Vergeten doet pijn

Co Westerik, Platenspeler

Gisteren had ik weer zo’n dag. Een niksdag. Niks kwam uit mijn handen. Dat gevoel van nikserigheid was voor mij de aanleiding om veel weg te gooien. Dingen die ik geschreven heb, woorden woorden woorden….Er klopt iets niet in veel van wat ik schrijf. Toch zal ik doorgaan met het achter elkaar zetten van woorden… en liefst in de juiste volgorde. Wat kan ik anders ? Er is iets wat de gedachte in leven houdt dat alles ooit weer goed komt. Niet dat daar enige reden toe is. Want laten we wel wezen, het is een puinbak. Ik heb er een grote rotzooi van gemaakt. Van nature ben ik verstrooid, maar vergeten kan ik slecht. Vergeten doet pijn, zoals elk afscheid pijn doet, zelfs het afscheid van de winter. Guur waait de winter weg. Het wordt tijd om de rotzooi op te ruimen en de tuin op orde te brengen. Al meer dan een jaar heb ik daar niets aan gedaan. Toch bloeien er ook nu weer sneeuwklokjes in de tuin. Overal op de gekste plekken. Ik zag een winterkoninkje en hoorde iets wat daar op leek. Zeker weten doe ik dat niet, want ik heb daar geen verstand van. Ook de natuur is verstrooid, maar gelukkig niet vergeetachtig. Evenals het hart kent de natuur wegen die het verstand niet kent.

Reageren is niet mogelijk.