Naomi Klein beschrijft in haar boek Dubbelganger. Een reis naar de spiegelwereld een merkwaardig verschijnsel. Wanneer mensen je voortdurend verwarren met iemand anders, kun je er soms beter aan doen die verwarring niet te bestrijden. Want hoe nadrukkelijker je probeert duidelijk te maken dat je die ander niet bent, des te sterker kan de associatie […]

‘Het is eerder gebeurd. Sterker nog, het gebeurt op dit eigenste moment. En wel op een plek waar alles is verdubbeld, waar de dubbelgangerspolitiek elk aspect van het leven bepaalt. Het gebeurt in Israël en in zijn eigen ervan afgesplitste schaduwland, Palestina.’ Deze woorden schrijft Naomi Klein in Dubbelganger. Een reis naar de spiegelwereld. Haar […]

Toen ik Dubbelganger. Een reis naar de spiegelwereld (2023) van Naomi Klein las, gebeurde er iets merkwaardigs. Ik herkende in haar betoog niet alleen een aantal ideeën die mij vertrouwd voorkwamen, maar ook een probleem waarmee ik zelf jarenlang bezig ben geweest. In mijn boek Het algoritme van de waan. Naoorlogse geschiedenis door de ogen […]

In Mein Kampf formuleerde Hitler een gedachte die mij altijd is blijven intrigeren, al is dat misschien niet het juiste woord voor zoiets lugubers. Een grote leugen, zo beweerde hij, heeft meer kans om geloofd te worden dan een kleine. Mensen liegen zelf wel eens, maar dan liefst een beetje. Ze kunnen zich moeilijk voorstellen […]

Op 9 september jongstleden zou ik in Tresoar een lezing houden over mijn nieuwste boek: De waan van het schrijven. Harry Mulisch en de creatieve psychose. Ondanks het feit dat ik behoorlijk wat mensen persoonlijk had uitgenodigd, ging de lezing niet door wegens gebrek aan belangstelling. Dat was jammer, maar het bood ook een onverwachte […]

‘Iemand anders op deze wereld kijkt naar zichzelf in de spiegel en ziet min of meer hetzelfde als wat ik zie wanneer ik in mijn spiegel kijk. Dat werpt automatisch de vraag op: wie ben ik dan eigenlijk? Ben ik dat wat ik zie in de spiegel of ben ik iets anders wat niet kan […]

We leven in een tijd waarin bijna alles wordt beoordeeld op zijn nut. Tijd moet worden benut, arbeid moet productiever worden, kennis moet toepasbaar zijn en zelfs de menselijke geest lijkt pas werkelijk waardevol wanneer hij iets oplevert. De hedendaagse economie heeft een voorkeur voor wat meetbaar is en laat zich graag leiden door berekeningen […]

Het Engelse woord gospel komt van het Oudengelse gōdspell: goed nieuws, een blijde boodschap. Ik moest daaraan denken toen ik onlangs een artikel las waarin Mustafa Suleyman, de CEO van Microsoft AI, ons waarschuwt voor een merkwaardige ontwikkeling. We moeten kunstmatige intelligentie niet leren om zichzelf als een persoon te beschouwen, met gevoelens, een eigen […]

Er zijn gebeurtenissen die zo volmaakt lijken te beantwoorden aan de wetten van het drama dat je ze onmiddellijk zou afwijzen als iemand ze voor een film bedacht. Een priester staat achter het altaar een Heilige Mis op te dragen, ergens in Ecuador, wanneer het kruisbeeld dat boven hem hangt plotseling van de muur losraakt […]

Er is een liedje dat me de laatste tijd steeds te binnen schiet: Where Do You Go To (My Lovely) van Peter Sarstedt. Ik hoor het weer zoals vroeger, met die merkwaardige mengeling van melancholie en lichte spot. De zanger richt zich tot Marie-Claire, een vrouw die het ver heeft geschopt in de mondaine wereld […]

Elke ochtend zit ik weer achter mijn computer. Het is een hardnekkige aandoening waarvoor tot dusver geen behandeling bestaat. Al ruim twintig jaar houd ik mij vrijwel dagelijks bezig met het produceren van teksten die niemand dringend nodig heeft. Sinds 2006 heb ik er meer dan vierduizend op mijn weblog gezet. Dat zijn vierduizend pogingen […]

Sinds ik aan het experimenteren ben met het schrijven met behulp van AI is mijn verhouding tot het schrijven als zodanig behoorlojk veranderd. Aanvankelijk beschouwde ik ChatGPT vooral als een handig hulpmiddel. Een machine die informatie kon verzamelen, formuleringen kon aanscherpen en mij op ideeën kon brengen waar ik zelf niet op was gekomen. Dat […]

Wat als de democratie niet wordt afgeschaft, maar eenvoudig overbodig wordt verklaard? Niet door een dictator of een staatsgreep, maar door een algoritme dat beweert betere beslissingen te kunnen nemen dan wijzelf. Die gedachte bleef bij mij hangen toen ik het boek Opkomst en ondergang van de kunstmatige staat van de Amerikaanse historica Jill Lepore […]

Toen ik het nieuws las dat ChatGPT voortaan onzichtbare watermerken in teksten gaat verwerken, moest ik meteen denken aan mijn zoon Jurriaan. We raakten erover in gesprek en kwamen al snel op een vraag die mij bezighoudt sinds ik zelf met AI experimenteer. Wat gebeurt er eigenlijk wanneer een tekst niet meer alleen wordt beoordeeld […]

De laatste dagen ben ik mij aan het verdiepen in het onlangs verschenen boek Opkomst en ondergang van de kunstmatige staat van de Amerikaanse historica Jill Lepore. Met de ‘kunstmatige staat’ (the artificial state) doelt zij op een politieke orde waarin functies van de democratische rechtsstaat steeds meer worden overgenomen door particuliere technologiebedrijven, digitale systemen […]

Ik heb geprobeerd om op basis van mijn boek De waan van het schrijven, Harry Mulisch en de creatieve psychose een artikel te schrijven over Eichmann en de machinemens in het perspectief van de huidige ontwikkelingen rond AI. De vraag van waaruit ik vertrok was de volgende. Staan we anno 2026 aan de vooravond van […]

Onlangs zag ik de documentaire op Netflix: ‘The AI Doc: Or How I Became an Apocaloptimist’. Ik herkende er veel in van wat ik zelf in het afgelopen jaar over AI heb geschreven. Je hebt optimisten en pessimisten, maar als het om AI gaat, lijkt deze tegenstelling zich in extreme mate te radicaliseren in  een […]

… God, zie hoe wij onszelf niet begrijpen,niet weten wat wij willen,hoe wij ons oneindig ver verwijderenvan waar wij naar verlangen.’ Deze woorden van Theresia van Ávila gebruikte François Mauriac als motto voor zijn roman Le Nœud de vipères (1932), die in het Nederlands werd vertaald als De adderkluwen. Ik las dat boek toen ik zeventien […]

Gisteren wilde ik me iets herinneren wat lang geleden gebeurd was. Het was geen belangrijke gebeurtenis. Juist daarom verbaasde het me dat ik er zo zeker van was dat het precies zo was gegaan. Dat voelde ongemakkelijk omdat ik merkte hoe gemakkelijk een herinnering zich tot een feit kan verharden. Je ziet iets telkens op […]

Er zijn van die gevangenissen waar je vrijwillig in gaat wonen. Er staat een bed, er is eten, iemand maakt je op tijd wakker en vertelt je wat goed en kwaad is. Er zijn regels en er is toezicht. Je hoeft zelf eigenlijk niet zoveel te bedenken. Dat heeft ook voordelen. Zeker als je nog […]

Mijn onlangs verschenen boek ‘De waan van het schrijven. Harry Mulisch en de creatieve psychose‘ begeeft zich op het grensgebied van autobiografie, literatuurkritiek, filosofie en psychopathologie. Het is geen wetenschappelijke studie, maar ook geen autobiografie. Juist op dat grensvlak van ervaring en analyse probeert het iets zichtbaar te maken wat binnen één discipline gemakkelijk verloren […]

Ik ben tussen vrouwen geboren, maar al mijn zussen zijn nooit in Lourdes geweest, behalve mijn jongste zus Trees, in 1958 samen met mijn drie ongetrouwde tantes uit Huissen, uit dankbaarheid aan Onze Lieve Vrouwe van Lourdes voor de geslaagde hersenoperatie die Trees op jonge leeftijd had moeten ondergaan. Mijn ouders gingen vaak naar Lourdes. […]

De laatste maanden word ik bezocht door een droom die zich niets aantrekt van mijn pogingen om hem te vergeten. Vannacht was hij er weer. Dat is inmiddels het vervelende aan terugkerende dromen: ze blijken een beter geheugen te hebben dan de dromer zelf. Je kunt overdag van alles vergeten, maar een droom vergeet niets. […]

We zijn hard op weg naar een Big Brother-samenleving. Camera’s in het publieke domein zijn al heel normaal geworden. Niemand die zich daar nog over opwindt. Databestanden kunnen heel makkelijk gekoppeld worden, zodat je hele hebben en houden voor Jan en alleman toegankelijk is of gehackt kan worden. De digitalisering van de communicatie heeft een […]

Hoe kun je gelukkig leven als je weet dat het leven geen zin heeft? Ik weet het niet. Dat lijkt me eerlijk gezegd een uitstekend beginpunt voor elke beschouwing over levenskunst. Wie beweert te weten hoe je gelukkig moet leven, heeft waarschijnlijk al te lang naar zichzelf geluisterd. Of naar een podcast. Tegenwoordig is dat […]

Gisteren kreeg ik een mailtje van iemand die ik goed ken met de mededeling dat ik eens moest ophouden om altijd maar weer over mezelf te schrijven. Tja, wat moet je daarmee? Dat maak ik zelf wel uit, denk ik dan. Bovendien gaat het de laatste tijd steeds beter met mij, ook al zijn de […]

Er zijn momenten waarop een nieuwe technologie niet zozeer een bestaand probleem oplost, als wel zichtbaar maakt dat het probleem er altijd al was. De recente opkomst van ChatGPT is zo’n moment. Sinds een taalmodel in staat is binnen enkele seconden een essay, gedicht, verhaal of autobiografische herinnering te produceren, is de vraag opnieuw op […]

Een portret lijkt op het eerste gezicht de eenvoudigste zaak van de wereld. Je kijkt naar iemand, je maakt een foto of een schilderij en klaar is Kees. Het gezicht staat erop. De persoon is vereeuwigd. Het probleem is alleen dat de persoon zelf daar meestal niets meer over te zeggen heeft. Zodra zijn gezicht […]

In de films van Brian De Palma is de gespleten persoonlijkheid een terugkerend thema. Een film waarin dit wel heel letterlijk wordt uitgewerkt is Dressed to Kill (1980), met – zoals zo vaak bij De Palma – een duidelijke knipoog naar Hitchcock. De moord in de douche uit Psycho (1960) wordt bij De Palma verplaatst […]

Dit ben ikzelf, in augustus 1970, tweeëntwintig jaar oud. De foto heb ik ook zelf gemaakt, met een zelfontspanner en het toestel op statief. Plaats van handeling: mijn ouderlijk huis aan de Johannes van der Waalsstraat in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Het raam kijkt uit op de Ehrlichstraat. In de verte, maar op de foto net […]

Pardon mijnheer, mag ik misschien even storen? Ach let u niet op die circusartiest van een barkeeper naast mij; hij spreekt alleen Frans en schenkt de wijn wat eigenaardig in het glas. Wat mijzelf betreft, ik ben Jean-Baptiste Clamous. Ik stam uit een kleinburgerlijk Frans gezin. Over mijn ouders kan ik kort zijn: beiden stierven […]

Het is al weer acht jaar geleden dat ik een ik een mail stuurde naar Anna-Gaëlle Brault. Dat was op zichzelf niet zo bijzonder. Ik stuur wel vaker mails naar mensen die ik niet ken, meestal omdat ik ergens iets over gelezen heb wat mijn nieuwsgierigheid heeft gewekt. Maar deze keer was er iets vreemds […]

Er komt een leeftijd,’ schreef Camus, ‘dat een mens verantwoordelijk wordt voor zijn eigen gelaatstrekken.’ U moet mij die zin maar niet kwalijk nemen. Ik kom er steeds op terug, misschien omdat ik inmiddels een leeftijd heb bereikt waarop de verantwoordelijkheid inderdaad begint te drukken. Niet op mijn geweten, zoals u wellicht verwacht, maar op […]

Ik ben een dode golfbal, eenzaam in mijn kille graf. De grond is vet en vochtig door de druilerige regen die vandaag huilend naar beneden valt. Het is hier altijd vochtig. Soms denk ik dat de aarde zelf langzaam aan het vergaan is en dat wij, de doden onder de grond, daar als eersten getuige […]

Ik ontmoette je vanochtend bij het reinigen van mijn tanden. Met je onnozele koeienogen staarde je me aan vanuit een andere wereld, een wereld van witte tandpasta en glanzend porselein, met de stilte van een Spaans hospitaal achter muren van spiegelglas. Ik bleef even naar je kijken, terwijl het water uit de kraan liep en […]