de doofpotneuker wordt steeds leuker
hoogtepunt na hoogtepunt bereikt hij
kreunend van genot, die geile bok en beuker
baken van de hoop in tijden van hoogtij

wat moeten wij zonder de lol, wat heet
de lul van deze potjesbreker, wreker
van oud zeer, het hoofd bezweet
drinkt hij het gif puur uit eigen beker

geef rond dat vat, laat proeven dat venijn
wat moet dit land nog zonder spot, satire
zonder doofpot en het neuken van de mieren
is het gedaan met het genoegen van de gein

de doofpotneuker wordt steeds geiler
zijn humor botter, grappen smerig en vilein
de weg naar de verlossing almaar steiler
als wij dit land zien sterven, lachend van de pijn

de laatste lach is dan het rillen van genot
een ritueel van reiniging, de haat die kwijnt
de duivel lacht nog één keer dan; hij spot
en ziet de mensen gieren; hij verdwijnt

zie en luister

ik zag de broertjes schleck en
langzaam sloop het heimwee binnen
naar de engel van de bergen
sneeuw, hagel, harde regen
hondenweer was hem een zegen
een zuurstoftank in de longen
vulde zich tot barstens toe
hij zag de top van de ventoux
waar toen nog engelen zongen

zie en luister

de wereld draait weer, de scherven van het drinkgelag zijn

opgeveegd, de glazen weer geleegd, de vrouwen zijn het die

vandaag zich opmaken voor hagenpreken, dansen rond de boom

spiritueel beleven van het anders zijn, geen piemel maar een

een kut, straks nog de dag van kinderen, van allochtonen,

roomsen, moslims, poten, potten, zotten en gezonde rokers

geitenneukers, liefhebbers van pastors, ganzenlever of groenlinks

hoezo verzuiling weg, dit landje aan de noordzee heeft nog

altijd duizend zuiltjes, elk met zijn eigen kliek, eigen rubriekje

eigen column, eigen tic of gekte, elk vogeltje zong zoals het bekte,

dit is geen land, maar een gesticht met duizend cellen, gekken

die elkaar maar kwellen, omdat ze zelf geen ruimte hebben

voor hun dromen, nooit zullen zij weer samenkomen, de moslims

hebben het gedaan, dat rare middeleeuws geloof, met allah, sluiers

terroristen, met cellen waar complotten gisten, de hofstadtgroep

die kleretroep, stem dus op wilders, niet op vvd, of anders kom maar mee,

de afgrond in, zo gaat het hier in dit verdomde kloteland aan zee,

duizend zuilen zijn er nu, nee dan die moslims, die zijn heus

zo gek nog niet, hun vrouwen zie je niet, vijf zuilen slechts

de rest  abracadabra, geen sinterkaas of carnaval, alaaf, nee allah

kan nog eeuwen mee, daar kan geen god of gekte tegen op en zeker niet

die kuttekop die wij de grote heiland noemen, laten wij die allah

roemen, de middeleeuwen komen terug, ik zie de minaretten

overal, de sluiers vallen dicht, ik zie moskeeën aan de noordzee.

hier dooft het licht, ik zie een volk dat voor tirannen zwicht

zie en luister

zo ben ik uiteindelijk op zoek gegaan
naar de nieuwe vindplaatsen van transcendentie
naar het sublieme moment van genade
dat buiten het verlangen zelf zou bestaan
naar een paradijselijke oertoestand
een soort preoedipaal nirwana
dat voor de geest toegankelijk is
niet alleen in de diepste ervaring van het lichaam zelf
maar ook buiten de grenzen van het lichamelijk bestaan.

zo raakte ik ver van huis
dromend van lichaamloze verrukkingen
in de virtuele realiteit
ik heb me verdiept in de cyborg
de ultieme synthese van mens en machine
ik heb me laten verleiden
door de gedachte dat een denkbare wereld
alles vloeibaar kan maken
wat in een wereldbeeld is gestold
dat het verschijnsel mens een mythe is
een constructie van gestolde gedachten
wat hij nooit wilde weten is hij altijd geweest
iets zonder ziel, iets zonder geest, iets zonder god

door een gigantische walvis werd ik bijna verzwolgen
op het holodeck van een ruimteschip
zo heb ik het nieuwe utopia aanschouwd
dat gloort aan de horizon van de technologie
de meest goddeloze van alle denkbare werelden
maar ook daar klonk nog altijd heel in de verte
de schaterlach van gargantua

zie en luister

een wonderlijke droom vannacht

ik zweefde in een ruimteschip

haar mond was zacht, vochtige lip

tongzoen tussen sterrenpracht

diep in mijzelf zag ik de knal

kometen, nevels, meteorieten

‘t kanon ging af in het heelal

om zaad in eeuwigheid te schieten

zie en luister

die roerige vrijdag is al heel lang geleden
en toch lijkt het steeds weer net als vandaag
of het zo erg was toen, dat is maar de vraag,
de mythe die leeft, ook nu de strijd is gestreden

de strijd om een taal die vroeger niet mocht
een taal van het volk dat toen rebelleerde
de taal die een rechter desavoueerde
de strijd om ‘t frysk dat zijn eigen weg zocht

erkenning no, zeggen vandaag nog de friezen
ze zeiden het toen en sindsdien telkens weer
en bij elke gelegenheid doet het weer zeer
de pijn om de strijd steeds weer te verliezen

want waar gaat het nog om, niet om die strijd
of de pijn van de knuppel, wat nu telt is geld
een schijngevecht op een verlaten slagveld
wie nu hollanders haat, kent alleen nog de nijd

gooi los die tros van het gekoesterde heimwee
vergeet het verdriet, die rel van weleer
kneppelfreed is nu alleen nog oud zeer
laat niet zinken dit schip, Friesland hou zee !

zie en luister

we reden over de afsluitdijk
in de achterbak van een kleine bestel

een koffer viel om

de elpee, de vorige dag nog gekocht
bij concerto in de utrechtsestraat
liet zich heel even horen

a love supreme
a love supreme

gods doel is de doelloosheid
als chaos kairos wordt
is het koninkrijk nabij

maar vroeger dan ooit te voren
greep de angst om zich heen

zie en luister