2003

Het is juni 2003. Marijke verlaat het pontje over het Harinxmakanaal. We hadden die dag de pontjesroute gefietst, via Grou en Earnewoude. Marijke kijkt opgewekt en treedt zo te zien vol goede moed de toekomst tegemoet. Daar was ook alle reden toe.

Dat was dat jaar wel eens anders gewest. Ik was pas sinds een paar weken weer aan het werk. Vier maanden was ik uit de roulatie geweest. Na een tweede acute astma-aanval in februari was ik wederom in het ziekenhuis beland. De conclusie werd onontkoombaar. Ik had een burn-out. En bovendien ook nog eens een arbeidsconflict.

Naar de bedrijfspsycholoog dus van de ARBO. Eén ding werd me duidelijk: vertrouw nooit een bedrijfspsycholoog van de ARBO. Ze worden daar betaald door je werkgever en zullen je – als het puntje bij paaltje komt – altijd achter je rug om belazeren. Gewoon aan het werk dus maar weer. Mijn ziekte had me niet milder gemaakt. Eerder strijdbaarder. Dit zou me geen derde keer overkomen, zo had ik mezelf beloofd.

Toen ik ziek was schreef ik Het stille afscheid van de pijn, dat jaren later het slothoofdstuk zou worden in mijn bijdrage aan het boek Tegen de tijdgeest terugzien op een psychose (2011) Keunstwurk was inmiddels verhuisd neer de Infirmerie, waar het CBK van start moest gaan. Mijn directeur nam plotseling ontslag. Hij had zoveel plannetjes op elkaar gestapeld dat hij er uiteindelijk zelf onder bedolven werd.

Ik organiseerde een aantal excorcistische rituelen op om de boze geesten uit het pand te verdrijven. Dat leverde nog een relletje op, want de christenen in de politiek dachten dat ik de duivel aan het bezweren was. Sjoerd de Vries plakte een plakkaat op de voordeur: HUUB MOUS, ELITAIRE MISLUKTE KUNSTPAUS EN BERUCHTE DUIVELUITDRIJVER. Dat plakkaat hangt nog steeds bij mij thuis op de wc. Ik voelde me herboren.

Marijke moet dat misschien nog wel meer dan ik gevoeld hebben. Het was voor haar een persoonlijke triomf dat ik weer aan het werk was gegaan. Nooit had ze de moed verloren, zoals ze dat ook in mijn zwartste dagen nooit heeft gedaan.

Het is vandaag 26 juni. Haar verjaardag. Ze zou vandaag 66 zijn geworden. Ik mis haar nog elke dag, elk uur… Maar haar kracht, haar optimisme en vooral ook haar ontwapenende lach zullen altijd bij mij blijven.

Reageren is niet mogelijk.