever met de vraag of ik een boek wilde laten maken van mijn blogs. Niet allemaal natuurlijk, maar een selectie, een bloemlezing zogezegd. Ik heb het […]

Op de foto staat in het midden mijn vader. Het is 1926. Locatie: het Van Nispenhuis aan de Nassaukade 55 in Amsterdam, toen nog het onderkomen van de Sint Jozeph Gezellen Vereniging. Zulke tehuizen bestonden overal in het land, in de hoogtijdagen van het Rijke Roomse Leven. Jonge katholieke arbeiders en kantoorklerken die nog vrijgezel […]

De familie Mous in Bakhuizen, ruim honderd jaar geleden, met in het midden de stamhouder: mijn vader. Onlangs kreeg ik een mail van een vrouw die vermoedt dat er een familieband tussen ons bestaat. Haar moeder is een dochter van Gezina Mous, die zelf weer een dochter was van Bonifacius Mous, zoon van Hermanus Jozef […]

In zijn boek Varieties of religious experience (1902) heeft William James erop gewezen dat vele religieus begaafden vaak een excentriek leven leidden. Zij waren allesbehalve geestelijk normaal. Zo schreef hij: ‘In sterkere mate dan andere genieën zijn religieuze leiders bezocht door abnormale psychische verschijnselen. Zonder uitzondering waren zij lieden met een verhoogde emotionele gevoeligheid. Dikwijls was hun […]

Gisteren ontving ik het bericht dat Egbert Tellegen is overleden. ‘Het is mooi genoeg geweest’ stond er bovenaan de rouwkaart. Dat kwam voor mij niet onverwacht. De laatste keren dat ik bij hem was in zijn huis in Sloten – ten zuiden van Amsterdam – sprak hij al over een zelfgekozen einde van het leven. […]

Van links naar rechts: Georges Maissan, ikzelf, Nard Loonen en Hans Kraan, Vilsteren 1962 Na enig zoeken tussen stapels papieren, die ik ooit in een ladekast heb weggeborgen, vond ik gisteren het essay dat ik in de winter van 1969 schreef. Het draagt de titel De vraag en de absurditeit, met als motto een Arabisch […]

Door het raam kijk ik uit over het land. Een rij paarden graast in het zachte licht van de namiddag. Achter hen een dijk van bomen, de horizon van mijn jeugd. De lucht trilt als een herinnering die te lang in het geheugen heeft liggen wachten. Soms denk ik dat het leven niets anders is […]

Huissen, begin jaren vijftig. Ik sta in het midden. Staand v.l.n.r.: tante Marie, tante Luus, mijn moeder, mijn oudste zus Mariet. Zittend: mijn zus Lucie, tante Door en mijn zussen Trees en Cornelie. Ik ben tussen vrouwen geboren. Vier zussen had ik en een moeder. En ook nog eens drie ongetrouwde tantes in Huissen. Of […]

Op 7 november jl. vond in Groningen de 43ste Van der Leeuw-lezing plaats, gewijd aan Alexander von Humboldt, met Andrea Wulf – schrijfster van de veelgeprezen biografie – De uitvinder van de natuur – als hoofdspreker. In haar lezing liet Wulf zien hoe Von Humboldt, meer dan wie ook, de natuur wist te verbinden met […]

Mijn ouders rond 1930 Dit zijn mijn ouders. Christina Hendrika Maria Sanders (1905-1989) en Durk Manus Mous (1897-1966). De foto is begin jaren dertig genomen. Ik heb geprobeerd na te gaan waar ze hier staan of oversteken. Het moet een benzinestation ergens in Voorburg zijn geweest, aan de rand van Den Haag waar ze toen […]

Vannacht had ik een ingewikkelde droom. De beelden volgden elkaar op zonder begin of einde, als de aanhef van een film waarvan de montage ontregeld is geraakt. Scènes liepen door elkaar, gezichten vervaagden, stemmen spraken zonder mond. Dromen is misschien niets anders dan strandjutten langs de rand van het bewustzijn — telkens spoelt er iets […]

Na de oorlog groeide ik op als kind tussen vier vrouwen. In mijn geval waren dat mijn vier oudere zusters – schimmen die leken te leven op een andere planeet. Ze waren ouder, wijzer, wereldser. Terwijl ik nog in het kinderrijk ronddoolde, bewogen zij zich in hogere sferen, daar waar het echte leven zich afspeelde. […]

Er wordt wel eens gewezen op een sluimerend proces dat op mondiale schaal werkzaam is: de verstening van de tijd. Al vroeg kondigde die ontwikkeling zich aan in verschijnselen als ont-zelving, nivellering, gelijkschakeling en massificatie. De mensheid, zo luidde de diagnose, is zwanger van een nieuwe Adam. De techniek, ooit een verlengstuk van de hand, […]

Ik had weer eens een vreemde droom vannacht. We gingen met de bus naar Venetië. Ik was de reisleider en zat voorin naast de chauffeur. De bus vertrok uit Amsterdam, maar nog voordat we de grens bereikten, stond hij stil op een groot heideveld. Er was paniek: een terroristische aanslag, werd er geroepen. Er klonken […]

Het overkomt me niet zo vaak meer, maar vannacht had ik er weer een: een lucide droom. Ik zat op een paard en had het dier volledig in mijn macht. Ik kon naar links en naar rechts, draven, galopperen, en als ik wilde hield ik stil of keerde ik om. In het echt heb ik […]

Er is iets wat ontbreekt in ons denken. Hoe sterft een echo weg in de verte? Wanneer is hij echt verdwenen en hoor je werkelijk niets meer?  Waar ligt precies de grens tussen geluid en stilte? ‘Er bestaat geen stilte,’ zo schreef Lyotard, ‘die zich niet als zodanig laat horen, die geen enkel geluid maakt.’ […]

Ik heb ooit iemand gekend die een uitgesproken hekel aan mij leek te hebben. Nu komt dat, helaas, wel vaker voor. Sommige mensen hebben een geïdealiseerd beeld van mij, anderen juist een overtrokken negatief beeld. Waarom dat zo is, weet ik niet precies — misschien hoort het bij een bepaalde manier van in de wereld […]