De gevangenis van de weblogmens

Als we Foucault mogen geloven wordt het moderne bewustzijn gekenmerkt door een diepe gespletenheid. Enerzijds zijn we sinds Kant gaan geloven in een transcendentaal bewustzijn dat tijd, ruimte en causaliteit constitueert en daarmee zelf de ultieme bron is geworden van de werkelijkheid, waarheid, kennis en macht. ‘Mens durf te weten’ is het adagium geworden van de moderne tijd. Anderzijds is dit moderne bewustzijn in toenemende mate verstrikt geraakt in een steeds verder voortschrijdend proces van zelfreflectie en zelfkritiek, waardoor de centrale rol als centrum van werkelijkheid, waarheid, kennis en macht voortdurend in twijfel wordt getrokken.

Het moderne bewustzijn zit gevangen in een spagaat tussen een narcistisch solipsisme en een neurotisch vorm van twijfel. Het resultaat is vervreemding en uiteindelijk schizofrenie, de geestesziekte bij uitstek van het moderne tijd. Maar het gevolg is ook enerzijds een voortgaande versplintering van het bewustzijn tot een vrij zwevend, geatomiseerd individu en anderzijds een toenemende controle van een ongrijpbaar geworden overheidssysteem. Losgeslagen van ons fundament zijn we het gewoon gaan vinden dat de overheid alles van ons weet. We leven als een narcistisch solipsist in het panopticum van de totale transparantie.

Wie niets te verbergen heeft, hoeft zich ook nergens druk over te maken, zo luidt de redenering. Het zijn alleen de enkelingen, die iets in hun schild voeren, die hier last van hebben. Telecomdata worden door de overheid een jaar bewaard. Dat betekent dat e-mails, surfbewegingen, sms-berichten en gegevens over telefoongesprekken een jaar lang ter beschikking staan van de overheid. We zijn hard op weg naar een Big Brother samenleving. Camera’s in het publieke domein zijn al heel normaal geworden. Niemand die zich daar nog over opwindt. Buurt-apps is de volgende stap. Databestanden kunnen heel makkelijk gekoppeld worden, zodat je hele hebben en houden voor Jan en alleman toegankelijk is.

De digitalisering van de communicatie heeft een enorme transparantie teweeg gebracht. Er is weinig dat nog verborgen blijft. Wie zich werkelijk aan dit soort ontwikkelingen wil onttrekken zal zich als een wereldvreemde Walter de Rochebrune in een tuinhuisje moeten verschansen zonder computer en telefoon. De techniek is stilaan de vijand van de mens aan het worden. Het is de tijd van de paranoïde angsten. Vluchten kan niet meer. Big Brother ziet alles, weet alles en onthoudt alles.

Hoe gaan mensen zich op den duur gedragen als je weet dat je overal bespied wordt? Wat betekent dit voor het normale vertrouwen dat je mensen stelt? Vertrouwen is niet meer dat  je geeft of ontvangt, maar dat je veilig wordt gesteld door de digitale methodieken van beveiliging. Vertrouwen is er alleen als het gecheckt kan worden. Uiteindelijk betekent dit dat het normale vertrouwen dat mensen altijd in hun omgeving hebben gesteld gaat verdwijnen. Je gelooft niemand meer op zijn woord. Je gelooft het pas als zijn gedrag is na te checken als dat nodig is.

We beleven de overgang van een discipline-maatschappij naar een controle-maatschappij.  Dat creëert angstige en volgzame mensen en brengt een verlies aan geborgenheid en verantwoordelijkheid met zich mee. De publieke sfeer is aan het verworden tot een tot object van ultieme veiligheidszorg. Hoe kun je je nog verzetten tegen een maatschappelijk systeem dat als een alziend panopticum zijn burgers in altijddurende bewaring heeft gesteld?

Deze ontwikkelingen voltrekken zich geruisloos, stapje voor stapje. Als de maatregelen in één keer zouden worden doorgevoerd, zou er een massaal verzet volgen. Maar het is telkens een klein beetje privacy dat moet worden ingeleverd. Bange mensen hebben daar geen enkel bezwaar tegen. Ze vinden het wel prettig als er voortdurend op hun gelet wordt. Ze zouden immers toch nooit hun mond opendoen als er iets gebeurt wat hen niet zint. Laat een ander maar op de blaren zitten, dat wil zeggen: de mensen met een grote mond, de klokkenluiders, de onruststokers, degenen die Big Brother bij voorbaat niet willen vertrouwen.

Fenomenen als verburgerlijking en vertrutting grijpen om zich heen naarmate de controle-maatschappij verder oprukt. Dissidente geluiden worden dan bij voorbaat verdacht. De zondebok gaat deel uit maken van een alomtegenwoordig systeem van bespieden dat ongemerkt overgaat in intimidatie. Iedereen gaat in de pas open. Big Brother is watching you. Straks vraagt hij nog of je wilt gaan marcheren.

Toch is ‘Big Brother’ wellicht niet de juiste metafoor om al deze benauwende ontwikkelingen aan te duiden. Het is immers geen dictatoriale macht die ons in zijn greep heeft gekregen, maar een reeks afspraken die we – al dan niet democratisch – gezamenlijk hebben genomen of weldra zullen gaan nemen. De zorg voor onze veiligheid wordt daarbij steeds meer uitbesteed aan de techniek. Die ontwikkeling maakt deel uit van een bredere tendens: de toenemende outsourcing van individuele verantwoordelijkheid. In feite ligt daar het fatalistische besef aan ten grondslag dat de samenleving als geheel – in casu de burgers zelf – dit soort problemen niet meer kan oplossen. De verantwoordelijkheid voor veiligheid is geen taak meer van het individu, zelfs niet van degenen die daartoe zijn aangesteld. De techniek is die verantwoordelijkheid van ons geruisloos aan het overnemen.

Dit stille proces van outsourcing van verantwoordelijkheden hangt samen met een nieuw fenomeen dat ons in de greep heeft gekregen en dat de filosoof Slavoi Zizek heeft aangeduid als ‘interpassiviteit’. In tegenstelling tot de ‘interactiviteit’ van de nieuwe media wordt het individu – mede onder invloed van diezelfde interactieve media – steeds meer ‘interpassief’. Engagement, betrokkenheid, verantwoordelijkheid en veiligheid worden in toenemende mate gedelegeerd aan de techniek van het systeem. Big Brother is niet onze vijandige grote broer, maar onze collectief ingehuurde, anonieme uitzendkracht die ons uit naam van het systeem voortdurend bespiedt.

Deze groeiende interpassiviteit van de burgers gaat onvermijdelijk ten koste van de civil courage, de zo af en toe broodnodige burgerlijke ongehoorzaamheid, de impuls om het onrecht van het systeem als zodanig aan de kaak te stellen. We gaan dan ook een tijd tegemoet van toenemende burgerlijke volgzaamheid. Lafheid wordt de norm. Deze vorm van collectieve disciplinering door de techniek leidt niet tot een nieuw beschavingsoffensief, eerder tot erosie van beschaving.

Maar wat betekent dit alles voor een weblogger die zich dagelijks manifesteert op internet? Big Brother is er –  en is er niet. Een weblogger is zijn eigen Big Brother. Schrijven op internet is het afstand doen van woorden die zich onomkeerbaar verwijderen in een onpeilbaar lege ruimte. De vernietiging van de tekst als tijdloos momentum is een proces dat zich voltrekt op internet. Internet is de stroom van de tijdloze tijd en tegelijk de uitgestrektheid van de ruimteloze ruimte. Internet is magisch, als een wormgat in de tijdruimte. Internet is spiritueel, omdat het woord zich immaterialiseert, dat wil zeggen: zich losmaakt van de drager (het tablet, het papier, de rol, het boek). Het woord is letterlijk stroom geworden en leeft onder ons. Het woord stroomt. De taal wordt vloeibaar. Het spreken verwijdt zich tot geschreven tekst, omgekeerd lost de tekst zich op in het gedruis van het spreken.

Daarmee keert de magisch-orale aura van het gesproken woord terug in het domein van de geletterde cultuur. Er doemen nieuwe vragen op. Wie spreekt in een tekst op internet? Wie is het subject? Is het een ‘ik’ die deze tekst geschreven heeft? Wie is dat ‘ik’? Is het mijn alter-ego? Een vermomming van mijzelf? Een pose in woorden? Wat als ik paranoïde zou zijn? Dan begeeft dit ‘pseudo-ik’ zich in een ruimte die niet bestaat en toch bestaat. Wie bepaalt dan nog dat ik het ben die hier spreekt? Stel dat ik een waanwereld simuleer op internet? Wordt de lezer dan misleid? Of misleid ik mijzelf, door te niet te geloven in wat ik anderen doe geloven?

Stel, ik lijd aan paranoia. Ik creëer een waanwereld zonder dat ik daar erg in heb. Ik verbeeld mij dat er iemand is die mij mijn teksten dicteert. Een innerlijke stem die mij – als was ik in trance – teksten op dit blog laat schrijven. Wie merkt dat ik aan dit syndroom lijd? Niemand! Mijn lezers niet, want die lezen alleen een tekst. Ikzelf niet, want ik ben paranoïde en schrijf alleen wat mijn stem dicteert. En mijn stem ook niet, want die uit zich in een tekst en wordt door niets en niemand gehinderd. In dat specifieke geval ben ‘ík’ dus niemand. ‘Ik’ ben hier niet. ‘Ik’ schrijf. terwijl ik niet schrijf.

Wie ben ik eigenlijk? Datgene wat ik denk te zijn? Wat anderen daarvan denken? Wat ik zelf loslaat op internet? Hoe werken al die beelden op elkaar in? Heb ik daar zelf nog wel de regie over, of vinden er processen plaats waar ik geen weet van heb? Voor mezelf is het niet altijd duidelijk dat ik ben, zoals ik me op internet presenteer. Een weblog is fictie in de werkelijkheid zelf. Het heeft ook iets van een roman. Een auteur mag je nooit geheel met een personage identificeren, ook al schrijft hij in de ik-vorm. Zo is het ook met de weblogschrijver. Al schrijvend neem je soms ongemerkt een pose aan. Je beweert iets om te kijken hoe het valt. Je gooit elke keer een steen in de vijver. Soms geeft dat geen enkele beroering, maar soms sta je ook verbaasd over de golfslag die dat teweeg brengt.

Een weblog is een soort schaduwwereld die ongemerkt de echte wereld binnentreedt en soms zelfs verandert. Die wisselwerking tussen de virtuele wereld van internet en de echte wereld, waar je in leeft, heeft iets fascinerends. Maar dat soort processen zijn ook niet van gevaar ontbloot. Je weet niet precies wat je doet. Je ziet je eigen lezers niet, maar zij jou wel. Je hebt je eigen communicatiemedium in handen, waarmee je dingen kunt doen, waarvan de effecten eigenlijk niet te overzien zijn. Je bent een soort God geworden in een zelf gecreëerde wereld. Ik zet alles naar mijn hand in mijn eigen universum. Ik ben een solipsist in mijn eigen panopticum.

(Dit blog verscheen eerder op 15 juli 2015)

5 Reacties »

  1. Wiersma

    15 juli 2015 op 03:15

    Goed artikel, helaas een kutonderwerp.
    Het zou niet moeten bestaan eigenlijk dat afluisteren en die opgang naar een controle maatschappij.

    Maar iid: de stepping stone method. Beetje bij beetje. Onder het mom terrorisme of zo, maar er sterven nog dagelijks meer mensen aan pindakaas allergie dan aan terrorisme.

    De mega fout die mensen maken is denken dat ze niks te verbergen hebben. Iederéén heeft wat te verbergen. Of te beschermen. Waarom heb je anders een password op je mail?

    Ik zal het verhaal ‘ik heb niks te verbergen’ eens compleet omdraaien en iets schetsen wat NU technisch allemaal al LANG mogelijk is.

    Ik hoop in godsnaam dat ik u hier echt bang mee maak zodat u WEL wat te verbergen hebt. En terecht.

    Stel. U hebt een kind. Die heeft een mobieltje. Die download allerlei ‘onschuldige’ spelletjes. Die spelletjes zijn echter soms minder onschuldig dan ze lijken. Niet alleen kunnen gesprekken worden afgeluisterd, dus ook van uw gesprekken met uw kind.

    Maar dat niet alleen: via geolocation kan uw kind continu getraced worden. Middels big data en patroon herkenning kan voorspelt worden waar uw kind zich op welk moment van de dag bevindt.

    Lekker makkelijk niet? Voor potentiele ontvoerders of pedofielen.
    Hetzelfde geldt voor u en inbrekers.

    U hangt toch ook geen briefje aan de deur: Hallo! We zijn even op vakantie tot en met eind augustus, dus we zijn tot die tijd niet thuis!

    U heeft fucking wel dégelijk wat te verbergen.

    Ben ik tot u doorgedrongen? Bent u boos? Hopelijk wel.

    Maar DAT u wat te verbergen heeft wil niet zeggen dat u een crimineel bent. Integendeel.

    Maar er zijn zat redenen/oorzaken te verzinnen waarom u wel degelijk iets te verbergen hebt. Wat het ook is. En het hoeft NIETS met criminaliteit te maken te hebben of dat u schade aanricht of zo.
    Soms voorkomt u schade door bepaalde dingen niet mee te delen.

    En mensen maken nu eenmaal fouten. Daar leren ze het meest van trouwens. Maar dat wil niet zeggen dat ‘anderen’, mensen die jij niet eens kent, alles van je mogen weten.

    Want dan treedt een ander superbusiness model in werking: chantage.

    Stel. Ik heb een filmpje/gesprek van u, stiekem opgenomen via uw mobiel. U moest helemaal niet overwerken, u lag met uw secretaresse in bed. U bent echter getrouwd. U houdt van uw vrouw en jonge kinderen. Eenmalig foutje. U kunt zich wel voor de kop slaan, maar het bleef bij één keer, het zal nooit weer gebeuren.
    Het risico is te groot: scheiding, huisverkoop, kinderen alleen opgevoed zonder vader en noem alle ellende maar op.
    Dat is niet wat u wilt. U was alleen even een keer een beetje stom.

    Privacy is een bijzonder kostbaar goed. Net als gezondheid. U merkt de waarde er van pas als u het niet meer hebt of bent.
    Pas dan breekt de pleuris los, maar oops.. ietsje te laat he?

    Ander voorbeeld. Flits agentjes. Of de A2. 70. 120. 80.100. Die leveren justitie een paar honderd miljoen op maar kosten de maatschappij/economie een veelvoud hiervan. Nog afgezien dat mensen op de berm gaan letten ipv op de weg.

    Nog weer een ander voorbeeld: bedrijfsspionage.
    Als je alles kunt afluisteren is bedrijfsspionage een makkie.
    Soort van legale/onbewijsbare diefstal, want bewijs jij als bedrijf in EU maar eens dat niet ‘toevallig’ een bedrijf in de US een week later ook met een zelfde ‘uitvinding’ kwam en deze snel patenteerde.

    En dan. Orwell.
    De overheid vindt van u dat u niks te verbergen hebt.
    Maar ooh wee: als een Manning, Assage of Snowden eens met overheidsinformatie aan komen zetten zijn ze hun leven niet zeker en breekt de hel los!
    Hoezo, dubbele moraal!

    Weet u wie echt wat te verbergen hebben? De overheid. En banken. En olichargen. Dat wat u -als burger- te verbergen hebt stelt geen flikker voor. Klein bier. Niet eens dat.

    U hebt geen enkele macht om BTW te verhogen, prijs van benzine te bepalen, gratis geld weg te geven aan Grieken, staatsrente te bepalen, of asielzoekers binnen te laten of niet.

    Maar verder ben U het nieuwe businessmodel. You are the product. En derhalve: meten is weten. U bent de nieuwe melkkoe.
    Was het u al opgevallen trouwens? Nee, nog niet?
    Wel. Dat komt vanzelf. Nog even wachten dan.
    Een boer wil ook alles weten van zijn koeien.
    Gewoon business.

    U -en ik- zijn gewoon een ‘economisch model’.
    En angst en dreiging zijn hele goede methoden om u op tijd bij de melkrobot te laten verschijnen.

    Angst verkoopt nog veel beter dan sex joh.
    Problem, reaction, solution model he?

    Eerst creeer je een probleem. Dan schreeuwt het volk om een oplossing en die ga jij dan bieden. Je sluist ze als vissen het net binnen. Als schapen gaan ze over de -al dan niet enige- dam die jij hebt opengezet.

    Angst werkt ook goed in de zorg. ‘Nee, mevrouw, we weten nog steeds de oorzaak van uw ziekte niet’. ‘We kunnen medicijn X of Y eens proberen en dan maar HOPEN dat het aanslaat’.
    Dus u gaat niet eens meer zelf op zoek: ‘als artsen het al niet weten, wat zal ik dan nog’?

    Google heeft jaren geleden al geprobeerd patent aan te vragen op het volgende: advertenties verkopen op basis van achtergrondgeluid.

    Huh??Hoe?? Wat??
    Wel. Wetend dat er televisies en mobieltjes zijn die jou kunnen afluisteren wilde Google die geluiden analyseren en op basis daarvan advertenties verkopen.

    Dus: naar welke TV programma’s kijk je, (patroonherkenning) maar hoor ik daar ook een hond op de achtergrond blaffen? Hondevoer!
    Of babygekrijs? Luiers!

    Hoor ik u daar nu mompelen ‘doorgeschoten maatschappij’?
    Yup. Wen der mar an. Want dit is geen science fiction of zo wat ik hier vertel, dit bestaat allang. Althans, de technologie en de apparaten.

    Gerede kans dat als u een smart phone heeft dat een groot deel van al uw gesprekken, waar dan ook, zijn opgeslagen in DUMB’s in het land van de ‘bevrijder’.

    Ook als mobieltjes uitstaan kunnen ze (soms) nog steeds gesprekken verzenden. Wist u niet misschien.

    Misschien een idee. Ik zeg altijd maar zo: bij twijfel niet inhalen.
    Dus. Zet u mobje zoveel mogelijk uit, bedek hem desnoods, en plak camera’s af op uw laptop.

    En wat is het verschil tussen hacken en afluisteren? Niets toch?
    Behalve dan dat hackers achter tralies gaan maar afluisteraars niet.
    Hoe dan ook: uw LIFE wordt gehackt.

    Het is wat Einstein zei: ‘op het moment dat de mens afhankelijk wordt van de machine is het einde beschaving’.

    Deze wet is oneindig veel belangrijker dan E=MC2.

    Een atoombom vaagt hooguit een klein deel van de beschaving weg, maar als het systeem geheel afhankelijk wordt van machines is dat dodelijker dan duizend atoombommen.

    Waarom? Omdat de mens zichzelf o.a. overbodig maakt.
    1 computer kan in microseconden al meer geld verdienen dan 10 bootladingen dobbernegers in een heel jaar. Zo bizar is de maatschappij tegenwoordig al.
    Realiteit jongens, ik kan het ook niet helpen.
    Hier valt niet tegen op te werken met ‘samen de schouders eronder’.
    Onmogelijk.

    Dit kan alleen als je volledig het systeem negeert, of daar buiten om werkt. En dan kom je in een soort ruilmaatschappij terecht. Zoals ooit, héél vroeger. Dus een échte mienskip: ik verbouw groente, jij fokt varkens, jij bakt brood, ik brei truinen, zo laten wij ruilen.

    Maar een mienskip binnen dit (gekaapte) systeem?
    Is dat niet héél erg naief?
    Soms is liefde niet genoeg. Je kunt als voorntjes vreselijk van elkaar houden, maar één hap van de snoek aaaaand… it’s gone.

    Herken de vijand. Luister niet naar wat ze zeggen, maar kijk wat ze doen. Wat doen ze? Geld. Banken bouwen. Schuiven met geld en afromen. Problemen creeren zodat er weer met geld geschoven kan worden.

    Ik kom weer even terug op dat booreiland buiten territoriale wateren. Gewoon een nieuw ‘land’ beginnen. Met je eigen wetten en eigen munt. Noem het maar Frisia. Of Dry Land. Doe net als de predators, maar dan anders. Of omgekeerd eigenlijk.
    En begin een hospitaal. Gebaseerd op genezing en niet op behandeling. Ook predators worden eens ziek, genees ze wel, maar trek ze dan helemaal leeg. Je zou zelfs een internationale zorgverzekering kunnen opzetten. Vliegreis inbegrepen.

    De predators willen alles voor zichzelf en niks voor de ander. Dit systeem leidt tot zowel het faillissement van de predators als wel de burgers. Als niemand meer geld heeft, heeft ook niemand meer geld om produkten of diensten van predators af te nemen en stort het systeem dus compleet in. Ook voor de predators. Dat probeert Robert Reich ons al 30 jaar aan het verstand te peuteren.
    Maar ja, psychopaten he? Die denken niet echt vooruit.
    ‘Ik, hier en nu’.

    En trouwens: zowel bij Hawkins als Musk loopt het ergens dun door de broek.

    De mens kent een iq van hooguit, weet ik het, 200 of zo.
    Maar wat te zeggen van een IQ van 12.000?
    Daar heeft de mens niet eens woorden voor.

    Net als de mens ooit geen woord had voor ‘opklapbed’ of ‘afstandsbediening’ of ‘motormanagement’. Gewoon omdat het nog niet bestond.

    “If you needed just one more reason to trash your iPhone, this is it. Apple co-founder Steve Wozniak recently told a crowd of techies in Austin, Texas, that the future of humanity will predicate on artificially-intelligent (AI) robots keeping people as “pets” – and Wozniak says he’s actually looking forward to this grim, robot-dominated future.”

    http://www.naturalnews.com/050390_Steve_Wozniak_AI_robots_human_pets.html

  2. NN

    15 juli 2015 op 11:38

    “Toch is ‘Big Brother’wellicht niet de juiste metafoor om al deze benauwende ontwikkelingen te duiden. Het is immers geen dictatoriale macht die ons in zijn greep heeft gekregen , maar een reeks afspraken die we – al dan niet democratisch – gezamenlijk hebben genomen of weldra zullen gaan nemen”.
    Met dit citaat ben ik het niet eens en Mous twijfelt gezien het woord wellicht. Big Brother wordt gezien als de personificatie van de staat die ieders doen en laten in de gaten houdt en desnoods corrigerend optreedt. Het begrip Big Brother is echter ook een abstractie en dat zorgt kennelijk – ik meen dat ik er niet veel last van heb, behalve als het gaat om moslim- en islamkritiek en ja, dat is toch wel een belangrijke inbreuk op mijn persoonlijke vrijheid – in combinatie met de personificatie voor onveilige gevoelens. De staat is blijkbaar, ik volg hier de niet parallel lopende lijnen van Mous en Wiersma, altijd en overal aanwezig. Maar is zintuiglijk niet waarneembaar en dit veroorzaakt naar mijn mening de gesignaleerde angst en vervreemding. Als je de staat ziet als een verzameling van burgers, in feite hun geestenwereld, doet het er niet toe hoe hij zijn almacht heeft verkregen: wel of niet democratisch. Daarom vind ik Big Brother een goede metafoor tot een beter begrip is gevonden en ingeburgerd.
    Misschien is een meer zintuiglijk leven een middel tegen het onbehaaglijke gevoel dat met Big Brother samenhangt. De enigszins maatschappelijke vervreemding die dat meebrengt kun je best als van ondergeschikt belang accepteren.

  3. Wiersma

    16 juli 2015 op 01:50

    Was ik het belangrijkste eigenlijk nog vergeten.

    Als ‘zij’ (waarvan je niet eens weet wie het zijn) alles van jou weten, en je wordt verdacht van iets omdat je een uitspraak hebt gedaan in de trend van ‘ ik kan persoon X wel vermoorden!’ en persoon X IS inderdaad daarna vermoord, dan krijg je te maken met omgekeerde bewijslast.

    Bewijs jij maar eens dat je het niet gedaan hebt. Want je hebt het LETTERLIJK gezegd. Maar AI/Big Data machines anno nu zijn nog lang niet klaar voor dingen als humor, retoriek, cynisme, A zeggen en B bedoelen etc etc.

    Dus rechtspraak gebaseerd op machines is levensgevaarlijk.
    Maar… wat als de personen/raamambtenaren achter de machines de machines blindelings vertrouwen? Dan gaat écht het licht uit. Einde beschaving.

    Je krijgt echt een super laf volk dat zich niet nergens meer durft over uit te spreken, want letterlijk alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden. Nog afgezien van audio- en beeldmanipulatie, knip en plakwerk.

    Hoe heet die film van Stephen King ook alweer met Arnold Schwanzentrekker in de hoofdrol.

    En toevallig ‘grappig’: je hoeft er soms maar een dag op te wachten en de politie waarschuwt de mense om NIET op FB en Instagram en zo te zetten dat u op verkansie bent.

    Met andere woorden: nota bene de politie adviseert u om iets verborgen te houden!

    En was de politie niet in dienst van de polletiek? Die zeggen namelijk het omgekeerde: als u niks te verbergen hebt hebt u niks te vrezen.

    Yeah right, suckers, nitwits, volksverlakkers.

    Privacy is net als gezondheid of verraad: je merkt pas dat je diep in de shit zit als je het niet meer hebt.

    En alle drie zijn het van die woekerziektes: je merkt er niks van en ineens is het Whhhhhaaaammm! Ineens lig jij, je geliefden of je kind knock-out.

    De natuur maakt VOLOP gebruik van schutkleuren en afleidingsmanoeuvres. Waarom? Omdat ze iets willen verbergen!
    Bijvoorbeeld om te worden opgegeten.

    Het is een evolutionaire overlevingsstrategie!

    En de politici willen die oer-overlevingsstrategie van u afpakken.
    U zo achterlijk te maken als een bakvis.
    You are the product remember?

    Niks beters voor de polletiek en bedrijfsleven als achterlijk volk.
    Wat koopt wat de TV befehlt. Leegtrekken dat klap- en stemvee.

    En nota bene de politie, probeert u nog een béétje te helpen in uw immense naiviteit.

    10-0 voor de politie in dit geval.

    U hebt wat te verbergen. Net als de hele natuur, net als de hele evolutie. En verbergen is NIET per definitie synoniem aan liegen of criminaliteit.

    Maar u, burgert, stelt in het grote plaatje niks voor. Geen flikker. Dus verberg wat u wilt verbergen en schaamt u niet.

    In de huidige tijd: zet uw telefoon zoveel mogelijk uit. Plak alles af wat beeld en geluid kan verzenden zonder dat u het weet. Camera’s en microfoons op laptops bijvoorbeeld.
    Kijk wat voor spelletjes uw kind op uw mobieltje heeft en ga googlen op de zogenaamde ‘onschuld’ hiervan.

    Ik zeg altijd maar zo: bij twijfel niet inhalen.

  4. Wiersma

    17 juli 2015 op 00:39

    Godsamme. Wat ben ik toch een sukkel. Niet zomaar eentje, nee een immense sukkel van mega proporties. Niet te filmen.

    Want. Wie had ook wat te verbergen?
    Anne Frank.

    Bijna een internationaal icoon voor vrijheid.
    En waarom? Omdat ze iets te verbergen had. Iets verborgen hield. Namelijk zichzelf.

    En deed ze dat omdat ze crimineel was? Of andere snode plannen had tegen de staat of zo? Neen.

    Je zou bijna (bijna hoor, bijna) denken dat het eerder andersom was.

    Dus mensen. Ban de frase uit uw brein: ‘ik heb niks te verbergen dus ze mogen alles van me weten’.

    Kappen met die onzin.
    Dat is net zo’n totale onzin als: ‘ik kan net zo goed poep gaan eten want ik ben immers toch gezond!’

  5. SILVIA STEIGER

    30 oktober 2017 op 14:22

    WHOW, HUUB!
    DANK JE WEL VOOR JE DENKEN…

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)