elke gewaarwording is een stroomstootje
dat zich afspeelt in het verleden

vanochtend kroop ik weg in het putje van het bad
ik wilde terug, ik had genoeg van deze aarde
ik daalde af naar waar jij mij als vrucht bewaarde
en zag je grote moederschoot die ik heb liefgehad

in dat grottenstelsel diep verborgen in de grond
zweefde ik gewichtloos in het warme sterrenwater
ik schopte in je bolle buik en dacht aan later
als ik oud en eenzaam ooit de weg terugvond

ik zag de pijn die mijn geluk zou gaan vergallen
tranen van verdriet, berouw en dan: jouw schaterlach
ik zag de ochtendmist en alle flarden van de dag
alles wat ik heb beleefd, ik zag de avond vallen

moeder dacht ik toen, je hebt me laten gaan
ik had daar moeten blijven in jouw watermond
vulkaan en krater, bloedend hol, jij open wond
die nooit geheeld is, alles zal vergaan

de kist is al gezaagd, straks gaat hij in de grond
vette kluiten aarde zullen op de deksel vallen
de wormen en de pieren zullen aan gaan vallen
verslinden wil je mij en dan pas sluit de wond

Rijdend op de Afsluitdijk
Een windvlaag in de flank
Rook ik de geur van rotte vis
Een lucht van stank voor dank
Ver aan de horizon zag ik
Een licht dat op mij wacht
Mijn ogen vielen bijna dicht
‘k moest stoppen voor de nacht

Ze stond daar in de open deur
Ik hoorde al de bel
En dacht nog bij me zelf
De hemel of de hel
Er klonken stemmen op de gang
Ze zongen zacht in koor

Welkom in Hotel Fryslân
Een fijne plek, een fijne stek
Plaats zat in Hotel Fryslân
Wanneer je wil, ’t is echt te gek.

Ze had een vuurrood kapsel
Een rode cabriolet
En rooie rakkers om haar heen
Haar vriendjes voor de pret
Ze dansten in de patio
In het zoete zomer zweten
Soms om een herinnering
Soms om te vergeten

Ik tikte een ober op de rug
En vroeg: breng mij een berenburg
Hij zei: we hadden deze spirit niet
Sinds 1498
Wat een feest, wat een sfeer
Het houd je wakker in de nacht
Om ze te horen keer op keer

Welkom in Hotel Fryslân
Een fijne plek, een fijne stek
Plaats zat in Hotel Fryslân
Wanneer je wil, ’t is echt te gek

Aan elk plafond een spiegel
En een kroonluchter van ijs
Ze zei: we zitten hier gevangen
In ons eigen droompaleis
In stijlkamer en kabinet
Is het elke nacht een feest
En ook al slijpen we het mes
We slechten nooit het beest

Het laatste wat nog bovenkwam
Ik rende naar de poort
Wilde de uitgang vinden
De weg naar waar je hoort
Kalm aan, zei zacht de nachtportier
Welkom heten is mijn baan
Uitboeken kan op elk moment
Maar je komt hier nooit vandaan

(vrij naar Hotel California van The Eagles)

Ik zie een wrede scène uit een oud verhaal.
De schilder toont het beeld in gruwelijke taal.
Het lijkt wel op een film in levendige kleuren.
De kruisoprichting is hier echt aan het gebeuren
Gespierde mannen kreunen onder het gewicht.
Je ziet de pezen spannen en pijn in het gezicht.
De spijkers in zijn handen lijken het te houwen.
Ze trekken hem omhoog met hele dikke touwen,
totdat hij rechtop hangt. En telkens weer denk ik:
Had Christus aan het kruis misschien een stijve pik?

Is het wel pijn op het gezicht dat je hier kunt zien?
De blik is gelukzalig. Je hoort niets, ‘n zucht misschien,
maar zeker geen gekrijs, eerder het kreunen van genot.
Het lichaam hangt op het gewicht, de spijker op het bot.
Het vlees is weelderig belicht in sfeervol clair obcure.
Theaterspots doen alles branden in het licht van vuur.
De doornenkroon siert als een krans de mannelijke kop.
De buik staat strak gespannen, de lendedoek bolt op
totdat hij rechtop hangt. En telkens weer denk ik:
Had Christus aan het kruis misschien een stijve pik?

Wie zonder zonde leven kan, die werpt de eerste steen.
Slechts Adam in het paradijs, die had er nog geen een.
De zondeval verdreef hem uit dat bacchanaal. Voortaan
had lust geen teugels meer. De pik ging zo maar staan.
Sindsdien krijgt ieder mens die echt gekruisigd wordt,
of aan de galg moet hangen, een stijve op het bord.
Alleen een God kan heel misschien ontkomen aan dit lot
Maar Christus is een mens. Nee, hij is mens èn God,
totdat hij rechtop hangt. En telkens weer denk ik:
Had Christus aan het kruis misschien een stijve pik?

Men neme kanonnenvlees, laarsvet en een paardenhaar
Bouillon getrokken uit de kloten van een collaborateur
Roest uit het kanon van een vooroorlogs bouwjaar
Verarmd uranium met slagveldgeur
Of anders olie uit een afgeschreven mitrailleur
Men neme al die doorgedraaide taalfanaten
Voor wie de strijd geen einde kent en zelfs geen zin
Men neme het bloed van tien vijandige soldaten
- Fout in de oorlog en fout vanaf het begin –
En smore daar dat fundamentalisme in.

Men neme braaksel van een panische soldaat
De vlokken schuim die bij lippen van de waanzin horen
De rochel waarin de lach uiteindelijke vergaat
De fluim van slijm waarin de eerste walging wordt geboren
En verder alle angsten die je vredesdroom verstoren
Men neme al die doorgedraaide taalfanaten
Voor wie de strijd geen einde kent en zelfs geen zin
Men neme het bloed van tien vijandige soldaten
- Fout in de oorlog en fout vanaf het begin –
En smore daar dat fundamentalisme in.

Men neme het angstzweet op de rug van een deserteur
De buit waarmee een lijkenpikker aan de haal gaat
De pis van een verrader die voor het peloton verschiet van kleur
Adrenaline van een gehangene wiens hart op hol slaat
En dunne stront die doodsangst zomaar lopen laat
Men neme al die doorgedraaide taalfanaten
Voor wie de strijd geen einde kent en zelfs geen zin
Men neme het bloed van tien vijandige soldaten
- Fout in de oorlog en fout vanaf het begin –
En smore daar dat fundamentalisme in.

Tsjoch op, hebt gij die gifbeker niet bij de hand
en ‘t Fryske bloed wil gisten evenmin
Neem dan als zeef de Leeuwarder Courant
- Fout in de oorlog en fout vanaf het begin -
En smore daar dat fundamentalisme in.

(vrij naar Francois Villon)

de engel van de wraak ontmoet haar spiegelbeeld
diep in haar ogen ziet zij daar de woede van het bloed
de razernij die haar gebroken hart nog altijd bloeden doet
de harde trek in haar gezicht, de wond die nooit meer heelt

in blinde woede schoot ik vroeger alle kanten op
geketend in de kerker van een boze droom
ik spatte zomaar uit elkaar en dan was ik weer sloom
wie voor mijn voeten liep, daar vloog ik bovenop

nu hou ik me maar koest, als ik weer pissig word
de bloeddruk schiet omhoog wanneer ik explodeer
als ik zo door ga, val ik nog een keer dood neer
hoe vaak ontplofte ik om niets, mijn lontje was te kort

voortaan zal ik zwijgen, ook al kookt mijn bloed
ik tel tot tien, voordat ik weer ga schelden en schofferen
het zal niet makkelijk zijn, maar toch, ik zal het leren
ik zie mijn spiegelbeeld, wie weet komt alles toch nog goed

de engel van de wraak vliegt weg naar verre oorden
ooit is ze diep gevallen van een donderwolk
ze draagt tussen de tanden haar in gif gedoopte dolk
stilte laat ze achter, een genoegen zonder woorden

maar laten we het over iets anders hebben

hier sta ik met mijn mond vol woorden

en vrees: het is al veel te laat

waar de spoortrein naar het noorden
met een godverlaten knars
stilhoudt, niemand uitlaat
niemand inlaat, o minuten

(ja zeker, dit is plagiaat)

al ben ik tussen ‘t haar geboren

mijn kruin kent geen beschutting meer

eerst deed mij dat verlies nog zeer

kaal nu, voel ik mij uitverkoren

***

zie:  De moanne fan it Fryske boek