Categorieën

Archief voor mezelf

De archeologie van een foto

‘De tijd is een uitbreiding van de ziel.’ Augustinus, Belijdenissen Een foto uit 1954. Een weiland dat verandert in een bouwterrein, heipalen op de voorgrond en aan de horizon huizen die al eerder zijn gebouwd, architectuur van voor de oorlog. Het is de oprukkende bebouwing aan de rand van Amsterdam in de tijd van de […]

Lees de rest

Een liefde die zich verwijdert

Christina Maria Hendrika Mous-Sanders (1905-1989) Als ik van een foto houd, als die iets in mij raakt, dan sta ik er bij 
stil. Wat doe ik, al die tijd dat ik er naar blijf kijken? Ik bekijk haar 
nauwkeurig, alsof ik meer aan de weet wil komen omtrent het 
voorwerp of de persoon die er […]

Lees de rest

Green, green grass of home

Deze foto laat een schilderij zien dat werd aangetroffen in de nalatenschap van mijn zus Cornelie die op 20 maart 2014 overleed. Ik schilderde het in 1976, zoals links onderin bij de signatuur is te zien: ‘Mous 1976’. Het doek heeft een behoorlijk formaat, ongeveer 100 x 120 cm. Het is geen meesterwerk, maar Cornelie was […]

Lees de rest

Tussen vrouwen geboren

‘Inter faeces et urinam nascimur,’ schreef Augustinus. We worden tussen poep en pis geboren. Dat is een ontluisterende wijsheid, waar geen speld tussen te krijgen is. Net als het levensmotto van wijlen mijn schoonvader: ‘Je wordt naakt geboren en gaat naakt de kist in.’ Anne Feddema, wiens vader kapper was, vertelde mij eens dat hij […]

Lees de rest

En God….schiep de vrouw

Deze kindertekening is in 1955 gemaakt. Ik was toen zeven jaar oud en zat in de eerste klas van de lagere school. Rooje Roges zal Roy Rogers zijn geweest, een cowboyheld uit de jaren vijftig die ik mogelijk thuis op tv had gezien. Of anders wel op een kauwgomplaatje met van die mooie schelle kleuren. […]

Lees de rest

De ontdekking van de stilte

Eerst dankzij het bewustzijn komt het niets in de wereld. In de angst ontdekt het bewustzijn zichzelf als een onbestemde vrijheid die is losgeslagen van elke geborgenheid. Het leven is onbestendig. In de moederschot bestond geen angst, alleen een onschuldig kabaal van klotsende geluiden. Ik weet niet precies wanneer de angst in mijn kinderjaren is […]

Lees de rest

Angst en verlegenheid

  Mijn eerste kinderjaren stonden in het teken van de angst. Ik was een bang kind. Bang voor water. Bang voor hoogte. Bang vooral ook voor andere kinderen. Op mijn eerste kinderfoto’s heb ik ook een bijna panische blik in de ogen. ‘Waarom moet dit?’ zie je mij denken. Ik was liever binnen gebleven, veilig […]

Lees de rest

Een Arnhems meisje

Mijn grootouders van moederszijde: Theo Sanders en Maria Sanders-Gerritsen Arnhemse meisjes zijn ovale hardgebakken koekjes die bestrooid zijn met suiker. Je ziet ze niet zoveel meer, maar in Arnhem kun je ze nog altijd krijgen. Ook mijn moeder was een Arnhems meisje. Ze groeide op in de wijk Klarendal en werd daar op 4 april 1905 […]

Lees de rest

De rivier die voor eeuwig stilstaat

Dit is mijn vader in 1958. Hij was toen zestig jaar, tien jaar jonger dan ik nu. Het is inmiddels bijna zestig jaar geleden dat ik deze tekening maakte. Ik was toen tien jaar oud. Het portret is naar het leven getekend. Het moet in Huissen zijn geweest. Mijn vader zat voor het raam. Ik […]

Lees de rest

As tears go by

Gisteren was een rare dag. Er ging iets mis. Ik heb geen zin om in details te treden, want dan wordt het alleen nog maar ingewikkelder. Vannacht heb ik onrustig geslapen. Heel wat dromen heb ik voorbij zien trekken, maar ze zijn er niet meer. Ik weet dat ze er waren, maar hoe weet ik […]

Lees de rest

Forgetting

Op weg naar Noorwegen, 1970 Rare droom vannacht. Ik zat op een boot en het was donker. Het was niet duidelijk wat de plaats van bestemming was. Ik liep op en neer op het achterdek en keek naar de sterren. Hitchcock kwam naast me staan. Zijn moeder was zojuist overleden, maar dat werd niet gevierd, […]

Lees de rest

Adam Mono

In het voorjaar van 1969 heb ik een hoorspel geschreven. Het heette Herinneringen aan Rouen. Eigenlijk was het geen hoorspel, maar een kort verhaal. Ik heb het hardop gelezen en opgenomen op geluidsband, afgewisseld met allerlei muziekfragmenten die ik voornamelijk ontleende aan grammofoonplaat Miles at Berlin, een liveconcert van Miles Davis in Berlijn. Het was […]

Lees de rest

Terugverlangen naar Calypso

Na mijn ontslag uit Heiloo in april 1966 moest ik mijn examenjaar overdoen.  Ik kan mij herinneren dat van mijn klasgenoten dat jaar maar liefst zeven kozen voor het grootseminarie of het klooster ingingen. Dat aantal was uitzonderlijk hoog, zelfs voor het Ignatiuscollege. De meesten veranderden al gauw van studierichting. Het jaar daarop was er […]

Lees de rest

Het was in Nevers

Gezicht vanaf de toren van de kathedraal van Nevers. Op de achtergrond de camping aan de oever van de Loire (eigen foto, augustus 1965) ‘Er komt een leeftijd’, schreef Camus, ‘dat een mens verantwoordelijk wordt voor zijn eigen gelaatstrekken.’ Dat lijkt een boude bewering, een slagzin bijna, waarin de hele existentialistische levenshouding van deze schrijver […]

Lees de rest

Een hervonden verhaal

De wonderen zijn  de wereld nog niet uit. Toen ik in maart 2009 op mijn weblog schreef dat ik een verhaal van mezelf kwijt was, namelijk de parodie op de roman La chute van Camus, reageerde Peter Putter. Hij had oude nummers van de Harpoen bewaard, waaronder ook het nummer met De Val uit 1965 […]

Lees de rest

Preken als goddeloos christen

kunst in vrijheid0001.jpg

Het is al weer tien jaar geleden dat ik voor het laatst gepreekt heb in een kerk. Dat was in juni 2007 bij de opening van de zomertentoonstelling in de Martinikerk in Bolsward. Het thema dat jaar was ‘Vrij zijn in gebondenheid’. Initiatiefnemer Keimpe Tjalsma had mij gevraagd of ik tijdens de dienst, die aan […]

Lees de rest