Bartle Laverman 70 jaar

Bartle Laverman in 1979

Vanmiddag heb ik de eer om in Galerie BAS in Sneek de tentoonstelling van Bartle Laverman & vrienden te mogen openen. Bartle ken ik al heel lang, ik weet eigenlijk niet eens hoelang. Bij de uitvaart van Marijke droeg Bartle zijn gedicht fuortgean voor. Het is een gedicht uit de bundel Alles komt wer goed.

Het is ook niet de eerste keer dat ik een tentoonstelling van Bartle mag openen. Twaalf jaar geleden werd in deze zelfde Galerie BAS in Sneek een bijzondere tentoonstelling van Bartle en zijn vrouw en Hannie geopend. Bartle had me gevraagd voor deze gelegenheid een liedje te zingen. Niet zomaar een liedje, ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel. Het leek je leuk dat ik een kunstje zou doen. Acht jaar daarvoor had ik dit lied al eens eerder live gezongen in de grote zaal van De Harmonie in Leeuwarden. Dat was mijn debuut geweest.

Mijn optreden destijds – dat deel uitmaakte van een benefietconcert voor de gedupeerde kunstenaars door de brand in de Infirmerie – was bedoeld als ‘once in a life time’. Ik moest dus wel even nadenken. Een mythe moet je koesteren en niet door herhaling laten verbleken.

Uiteindelijk stemde ik toe en heb ik de tekst van het lied nog eens goed in mijn hoofd gestampt. Op gezette tijd ging ik een uurtje fietsen in Leeuwarden om onderweg luid schallend ‘Ne me quitte pas’ te zingen. Zo kon het gebeuren dat menig verdwaalde voorbijganger zich destijds heeft afgevraagd of het nog wel goed met mij ging.

Thom Mercuur. Hannie Kamstra en Bartle Laverman, Kortrijk 2007

Op 27 oktober 2006 was het dan eindelijk zover. Vooraf was ik niet eens zo zenuwachtig. Dat had misschien een veeg teken moeten zijn. Toen ik de expositieruimte van BAS vol zag lopen met vele bekende en onbekende gezichten, kreeg ik het langzaam Spaans benauwd. Plankenkoorts!

Ik probeerde dat panisch gevoel onder controle te krijgen door mijn ademhaling in het gareel te houden, maar het kwaad was inmiddels geschied. De eerste maten gingen nog, maar al na vier regels was ik finaal mijn tekst kwijt. Na een hopeloze blik in de zaal, verontschuldigde ik mij met de woorden dat ik dit maar ééns in de tien jaar doe.

Daarna begon ik opnieuw, maar na twee coupletten verloor ik opnieuw mijn tekst. ‘Dit is nu een senioren-moment’, zei ik om het publiek wat gerust te stellen. Vervolgens gleed de stress een beetje van me af en zong ik uiteindelijk zowat de longen uit mijn lijf.

Een lesje in nederigheid, zo zal ik mij dit optreden blijven herinneren.

Ik denk dat ik me vanmiddag maar wat rustig hou. Voor alle zekerheid heb ik mijn verhaal op papier. Zingen kan altijd nog…. als Bartle tachtig wordt.

Reageren is niet mogelijk.