Weemoed
Het is april 1963. Klas 3b van het Sint Ignatiuscollege doet mee aan het schoolvoetbaltoernooi dat gehouden wordt op het terrein van RKAVIC aan de Kalfjeslaan in Amstelveen. Als ik de elftalfoto terugzie word ik wat weemoedig. De horizon is leeg. In mijn geheugen staan namen gebeiteld. Het lijkt een foto uit een andere tijd. Van voor de oorlog bijna. Wat mij betreft is dat ook zo. Ik hoor het liedje ‘J.O.S. days‘ van The Nits: “The war monument is still standing between two footballfields. With the names of the men killed on the battle fields. They were center forwards, keepers and backs. They thought they would win.”
Voor zover ik me kan herinneren is het geen succesvol toernooi geworden. Het elftal van klas 3b had niet zo veel talent in huis. Op een één uitzondering na. Dat was Leo Reuser (op de eerste rij in het midden). Achter hem staat zijn neef Arnold Reuser (met de handen leunend op de schouders van Leo). Arnold zou een zeer verdienstelijk roeier worden. Leo zou als amateur gaan voetballen in het eerste van Rood Wit. Twaalf jaar later werd hij de vader Martijn Reuser, die later nog bij Ajax, Vitesse en Ipswich Town zou spelen.
Hugo van den Homburg (staand derde van rechts) was een verdienstelijk keeper, maar wel een beetje ijdel, dus met iets teveel show. Van Hugo heb ik nooit meer wat gehoord. Ik meen dat hij later rechten is gaan studeren. Michel van Overbeek (rechts naast hem) was een lichtgewicht met redelijk wat snelheid, maar niet sterk in de duels. Ook hij is uit mijn blikveld verdwenen. Hij was een beetje stiekem, maar ook wel aardig. “Jongens waren we, maar aardige jongens”, schreef Nescio.
Hans Kraan (knielend helemaal links vooraan) kon wel een balletje trappen, maar hij zat volop in de groei en had weinig kracht in de benen. Uiteindelijk zou hij niet alleen meer dan twee meter lang worden, maar ook een radicaal marxist, met wie ik later nog veel heb opgetrokken in mijn studententijd. Tegenwoordig woont hij in Maastricht. Vorig jaar heb ik hem nog telefonisch gesproken. Philibert Kint (eerste rij, tweede van rechts) had totaal geen techniek. Hij woonde in de Pijp. Ik heb hem nooit meer teruggezien.
Nard Loonen (knielend helemaal rechts vooraan) had wel wat techniek in huis, maar niet veel spelinzicht. Hij is leraar Nederlands geworden, schreef een proefschift over voorzetsels en woont tegenwoordig in Brabant. Twee jaar geleden belde hij me nog eens op. Carlo Knüppe (staande helemaal links) was nogal zwaar gebouwd en had een hard schot in de benen. Hij was enigst kind. Ik meen dat hij tegenwoordig huisarts in Arnhem is. Henk Nijman (rechts naast hem) had een wiskundeknobbel, maar kon nog geen bal behoorlijk raken. Een tijd geleden hoorde ik dat hij bij Philips in Eindhoven zit, maar zeker weten doe ik dat niet.
Blijven nog twee spelers over. Dat is Jaap de Hoop Scheffer (staande helemaal rechts). Die was veel te klein voor zijn leeftijd en kon eigenlijk niet voetballen. Dat jaar zou hij ook blijven zitten, omdat hij niet goed mee kon komen in de exacte vakken. Hoe het hem verder verging is inmiddels bekend.
En tenslotte ondergetekende (knielend tweede van links). Ik had een gave techniek in huis, maar kwam fysiek nog veel tekort. Vooral met het geven van lange ballen had ik behoorlijk moeite. Het is wat genant om te zeggen, maar het is wel waar: ik was ‘het beste jongetje van de klas’. Maar dat was voor de oorlog. Een andere tijd. Van mij schijnt te worden beweerd dat ik op een goeie dag zomaar naar het noorden ben vertrokken. Of – om nogmaals met Nescio te spreken: ‘Zijn reis naar Friesland is altijd onopgehelderd gebleven.’
Henk van der Veer
13 augustus 2006 op 13:47
‘ Het lijkt een foto uit een andere tijd ‘. Sterker nòch Huub, ut is un foto út un andere tyd! Ik hew un dach wachten met kommentaar. Wú wel us sien òf der ok anderen waren dy’t op dit logje reageare súden. Nee, dus. Ik smul fan dizze foëtbalferhalen. Omdat ik fan foëtbal hou, nee omdat ik gek bin fan de raneferskynsels om ut foëtbal heen. Lees op ut ogenblik in ut boek ‘ Onder Marokkanen’ , een jaar bij FC Chabab. Ut is skreven deur Igor Wijnker en útgeven bij Nieuw Amsterdam. Un prachtboek! Un anrader foar wie fan dit sjenre houwe.
Ik hew myn soan, fan wie ik ut boek kado kreech, al anraden om syn belevenissen op papier te setten. Hij speult dit jaar in ut earste XI fan FC Mamio. Hij en syn maat binne de twee witten in un elftal fol met allienech donkere jonges. Derde klas KNVB. Hij haalde de skouders un bitsje op en sei ‘ te druk ‘. Mear nyt.
Huub Mous
13 augustus 2006 op 14:30
Ja Henk, voetbal in een metafoor voor het hele leven. Ik was als kind al verkocht. Toch zijn er hele volksstammen die er ongevoelig voor zijn. Het is zoiets als kunst. Als je het niet van jongs af aan hebt meegekregen, zul je het ook nooit snappen. Mijn vader had overigens niets met voetbal. Hij is nooit met mij naar een wedstrijd gaan kijken, hoewel hij een dag na mijn geboorte nog in een brief had geschreven: “Ik zie mezelf al in de toekomst met mijn zoon op zij naar de voetbal gaan.’ Mijn eigen zoon (die ontwerper en webmaster is van deze site) heeft er overigens ook niets mee. Het zit kennelijk niet in de genen, maar in iets anders. Never mind. Ik zal kijken of ik dat boek van jou te pakken kan krijgen.
Michel van Overbeek
3 februari 2007 op 12:13
Hi Huub,
Via mijn 7 jaar jongere zusje ( zij heeft ook enige jaren het Ignatiuscollege met haar verschijning mogen verblijden, maar dat was ná de echte tijd…) kreeg ik foto en verhaal in handen mbt onze voetbalwedstrijd in 1963: verrast was ik en verblijd dat het verleden zo plotseling weer tot leven komt. Aangenaam onder de indruk ben ik van je geheugen, dat ook in die tijd zó goed was, dat je zonder horten of stoten het gedicht van Jan Campert, ‘De 18 doden’, voordroeg in de klas op een welhaast voor iedereen onhaalbaar kwalteitsnivo: je was inderdaad het beste jongetje van de klas en de heer Slijpen zoog tijdens jouw voordrachten altijd 2 extra sigaretjes leeg…hij was een enorme fan van jouw talenten en wij konden met z’n allen kwalitatief het nivo van jouw zwakste momenten op geen stukken na halen.
Wat je NIET vertelt is het feit dat ik, hoewel kennelijk ‘ een beetje stiekem maar ook wel aardig ‘, de absolute nr 2 was, hetgeen ik net nog even met bewijzen aan mijzelf heb kunnen uitleggen. In mijn kluis hier in Oegsgeest vond ik een eervolle vermelding voor maar liefst 4 vakken bij de overgang van III B naar de IV-e, nou jij weer !
Het zou mij en misschien ook jou goed doen elkaar eens te spreken om de waarheid op tafel te krijgen over je andere eigenschappen, ‘de gave techniek die je in huis had en je kennelijke moeite met het geven van lange ballen’. Ik kan mij juist herinneren dat wij vooral samen onverslaanbaar waren tijdens het voetballen in de gymzaal onder leiding van hr Seebregts. Het ging daarbij uitsluitend om het samenspel en juist jouw lange ballen langs de om een kant neergelegde banken bereikten mij zonder moeite….Jaap de Hoop Scheffer en alle anderen, met uitzondering van Leo Reuser, hebben dat soort kwaliteit nooit gehaald, laat staan begrepen. Met Nard Loonen ben ik nog eens een keer naar een wedstrijd van Feijenoord in Rotterdam geweest: dat werd mij door veel klasgenoten, allemaal Ajax-aanhangers natuurlijk, niet in dank afgenomen en is mij door velen ook nooit vergeven. Het lijkt erop dat zij daar na 44 jaar alle goede redenen voor hebben gehad én gefeliciteerd mogen worden met een wel zeer vooruitziende blik.
Bel of email me even voor een nu al interessant gesprek over ons verleden. De weemoed moet zeker geen hoogtij gaan vieren maar juist de mooie ervaringen dienen wij door te dragen naar onze kinderen. Waartoe zijn wij anders op aarde ? Was het hoofddoel van de Jezuiten niet om jonge mensen zó te bewerken dat zij na 6 ( of 7 jaar bij Jaap de HS ) intelligent/kritisch de maatschappij konden instappen ? Ging het om de opgeslagen kennis in je brains of wat je uiteindelijk met je brains gaat doen ?
‘Kwaliteit wint altijd’ stond er vroeger op de ramen van de winkeliers, voor weemoed was en is er geen plaats: we gaan elkaar zien en spreken. We gaan het verleden weer tot leven brengen.
Met zeer veel vriendelijke groeten,
Ir. ( jaja, Wageningen Levensmiddelen Technologie van 1966-1973 ) Michel van Overbeek
0653187219
Gehuwd met Karen Dijkstra ( genetisch gezien een friezin )
Vader van 2 zonen, Derek en Bart.
Huub Mous » De Menaechmi
3 februari 2007 op 15:06
[...] Gisteren reageerde Michel op mijn verhaal over de klassenfoto. Zo maar, out of the blue. Op internet is alles mogelijk tegenwoordig. Ik had in veertig jaar niets meer van hem vernomen. En hij niet van mij, neem ik aan. Zijn reactie is hier te lezen. De Menaechmi zijn weer verenigd. De puzzel valt langzaam in elkaar. [...]
paul snijders
6 juni 2008 op 21:44
bij toeval op je website gekomen, vind namen met foto’s erbij, prachtig, allemaal namen van kerels die ik mij nog zo goed herinner, de meesten zaten bij mij in de klas, ik voetbalde ook in RKAVIC maar niet in jouw elftal; alle beschrijvingen kloppen aardig; in slaagde in 1967 na barrage en dat was toch ook jouw jaren van slagen? ik herinner me nog wilde avonden steeds bij iemand anders thuis en ook dolle ritten door de stad; jij woonde toen in Oost ergens in de buurt van de Edisonstraat en toen we in het donker daar kwamen aanrijden zagen we (verbeelding!) licht knipperen in je keuken, we dachten dat er inbrekers bezig waren, weet jij dat ook mog?
trouwens, ik bevind mij na 40 jaren nog altijd in een hechte vriendenkring die bestaat uit, en nu komen er namen die jij wel/niet kunt oproepen: Stephan Willenborg, Jos ten Velden,
zijn tweelingbroer Gabriel is op 11 nov. 2007 overleden, Bart Blommaert, Andre Bannenberg, Frans Wiggermann, Tom de Wolf,
dat moet je geheugen opfrissen!
Alle mazzel, Paul
Huub Mous
6 juni 2008 op 22:42
Beste Paul, Je reactie ontroert me. Ik zie je huis precies in het midden van Amsterdam. Altijd als ik daar ben zie ik het nog voor me. Op de hoek bij de Heineken Brouwerij. Je was eens en keer heel kwaad, toen je zei dat jouw huis midden in Amsterdam stond. Daarmee had je de quiz gewonnen, dacht je. Maar mooi niet. Je was ook altijd heel precies. Een krant mocht je niet vouwen. Die liet je onaangeroerd op je tafeltje liggen. Maar vooral je Amsterdamse accent uit de Pijp, ik hoor het nog precies. Ik heb je een keer aan lachen gebracht over een Ajax-fan, Jij beweerde bij hoog en bij laag dat een Ajax-fan alleen maar rood-witte kleren droeg. ‘Hij eet alleen maar radijs’, zei ik. Dat vond je wel leuk. Je was een rasechte Amsterdammer met een heel klein hartje. Een vreemdeling op het IG, maar daar had jij geen last van. Je had je eigen wereld. Iedereen moest de wereld zien zoals jij die zag. En dat was goed zo. Inderdaad, de mazzel! Huub