In 1947 was de zomer in Nederland met maar liefst vier hittegolven. De eerste begon al in mei en de vierde hield pas eind september op. Niemand zeurde daarover. Iedereen werkte gewoon door. Op 18 mei voltooide Simon van het Reve De Avonden. Op die dag kwam de temperatuur in Maastricht al boven de 25 [...]
Rare droom vannacht. Telkens weer liep ik tegen een glazen muur op. Deze muren stonden overal, in gangen van gebouwen, maar ook zomaar op straat en zelfs in het open veld. Ze waren onzichtbaar voor het oog. Als je er eenmaal tegenop gelopen was, waren ze ook meteen weer verdwenen. Het gaf een doffe klap. [...]
situatie 1960 In juni 1964 had ik een krantenwijk voor De Volkskrant in de Rivierenbuurt in Amsterdam. Zo liep ik elke ochtend rond zes uur door totaal verlaten straten als de Rijnstraat, de Uiterwaardenstraat, de Lekstraat en de Gaaspstraat. Ja, ook de Gaasp is een rivier, of een riviertje beter gezegd, een afsplitsing van het [...]
Ingewikkelde droom. Meerdere verhaallijnen lopen door elkaar. Zoals in het begin van een film, als je nog niet weet waar het verhaal naar toe moet, zo beland ik van de ene situatie plotseling in de andere. Ik kan de droom alleen navertellen, als ik de scènes uit elkaar trek, maar in feite switchte alles voortdurend [...]
Ik ben dood maar kan toch verder. Mijn lichaam lijkt transparant, maar is ondoorzichtig, bleek als van albast. Ik ga nu de ruimte in waar ik eerst niet in durfde te gaan. Ik zie allerlei slaginstrumenten, trommels, pauken, belletjes, triangels. Verder is de ruimte helemaal leeg. Ik pak de muziekinstrumenten en probeer ze te bespelen. [...]
‘Er komt een leeftijd’, schreef Camus, ‘dat een mens verantwoordelijk wordt voor zijn eigen gelaatstrekken.’ Dat lijkt een boude bewering, een slagzin bijna, waarin de hele existentialistische levenshouding van deze schrijver wat al te pakkend is samengevat. En toch, er zit een kern van waarheid in die woorden. Als ik s’ochtends mijn gezicht in de [...]
Het is eind jaren vijftig. Aan de rand van Amsterdam worden de Westelijke Tuinsteden gebouwd. Op een strook opgespoten land voetballen een paar jongens. Op de achtergrond zie je nog de oude bebouwing. Op het zand zullen weldra moderne flats verschijnen. Kale woonblokken, steeds maar weer hetzelfde. Sommige achterelkaar, maar gaandeweg met meer variatie, afwisselend [...]
Hij bezag dus het doosje; en met dezen blik ontdekte hij het voorwerp, dat steeds, besloten in een doode nietszeggendheid, bij hem was geweest. Waren het de woorden ‘manufac tured at Uddevalla, Tändsticksfabrik, Sweden’, die hem plotseling, voor de eerste maal sedert een lang vergeten kindertijd, wonderbaarlijk voorkwamen? Was het de gelauwerde caesaren kop van Napoleon [...]
Mijnheer Pels Leuk om dit te lezen. Allemaal herinneringen die bovenkomen. Weliswaar niet als oud-Ignatiaan, maar voor jullie oud-Ignatianen zal mijn achternaam waarschijnlijk genoeg (gruwelijke, wiskundige?) herinneringen bovenbrengen. Ja, Pels, leraar wiskunde, mijn vader. En van hem heb ik genoeg mooie verhalen gehoord. Om even een aanvulling te geven op bovenstaande reactie van J. Klöters, [...]
Geen dromen vannacht. Ik krijg ze in ieder geval meer naar boven. Het fixeren van een droom vergt een speciale techniek die ik nog niet geheel onder de knie heb. Zo heb ik gemerkt dat ik mezelf niet moet omdraaien als ik wakker word. Juist op dat moment schiet de droom weg. Ik zie dan [...]
Weet je wat het erge is? Dat is een arrogantie van de twintigste eeuwse mens. Die kan niet meer verwonderd zijn. Het leven is of normaal, maar vanuit welke visie? Of het is ziek. Er is geen ontzag voor het supra normale. Wil je mij begrijpen, herinner dan de visioenen, in de kerk, aan de gracht. [...]
Rommert Boonstra, Heads, 2009 ‘Wat is je grootste angst?’, vroeg iemand mij laatst. Mijn grootste angst is om ooit nog eens onthoofd te worden. Onthoofding is het scheiden van iemands hoofd van de rest van het lichaam. Het is al eeuwenlang een methode om de doodstraf uit te voeren. Onthoofding is een van de meest [...]
Beminde kunstbroeders en zusters. Namens mijn dubbelganger, de enige ware en waarachtige Hubertus Johannes Mous, heet ik u van harte welkom in het schimmenrijk waar niets origineel meer is en alles een kopie. Aan mij – als voorganger – is de schone taak toebedeeld het voorwoord uit te spreken dat voor deze gelegenheid werd geschreven [...]
‘Eigenlijk was de homoseksualiteit op de diverse instituten waar ik onderwijs heb mogen genieten, volkomen geaccepteerd,’ ging De Gekwelde Man gedreven verder. ‘Paters die jongetjes lieten nablijven en ze dan op hun schoot trokken, of priesters die ons kwijlend de biecht afnamen: “En? Hoe vaak heb je van de week aan jezelf gezeten?” Dat was [...]
 |