In het landschap is licht vaak het laatste wat je ontdekt. De ervaring van het licht heeft kennelijk alles te maken met een specifieke wijze van zien. En of we dat ons bewust zijn of niet, kijken hebben we van kunstenaars geleerd. Zij leerden ons de codes en de conventies waarmee we de werkelijkheid waarnemen. [...]
Marsman en Slauerhoff, allebei jong-gestorvenen. Allebei dichters, van wie men zich (achteraf) niet voorstellen kan, dat zij zeventigjarige geworden zouden zijn. Wier werk de vroege dood van hun maker reeds van het begin af in zich schijnt te hebben gesloten. Doch hoe merk waardig: de zwerver over alle zeeën sterft op het witte ziekbed, aangespoeld [...]
Het Stedelijk Museum gaat weer open, de oudbouw tenminste. Niet van harte, want die nieuwe Amerikaanse directeur doet alles het liefst op zijn elf en dertigste, zo heb ik begrepen. Hoe hebben ze zo’n tuthola als directeur kunnen benoemen? Telkens weer verbaas ik me erover, hoe vooral in de kunstwereld dit soort types komen boven [...]
Slauerhoff in Tanger (Foto G. Terborgh) Zooals de stormwind de wolken Waar de zee geen kusten meer heeft En de hemel geen sterren over, Drijft nu de droom mijn gedachten Door ‘t ledige ruim van mijn geest. Ze ontmoeten geen tegenstand meer, Drommen samen – ijlen uiteen. Wel staat nog af en toe Een langgeleden [...]
“In zijn bespreking van een biografie van Gogol merkt Slauerhoff op, dat vele biografieën van kunstenaars als ondertitel zouden kunnen hebben: ‘De strijd met de demon’. Goethe, zegt hij, overwon de demon, Hölderlin legde het af, vele anderen bleven levenslang met de demon strijden. Over Gogol zegt hij, dat hij levenslang streed met de leegte. [...]
‘Wij leven in een bezeten wereld. En wij weten het. Het zou voor niemand onverwacht komen. Als de waanzin eensklaps uitbrak en een razernij, waaruit deze arme Europese mensheid achterbleef in verstomming en verdwazing, de motoren nog draaiende en de vlaggen nog wapperende., maar de geest geweken.’ Misschien zijn dit wel de beroemdste woorden van [...]
REACTIE VAN ‘HEETVOLGER’ OP MIJN LOG VAN VANDAAG Primus inter pares der Leeuwarder Courant Ongeveer een jaar geleden riep de toenmalige adjunct-hoofdredacteur (intussen stukjesschrijver) Wio Joustra van de Leeuwarder Courant lezers op hun mening te geven over Wilders en de PVV. Zijn oproep was gematigd van toon -hij moest immers medewerking organiseren- terwijl hij daarvoor [...]
Bij alle pogingen die door de jaren heen zijn ondernomen om het werk van Slauerhoff te duiden, zijn verbanden gelegd met een brede traditie in de literatuur, de poètes maudits van de zwarte Romantiek. Een enkeling heeft zich gewaagd aan een psychoanalytische verklaring en gewezen op een gekrenkt narcisme, een geboortetrauma of een onverwerkte moederbinding. [...]
Gisteravond was ik even aan het zappen en zo stuitte ik op een concert van André Rieu voor de Duitse zender ZDF. Het waren de vertrouwde beelden van een zaal die volledig uit zijn dak ging bij het horen van klassieke deuntjes die de maestro met groot orkest ten gehoren brengt. Hij doet een heel [...]
Het was weer eens een gezellige drukte gisteren bij de opening in Museum Belvédère. IDS WILLEMSMA stak zijn kunstwerk Myn nêst in de brand. Iedereen stond erbij en keek ernaar als een wonder, boven wonder. Het ging bij IDS trouwens niet vanzelf. ’s Ochtends belde hij me nog, dat hij zich hondsberoerd voelde. Deze rituele [...]
Jaren geleden heb ik mij voorgenomen om een roman te schrijven. Het is er helaas nog nooit van gekomen. Het was ook geen gewone roman die ik voor ogen had, maar een die door het toeval zou ontstaan. Dat ging zo. Elke dag zou ik mij naar de plaatselijke bibliotheek begeven en een tiental kranten [...]
Leeuwarder Courant, 29 januari 1964 ‘Moet je de krant nog even zien? Professor Hemelsoet nam de krant van Lambert S. Aan, bekeek de voorpagina, en wendde deze daarna naar mij toe. Bij een grootkoppig bericht, dat onze eigen prinses Irene katholiek was geworden, prijkte een grote foto, waarop Hare Koninklijk Hoogheid een ongeveer 25 centimeter [...]
Ik kijk doorgaans niet zoveel tv, en als ik kijk is het meestal na tien uur, maar deze zomer ben ik verslingerd geraakt aan Gooische Vrouwen. Misschien komt het wel door het onvervalste Amsterdamse accent, dat bij mij vel herkenning oproept. Hoe dan ook, elke avond om half elf nestel ik mij op de bank [...]
Waarom meld je iets, als je weet dat je eigenlijk niets te melden hebt? Deze wat ongemakkelijke vraag spookte vanochtend door mijn hoofd. Voor een dagelijkse weblogger is zo’n vraag natuurlijk dodelijk. Ook al heb je niets te melden, er moet geschreven worden. ‘I have nothing to say, and I’m saying it,’ zei ooit John [...]