Archief

Archief voor mei, 2017

Reason to believe

Het enige dat de moderne mens 
niet kan is wat Kïerkegaard voorschreef: de eenzame sprong in 
het geloof, het naïeve persoonlijke vertrouwen in een of andere 
transcendente steun voor je leven. Deze steun is nu onafhankelijk van bestaande uiterlijke riten en gebruiken: de kerk en de 
gemeenschap bestaan niet, of wekken niet veel vertrouwen. Deze […]

Lees de rest

De ontkenning van de dood

‘Wat moeten we aan met een schepping waarin het een alledaagse activiteit is 
dat organismen andere organismen met allerlei soorten tanden 
verscheuren – bijten, vlees, plantenstengels en botten tussen kiezen vermalen, de weke massa gretig en met smaak de slokdarm 
inproppen, de voedzame bestanddelen daarvan in je eigen organen opnemen, en dan wat overblijft met […]

Lees de rest

Avondzon

Nieuwestad Leeuwarden. 20.45 uur

Lees de rest

Moederdag

Gemeentehuis Bergum, 1987 (fotograaf onbekend)

Lees de rest

Het leven is wreed, I told you so

(foto: Arjan Hut) Het is november 2006. Marijke en ik zitten naast elkaar bij de presentatie van de bundel Poëtisch Leeuwarden in het stadhuis van Leeuwarden. Ik mocht ook een eigen gedichtje voordragen dat ik op verzoek van Arjan Hut geschreven had. Arjan Hut was stadsdichter dat jaar en had het gebeuren georganiseerd. Hij moet […]

Lees de rest

De parasiet en het verdriet

‘Jij hebt wel eens rare dromen Huub, ik kan er ook wat van.)In mijn droom liep ik langs de zee, schelpjes, golfjes… een vredig gebeuren. Ineens zat ik, samen met Marijke in een luchtballon. We keken over de rand van de mand naar beneden en zagen onder ons hoe jij door de lucht vloog op […]

Lees de rest

Koetsen zonder koetsier

Eethuis De Lorenz aan het Van Harinxmakanaal, gistermiddag 15.00 uur Ik droomde weer eens van de dood vannacht. Ik was gaan wandelen naar het einde van de stad en belandde bij een eethuis aan het water. Zeven inktzwarte limousines reden langzaam voorbij. Toen de voorste wagen dichterbij kwam, zag ik dat er geen bestuurder in […]

Lees de rest

Er kwamen andere tijden

Op de avond van 4 mei j.l waren meerdere oorlogsfilms te zien op de Nederlandse televisie. Oorlogswinter, Zwartboek, de mini-serie Riphagen, maar ook buitenlandse klassiekers als Schindler’s List. Sophie’s Choice en The Boy in the Striped Pyjamas. Voor mij was dat een beetje teveel van het goede. Ik heb er uiteindelijk geen een van gezien. […]

Lees de rest

Achter de Wolkenkrabber

unnaffmed

Achter de Wolkenkrabbber, Merwedeplein Amsterdam, zaterdag j.l. 12.00 uur De eigenaardigheden van een stad liggen niet in de herkenningspunten van een ansichtkaart, maar in alledaagse details, zoals de structuur van gevels, het onopvallende ornament, de aard van het licht en de textuur van het plaveisel. Maar toch ook – hoe je het ook wendt of […]

Lees de rest

A wonderful world

uaannamed

Eind dit jaar word ik zeventig jaar. Veertig jaar daarvan bracht ik door in Friesland. Dertig jaar in Amsterdam. Toch voel ik mij nog altijd eerder een Amsterdammer dan een Fries. Bij mijn vader was dat precies omgekeerd. Hij was 68 toen hij in 1966 overleed. De eerste twintig jaren van zijn leven bracht hij […]

Lees de rest

Dans le port d’Amsterdam

unnamed

Gistermiddag, 15.00 uur ( foto: Renate Mous)

Lees de rest

Even niets

unnamed

Sint Olofspoort, Amsterdam (foto: Renate Mous)

Lees de rest

To be born again

Ik moet nodig weer eens naar de kapper, bedacht ik me vandaag. Dit periodieke gebeuren is een noodzakelijk kwaad, waar ik me altijd met enige gelatenheid aan overgeef. Bij de stationskapper ben ik al jaren een vaste klant. Je moet tegenwoordig halsbrekende toeren uithalen om überhaupt bij deze kapper binnen te komen. Het hele stationsplein […]

Lees de rest

Le temps qui reste

Vandaag was ik aan het klooien. Niets doen en toch heel druk bezig zijn. Dat overkomt me wel vaker de laatste dagen. Mijn nieuwe boek ligt bij de uitgever en die laat niets van zich horen. Een broedende kip moet je niet storen. Ik ken dat. Het heeft zijn tijd nodig, zeggen ze dan. Je […]

Lees de rest

Hotel mezelf

Laat ze hun hoofden bij elkaar steken. Ik wil de blanco naam zijn in het verslag. Laat mij moe zijn. Roerloos onder water blijven en lang, langer nog aan mezelf ontbreken. Dit is mijn durende dag. Uit: Paul Demets, Hotel mezelf (1966) De dood houdt de mens een spiegel voor, de speculum mortis. Het is […]

Lees de rest

Wie sjoên ôs Limburg is

Pand van het voormalige pension Linckens, gisteren in Valkenburg In 1959 en in 1960 was ik met mijn ouders op vakantie in Valkenburg. We logeerden in ‘Pension Linckens’ dat zich bevond aan het eind van de Plenckerstraat, een lange laan onderaan het Rotspark. Gisteren was ik opnieuw in Valkenburg, zomaar een dagje. Ik had toch […]

Lees de rest