Een grijze lente

(foto: Wim Bors)

Vandaag is het de eerste dag
Dat de wind niet bijt
Vandaag is het de eerste dag
Van een nieuwe tijd
Er stijgen geuren uit de grond
Het eerste licht is warm en blond
Waarom durf ik het huis niet uit
Tel ik de druppels op de ruit
Dit is voor mij een grijze lente
Er zingt een orgel in de wind
Over heel de stad
Er zingen stemmen in de wind
Die ik heb liefgehad
De zon zaait parels op het gras
Er is een feest op elk terras
Waarom voel ik de lente niet
Ik zing alleen mijn oude lied
Dit is voor mij een grijze lente
Ik weet de winter was te lang
Mijn geduld te kort
Ik weet de winter was te lang
Nu het lente wordt
Ik weet dat ik in deze nacht
Te lang op liefde heb gewacht
Ik weet de zon die terugkeert, vindt
Mij als een grijs geworden kind
In deze late grijze lente

Tekst: Lennaert Nijgh

4 Reacties »

  1. Diny v Drunen-Gersjes

    23 maart 2017 op 06:08

    Ik wens jou spoedig een stralende zomer Huub . ik leef met je mee en denk aan je . xx… diny …xx..

  2. Huub Mous

    23 maart 2017 op 08:15

    Dank je, Diny. Ik heb dit altijd al een mooi lied van Liesbeth List gevonden. In het verleden heb ik de YouTube-versie al meerdere malen aan het begin van de lente op mijn blog geplaatst. Alleen nu krijgt de tekst voor mij opeens – zoals zo veel teksten – een andere betekenis.

  3. Sietie Kooy

    23 maart 2017 op 09:51

    Mooi herkenbaar weemoed…….

  4. Robert Kruzdlo

    4 april 2017 op 14:23

    Hallo Huub,

    Weer tientallen of meer blogs gelezen. Je hebt het vooral over, dat veel dingen nieuw zijn, andere gevoelens naar boven komen; in je eigen tekst verborgen zaten. Als een ander…, een nieuw boek wordt opengeklapt, outbound zich een andere wereld waarover je geregeld verbaasd. Andere memoirs. Mooi om te lezen hoe verbaasd je iedere keer bent: over je nieuwe belevingen. Dat is dus hoop.

    Liefde zou ik het ook noemen. Delven in wat je ‘zelfbrein’ met je doet. Het word zelfbrein is van mij.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)