De Friese familie

Deze foto moet zo’n honderd jaar geleden in Bakhuizen zijn genomen. In het midden zit Durk Manus Mous. Hij is mijn grootvader, mijn oerpake. Durk Manus Mous stierf op 25 september 1912. Hij was toen 77 jaar. Op 17 mei 1868 was hij in het huwelijk getreden met Johanna Vogelzang die rechts naast hem zit. Van haar heb ik nog altijd een porseleinen kopje met haar naam erop in de kast staan. Durk Manus moet een wat eigenaardige man zijn geweest,  tenminste als ik de verhalen mag geloven die mijn vader wel eens vertelde. Maar erg goed heeft hij hem niet gekend. Mijn vader, die overigens ook Durk Manus heette, was vijftien toen zijn pake overleed. Ik kreeg deze foto gisteren per mail toegestuurd van mijn neef Anton, die ik in veertig jaar niet heb gezien. Hij heeft onderzoek gedaan naar ‘de Friese familie’, zoals de Mousen bij ons thuis altijd werden genoemd.

Daarbij stuitte Anton ook op verhalen die op mijn site te lezen staan. Ik was vooral verrast door twee foto’s van mijn vader en moeder te midden van ‘de Friese familie’. Ze zijn genomen in de zomer van 1963. Beppe was toen drie jaar tevoren overleden. Om elkaar niet uit het oog te verliezen, besloten mijn ooms en tantes tot een jaarlijkse reünie, die overigens maar drie keer heeft plaats gevonden. De eerste werd bij ons thuis gehouden, want mijn vader was de oudste. De tweede was bij oom Jan in Bakhuizen en de derde bij de jongste zuster van mijn vader, tante Mieke, die in De Lage Vuursche woonde, midden in het Gooi. Tante Mieke staat tweede van links op de bovenste foto. Rechts van haar staat mijn vader. Deze foto laat alleen de broers en zusters zien. Elf in getal. Er waren er eigenlijk twaalf, maar de oudste – Anna- was al vroeg overleden. Over haar schreef ik in mijn log De eerste Anna.

Daarna mocht de ‘aanhang’ ook even mee op de kiek. Zo kun je ook mijn moeder zien. Zij staat zesde van rechts, met de grijze haren en witte jurk. Het lijkt erop dat ze schuin naar oom Fonger kijkt, die rechts vooraan staat. Oom Fonger, die twee meter lang was, had een radiozaak in Sint Nicolaasga. Mijn moeder had altijd een oogje op hem, want ze vond het zo’n knappe man. Ik kan me deze reünie nog goed herinneren, alhoewel ik zelf niet bij was. Het moet eind augustus zijn geweest. Mijn vader, mijn moeder en ik waren net terug van onze eerste kampeervakantie in Frankrijk. De foto’s waren klaar en de nacht voorafgaande aan deze reünie ben ik heel laat naar bed gegaan. Ik heb toen alle foto’s ingeplakt in een album. Daar heb ik een compleet verslag van de reis aan toegevoegd, dat ik schreef op basis van mijn dagboek-aantekeningen. Zo kon mijn vader de dag daarop vol trots aan mijn ooms en tantes verslag doen van zijn reiservaringen. Delen van dit dagboek heb ik eerder ook mijn site gepubliceerd. Zie de logs Saint-Mihiel, Saint Claude, Annecy en Avignon.

Bij de documenten, die neef Anton mij toestuurde, trof ik ook een stamboom van de Mousen die geheel is bijgewerkt mede op basis van de gegevens die ik eerder vermeldde op mijn log Fan Poalsk bloed. Zo vallen de stukjes van de puzzel langzaam in elkaar. Het verleden is een fresco dat traag afbladdert in de tijd. Soms –  door geduldig en liefdevol restauratiewerk – komt de oude voorstelling weer te voorschijn.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)