Sommige liedjes worden er niet beter op na verloop van tijd, maar dat geldt niet voor allemaal. Op YouTube vond ik deze opname van The only living boy in New York, gezongen door Paul Simon, die overigens steeds meer op Andries Veldman gaat lijken. Maar het is natuurlijk omgekeerd. Hoe dan ook, de oorspronkelijke versie van deze song was van Simon en Garfunkel, ooit een onafscheidelijk duo. In hun begintijd werden ze ook wel ‘Tom and Jerry’ genoemd. Ze hoorden bij elkaar als waren zij twee broers. Als The Everly Brothers, want daar leek hun muziek wel op met die fraaie close harmony. Op Wikipedia las ik dat Paul Simon dit liedje geschreven heeft voor Art Garfunkel, die naar Mexico moest voor filmopnamen voor Catch 22. Vandaar dat de tekst zich richt tot ‘Tom’. Paul bleef dus alleen achter in New York, waar hij de songs schreef voor de elpee Bridge over troubled water. Nooit geweten. Eigenlijk geeft dit na al die tijd een nieuwe dimensie aan de tekst, nu Paul alleen is overgebleven en Art niet meer meedoet. ‘I know you’ve been eager to fly now.’ Als Paul dit zingt, maakt hij een rare grimas. Die woorden worden dubbelzinnig en dat was aanvankelijk niet zo bedoeld. Ik heb het altijd een mooi liedje gevonden, vooral vanwege die ene zin: ‘Hey, I’ve got nothing to do today but smile’.

zie en luister

]]> http://www.huubmous.nl/2010/07/20/the-only-living-boy/feed/ 9 http://www.huubmous.nl/2010/07/14/klootzak/ http://www.huubmous.nl/2010/07/14/klootzak/#comments Tue, 13 Jul 2010 22:01:00 +0000 Huub Mous http://www.huubmous.nl/?p=3082

Als ik nog eens geld heb, dan wil een speedboat. Zo eentje als Jean de Bouvrie. Een Valentino, zo heet zo’n ding geloof ik. En natuurlijk ook een sportwagen, op zijn minst een Maserati. Dan kan ik met mijn haren in de wind rijden op de boulevard van Saint-Tropez. Geen gendarmes te zien, dus vol gas. ‘s Avonds een tequilia in de Bar du Port en nog wat afzakkertjes in de plaatselijke discotheek. Overdag wat gokken in het Casino Barrières de St-Maxime. Dat lijkt me wel wat. Er zijn natuurlijk altijd kapers op de kust, maar daar heb ik geen boodschap aan. Ik zou alle bloemetjes buiten zetten. Eventjes rondkijken in het Romaanse kerkje op de heuvel met uitzicht op de baai, de plek waar Mick Jagger op 12 mei 1971 in het huwelijk trad met Bianca Perez Morena de Macias. Ik zou alles nog eens dunnetjes overdoen. Maar neem nooit zo’n mooie, Franse meid mee in je sportwagen. Voor je het weet beloof je haar teveel en voelt ze zich belazerd. Dan gaat ze zich gedragen als in zo’n slechte nouvelle vague film. Je wordt uitgescholden voor klootzak: ‘Tu es foutu !’ Ze knevelt je en voert je mee in je eigen speedboat om je te dumpen in de Middelandse Zee…

zie en luister

Pas bij de puntentelling ben ik gaan kijken zaterdag. Vroeger zag ik het Eurovisie-songfestival nog wel eens van begin tot eind, maar dat trek ik niet meer. Al die Oost-Europese landen, er is geen doorkomen aan. Bovendien, sinds het zingen in de eigen landstaal geen voorwaarde meer is, vind ik het niet meer zo leuk. Het songfestival is door de jaren heen ten prooi gevallen aan de kwalen van globalisering en populisme. Maar die trend lijkt nu gekeerd. Er zijn weer ouderwetse vakjury’s en de kwaliteit is bijna weer op het oude niveau. Dat jaar is er zelfs een winnaar gekozen die er zijn mag: Lena uit Germania. Onze oosterburen zijn er apetrots op. Zij schijnt het nieuwe Duitsland te verbeelden. Een icoon van hoop in deze barre tijden van crisis. Hadden wij maar zo’n Lena! Dat is tien keer beter dan Wilders en Verdonk. Het zou in één keer gedaan zijn met al dat gemiezer in dit ooit zo trotse polderland rond de voormalige Zuiderzee. Sinds we Indië kwijt zijn is het nooit meer goed gekomen. Hadden wij maar één been van die Lena!  zou Godfried Bomans hebben gezegd.

Wat is er mooier dan het Eurovisie-songfestival winnen. Sinds 1975 weten we niet maar hoe dat is. Dat jaar wonnen we met Dinge-a-dong van Teach-in…. Diiiiiiiing, ding-a-dong….! Het zit nog altijd in mijn kop. Dat was ook de kwaliteit van de liedjes in die tijd. Deuntjes bleven nog gewoon in je kop hangen. Dat kun je zelfs van het deuntje Lena niet meer zeggen. Was het wel een deuntje? zo vraag ik me af. Hoe ik graaf mijn geheugen, ik kan de melodie niet meer in het gehoor krijgen. Dat kan natuurlijk ook aan de leeftijd liggen. Misschien heb ik geen antenne meer voor de muziek van deze nieuwe generatie. Dat neemt niet weg dat ik de performance van Lena ontwapenend vond. Niet zozeer om wat ze zong, maar vooral om wat ze zei. Dat had ik bij een Duitse tiener niet voor mogelijk gehouden. Sinds Nicole in 1982 voor het laatst voor Duitsland won met Ein bisschen Frieden was het ook voor de Duitsers jarenlang huilen met de pet op.

Ze waren de weg kwijt in Europa, met als wij. Nu zijn ze weer op het goed spoor. Lena is het symbool voor ‘het nieuwe onschuldige Duitsland’, zo las ik vanochtend in De Volkskrant. Onschuldig! Kom daar vandaag de dag eens om. Wij zitten hier nog altijd met die bejaarde Linda de Mol opgescheept. Hoezo, die hübsche Holländer. De Duitsers halen ons links in. Lena zwaaide ook gewoon met de Duitse vlag op het podium, alsof die beladen vaan uit een donkerbruin verleden gewoon het clubshirt van Bayern München was. Het is maar goed dat de generatie van onze oud-strijders aan het uitdunnen is, zo dacht ik bij mezelf. Zelfs onze veteranen komen tegenwoordig niet meer paraderen bij Hotel de Wereld in Wageningen. Hotel de Wereld is de tv geworden en het is weer Deutschland über alles. Gezond nationalisme, wat is er mis mee?  Alles mag weer tegenwoordig. We snakken met zijn allen naar identiteit en Lena geeft de Duitsers het gevoel dat ze mondiaal weer een beetje meetellen. Geen ‘bisschen Frieden‘. Geen Ballack op het WK. Geen doelpunt meer in de laatste minuut. Geen Van Gaal in Lederhosen. Nee, Lena! Het gaat de goede kant met die moffen. Nu wij nog.

zie en luister

Bij uitgeverij Nijgh & van Ditmar verschijnt komend najaar de langverwachte autobiografie van Françoise Hardy. Op 15 november ligt het boek in de winkel, vlak voor Sinterklaas dus. Ik weet nu al wat dit jaar in mijn schoen wil hebben. De Franse versie verscheen vorig jaar onder de titel Le désespoire des singes et d’autres bagatelles. Letterlijk: ‘De wanhoop van de apen en andere onbenulligheden’. Die titel had wel een wat mooiere vertaling verdiend dan Françoise Hardy, een roemrijk vrouwenleven. Waarom niet gewoon Françoise Hardy, een meisje als alle andere? Zo deed ze zich immers voor toen ze opeens beroemd werd. Ik heb heel wat elpees van haar. Niet dat ik ze elke dag draai, maar ik koester ze als kostbare relikwieën uit de vroege jaren zestig. Die tijd heeft voor mij een bijna magische betekenis. In de aanbiedingsfolder van de uitgeverij wordt de autobiografie als volgt aangekondigd.

Het lied ‘Tous les garçons et les filles’ maakte Françoise Hardy in één klap wereldberoemd. Met haar ijle stem, tijdloze schoonheid en ranke silhouet werd zij een stijlicoon van de jaren zestig. Voor de eerste keer geeft Françoise Hardy ons nu een kijkje in haar leven. Ze vertelt over haar kindertijd onder een glazen stolp die haar totaal niet had voorbereid op een onverwachte roem, die haar kwetsbaar en onzeker maakte. Ze beschrijft de emotionele relatie tot haar moeder, met details over haar euthanasie, en het droevige lot van haar zuster die aan schizofrenie lijdt. Françoise schrijft over haar grote belangstelling voor astrologie en psycho-analyse en over haar merkwaardige huwelijk met zanger en filmster Jacques Dutronc. Natuurlijk komt ook hun zoon Thomas aan bod, die in de muzikale voetsporen van zijn ouders treedt. Ook staat ze stil bij haar liedjes en haar ontmoetingen met vele beroemdheden. In de loop der jaren waren dat onder anderen Salvador Dalí, Karlheinz Stockhausen, Eugène Ionesco, Bob Dylan, Mick Jagger, Elvis Presley, Pauline Réage, Mireille en Emmanuel Berl, Patrick Modiano, Michel Berger, Serge Gainsbourg, Étienne Daho en Michel Houellebecq.

Françoise Hardy – De autobiografie, een roemrijk vrouwenleven.
ISBN 978 90 388 9298 6, 384 pagina’s, € 24,90.

zie en luister

De neuroloog Oliver Sacks schreef ooit een verhaal over een man die in de jaren zestig hippie was geweest, aan de drugs raakte en uiteindelijk in een oosterse sekte belandde. Gaandeweg bleek dat de radicale karakterverandering, die hij daarbij onderging, niet veroorzaakt werd door drugs en meditatie, maar door een tumor in zijn hersenen die uiteindelijk de omvang van een sinaasappel had bereikt. Na de operatieve verwijdering van het gezwel leed de man aan een ingrijpende vorm van amnesie. Alles wat na de jaren zestig was voorgevallen leek uit zijn geheugen gewist. Alleen het geheugen voor de zeer korte termijn was in tact gebleven en daarnaast de herinnering aan zijn hippietijd.

In feite leefde hij in een ommuurd heden met uitzicht op een ver verleden. Zijn favoriete popgroep uit die tijd was Grateful Dead. In 1969 had hij een live concert van hen bijgewoond in het Central Park in New York. Toen deze groep in 1991 op diezelfde locatie opnieuw live optrad, besloot Sacks om zijn patiënt mee te nemen naar dit concert. Zo kwamen de jaren zestig in een goeddeels vernietigd brein voor even opnieuw tot leven. De muziek riep intense herinneringen en emoties op totdat ze stilaan haar vertrouwdheid verloor en zelfs vreemd en futuristisch gingen klinken. De patiënt beleefde met terugwerkende kracht een reis naar de toekomst.

Ik moest hier gisteravond aan denken toen ik Jaap van Zweden hoorde vertellen over de therapeutische werking van muziek. Hij liet een fragment zien van de documentaire Tales of Music and the Brain, naar het boek Musicophilia van Oliver Sacks. In deze film bewijst Sachs dat muziek heilzaam kan zijn voor mensen met een bepaalde neurologische aandoening. Ook vertelde Jaap van Zweden over wat muziek betekende voor zijn eigen zoon die autistisch is. Een en ander deed mij denken aan een eigen ervaring met de genezende werking van muziek. Ik ben niet bepaald muzikaal aangelegd. Klassieke muziek zegt mij doorgaans niet zo veel. Popmuziek en Franse chansons, daar houdt het zo’n beetje mee op.

Begin jaren tachtig heb ik last gehad van een stevige depressie die bijna twee jaar heeft geduurd. Ik kon daardoor niet of nauwelijks werken. Eigenlijk kon ik niets, behalve wat uit het raam staren en in mijn bed liggen. Een van de kenmerken van een depressie is dat je absoluut nergens zin in hebt, maar ook dat je geen enkel gevoel hebt voor muziek. Niks hielp, pillen niet en praten ook niet. Het moest gewoon vanzelf over gaan. Het moment waarop ik voor het eerst merkte dat er iets ten goede ging veranderen, kan ik me nog goed herinneren. Ik was in de keuken bezig met de afwas en hoorde muziek op de radio. Het was een onbeduidend liedje, dat even een hit is geweest en sindsdien vrijwel nooit meer te horen is: Januari, Februari van Barbara Dickson. Het werkte bij mij als een blikseminslag. Daarna ging het elke dag een beetje beter, totdat ik weer helemaal was opgeknapt. Inderdaad, het brein zit raar in elkaar.

zie en luister

Wie zong ‘Foxy Foxtrot met je elastieke benen’? Zo’n vraag kan mij urenlang dwars zitten, vooral als ik aan het fietsen ben. Waar hij vandaan komt weet ik niet, maar opeens zit hij in je kop en hij komt er niet meer uit. Ik zie die zanger voor me. Kale kop, snor, het postuur van een marktkoopman of een autospuiter. Mario Baak? Ted de Braak? Coco Been? Ik kan het liedje zelfs meezingen. Op een gegeven moment ga ik dat ook doen, zodat mensen mij bezorgd gaan nakijken. Elastieke benen? Hoe kom je erop? Eenmaal thuis ben ik meteen op internet gaan zoeken. En ja hoor, de verlossende naam: Nico Haak!

Je hoort hem ook nooit meer. Dat kan ook niet, want hij is dood. Ik weet nog dat zijn overlijden met enig rumoer gepaard ging. Nico Haak maakte namelijk reclame voor een raar soort armband. Een bionische armband, zo heette het. Het was zo’n stalen ring die niet gesloten was en met een klein bolletje aan elk uiteinde. Er zou een soort straling vanuit gaan die de gezondheid bevorderde. Het had je met je aura te maken of zo. Ook die armband zie je nooit meer. De producent is na de dood van Nico waarschijnlijk meteen failliet gegaan. Gelukkig is er YouTube. Niets verdwijnt meer. Alles komt terug.

zie en luister

De tekst van ‘Katinka’ schreef Gerrit den Braber en Joop Stokkermans componeerde de muziek. Katinka is een mijlpaal in de Nederlandse muziekgeschiedenis. In de jaren zeventig nam Neerlands Hoop dit liedje op hun repertoire als een soort eerbetoon. Vooral de performance van De Spelbrekers was opzienbarend. Ze bewogen alleen hun mond. Tijdens de finale van het Eurovisie-Songfestival in 1962 in Luxemburg viel het licht uit, toen De Spelbrekers op het podium stonden. Een of andere onverlaat was op een snoer gaan staan. De Spelbrekers stonden voor heel Europa voor schut met hun hun pikzwarte tronies. Uiteindelijk behaalden ze nul punten. Nul, komma nul! Met hangende pootjes gingen ze terug naar huis. Tot hun verbazing werden ze als helden ingehaald. Het volk vermoedde een samenzwering. Maandenlang bleef Katinka in de top tien, ook in België. Daar dachten ze dat het allemaal zo bedoeld was. Heel België was nog met de kop in de Kongo. Ze verstonden ‘Kleine kokette Katanga’.

zie en luister