verdwaald op deze foto was de zon op doorreis in een donkere kamer die dag bestaat niet meer, ik sta er voor het oog van de cycloop, de bron,
het gat, waarin het zwarte licht verschijnt zoals een bom die scherven achterlaat, eerst snel en dan, steeds trager op de maat van vreemde metronomen, tijd verdwijnt.
niet ver van huis, dicht bij het voltaplein zie ik mezelf als kind, ik heb een bal geklemd tussen mijn handen, hij is voor mij bestemd. altijd is hij van mij, het zal mijn wereld zijn.
