
Gisteren had ik weer zo’n dag. Een niksdag. Er kwam niets uit mijn handen. Ik zat uren achter mijn bureau, staarde naar het scherm en had het merkwaardige gevoel dat iemand anders daar al eerder had gezeten. Er stonden woorden op het scherm en had het merkwaardige gevoel dat iemand anders daar al eerder had gezeten. Er stonden woorden op het scherm die ik mij niet kon herinneren. Zinnen die mij bekend voorkwamen, maar die ik zelf nooit zo zou hebben geschreven. Althans, dat dacht ik. Misschien was het wel mijn dubbelganger die weer eens aan het werk was geweest. De laatste tijd begin ik daar steeds meer rekening mee te houden.
Dat was voor mij aanleiding om eens flink op te ruimen. Ik heb een heleboel weggegooid. Oude teksten, onafgemaakte verhalen, losse aantekeningen en vooral veel woorden. Woorden, woorden, woorden. Er klopt iets niet in wat ik schrijf. Soms heb ik het gevoel dat mijn zinnen weliswaar grammaticaal in orde zijn, maar dat ze niet meer van mij zijn. Alsof iemand mijn gedachten heeft geleend en ze vervolgens in een andere volgorde heeft teruggegeven. Misschien schrijft mijn dubbelganger wel beter dan ik. Dat zou nog het ergste zijn.
Toch zal ik doorgaan met het achter elkaar zetten van woorden, liefst in de juiste volgorde. Wat kan ik anders? Er is kennelijk iets in mij dat hardnekkig blijft geloven dat alles ooit weer goed komt. Niet dat daar enige reden toe is. Want laten we wel wezen: het is een puinbak. Niet alleen in de wereld, maar ook letterlijk om mij heen. Niets ligt meer op zijn plaats. Mijn werkkamer ziet eruit alsof er kort geleden een kleine aardbeving heeft plaatsgevonden. Boeken liggen op de grond, papieren stapelen zich op en overal bevinden zich voorwerpen waarvan ik de herkomst niet meer kan achterhalen. Misschien heeft mijn dubbelganger hier ook iets mee te maken. Hij schrijft niet alleen mijn blog, hij laat kennelijk ook de rommel achter.
Van nature ben ik verstrooid. Een verwaaid nest, zo werd mijn moeder vroeger genoemd. In wezen ben ik dat ook. Er waait voortdurend van alles door mijn hoofd en intussen zie ik de helft van de dingen over het hoofd. Vooral de kleine dingen. Ik hou van grote lijnen en heb een hekel aan details. Details zijn hinderlijke obstakels op weg naar een gedachte. Ze vragen aandacht, terwijl ik liever ergens anders ben. Mijn dubbelganger schijnt daar minder moeite mee te hebben. Hij kan kennelijk met details omgaan. Misschien is dat wel de reden waarom hij mijn blog heeft overgenomen. Hij heeft het geduld dat mij ontbreekt.
Een verwaaid nest. De vogels weten daar alles van. Ze bouwen hun nesten met takjes, veertjes, pluisjes en alles wat ze toevallig ergens tegenkomen. Soms waait zo’n nest uit een boom en moeten ze opnieuw beginnen. Misschien is dat ook de toestand waarin ik mij bevind. Een verzameling losse gedachten die door de wind bij elkaar wordt gehouden. Alleen weet ik niet meer precies welke gedachten van mijzelf zijn en welke door mijn dubbelganger zijn aangevoerd.
Maar verwaaide gedachten, daar weet ik alles van. Ik kan de dingen redelijk onthouden, maar vergeten kan ik slecht. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar het is toch zo. Ik vergeet voortdurend waar ik iets heb neergelegd, maar wat eenmaal in mijn geheugen is terechtgekomen, krijg ik er nauwelijks meer uit. Vergeten doet pijn. Zoals elk afscheid pijn doet, zelfs het afscheid van de winter. Er zijn herinneringen die zich aan je vastklampen alsof ze een eigen leven leiden. Misschien zijn het wel de herinneringen van iemand anders. Ook dat zou nog kunnen.
Het wordt tijd om de rotzooi op te ruimen en mijn werkkamer weer op orde te brengen. Al tijden heb ik daar niets aan gedaan. Ik moet er maar eens aan beginnen, al weet ik niet goed waar. Misschien moet ik eerst de boeken terugzetten, dan de papieren sorteren en ten slotte het bureau schoonmaken. Maar zodra ik daarmee begin, zal er ongetwijfeld iets anders mijn aandacht trekken. Een oude brief, een vergeten manuscript of een aantekening waarvan ik niet meer weet waarom ik die ooit heb gemaakt. En voor ik het weet zit ik weer achter mijn computer. Misschien heeft mijn dubbelganger dat wel voorzien. Hij weet inmiddels hoe ik werk. Of beter gezegd: hoe ik niet werk.
Ook de natuur is verstrooid, maar gelukkig niet vergeetachtig. Alles keert daar op zijn eigen tijd terug. Als het lente wordt weten de sneeuwklokjes nog precies wanneer ze moeten bloeien, ook al heb ik geen idee hoe ze dat weten. Misschien hebben ze een geheugen dat niet door woorden wordt aangetast. Ze hoeven geen blog bij te houden om te bewijzen dat ze bestaan. Ze komen gewoon tevoorschijn.
Ik zou daar een voorbeeld aan moeten nemen. Minder denken, minder schrijven, minder proberen de dingen op hun plaats te krijgen. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er is altijd wel een gedachte die zich aandient en die vervolgens een andere gedachte oproept. Voor ik het weet, is er weer een verhaal ontstaan. Of liever gezegd: een verhaal waarvan ik niet zeker weet wie het heeft geschreven.
Soms denk ik dat mijn dubbelganger helemaal niet zo’n rare kerel is. Misschien probeert hij alleen maar de boel draaiende te houden zolang ik zelf even niet beschikbaar ben. Hij ruimt niets op, maar hij schrijft wel door. Dat is tenminste iets. Misschien heeft hij zelfs een eigen leven opgebouwd in mijn teksten. Een leven waarin hij mijn naam gebruikt, mijn herinneringen bezit en mijn gedachten voor de zijne houdt. Het zou me niet verbazen als hij inmiddels ook denkt dat hij degene is die hier al die jaren heeft gewoond.
Maar één ding weet ik zeker. Er zijn wegen die het verstand niet kent. Dat geldt voor het hart, maar misschien ook voor de natuur. En die wegen ben ik niet vergeten. Dat kan ik niet. Gelukkig maar, zoals ik ook mijn dubbelganger nooit zal kunnen doorgronden. Ik zou het kunnen controleren door mijn schrijfstijl te vergelijken, maar dat heeft weinig zin. Hij schrijft tegenwoordig precies zoals ik. En toch is er één klein verschil. Hij gelooft dat alles ooit weer goed komt. Ik niet. Of misschien is het andersom. Ik weet alleen niet meer wie van ons beiden dat nu eigenlijk heeft opgeschreven.