1986

olivetti0001.jpg

Midden jaren tachtig begon ik met schrijven. Eerst voor het tijdschrift BOUD, dat in 1984 was opgericht en waarbij ik in de redactie zat. Later voor alles en nog wat: kunstenaarscatalogi, vouwbladen, openingstoespraken, kunsttijdschriften, opiniepagina’s…. Ik heb inmiddels een twee ladekasten vol, voor het merendeel gelegenheidsteksten die de tand des tijds niet zullen doorstaan. In 1986 schreef ik nog steeds op mijn Olivetti schrijfmachine die in ik in 1976 tweedehands voor 250 gulden had gekocht in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Hierop heb ik ook mijn doctoraalscriptie geschreven, waar ik destijds negen maanden aan heb gewerkt. ‘Amerikaanse kunstkritiek in de jaren zestig.’ Dat was het onderwerp. In 1978 hoorde ik dat men het manuscript wel in boekvorm wilde uitgeven. Een docent van het Kunsthistorisch Instituut had een eigen uitgeverij opgericht. Even later hoorde ik dat feest niet doorging. ‘Uit het oog, uit het hart’, dacht ik toen. De Olivetti heb ik nog steeds, maar ik gebruik hem nooit meer. In 1987 kocht in mijn eerste computer: een videowriter van Philips. Ook die heb ik bewaard. Het is nu een museumstuk. In 1993 volgde mijn eerste echte pc, zonder Words nog, maar met allemaal ingewikkelde codes. Tegenwoordig schrijf ik op een Apple. Mijn computer staat nog altijd gewoon in de huiskamer. Soms verlang ik wel eens terug naar dat schelle, metalen tikgeluid van mijn oude Olivetti. Zelf vond ik dat een prettig gehoor. Je kon er zo heerlijk op rammen. Nog altijd sla ik de toetsen veel te hard aan. Marijke kon dat eeuwige tikgeluid in de kamer wat minder waarderen. Zij zette dan de tv wat harder of nam haar toevlucht tot een koptelefoon. Er gebeurde heel wat in dat jaar. De spaceshuttle Challenger ontplofte tien seconden na de lancering en in Tsjernobyl vloog een hele kerncentrale de lucht in. Maar de wereld draaide gelukkig gewoon door. Sterker nog, de bruisende jaren tachtig bereikten in 1986 in menig opzicht hun hoogtepunt. Higher Love zong Steve Winwood. En toch, gaandeweg viel er ook iets stil. Dit decennium, dat zo stormachtig was begonnen na de grimmige kroning van een nieuwe koningin, keerde zich langzaam om naar een tijd van ideologische windstilte, de jaren van yuppies in het westen en glasnost in het oosten. Kortom: naar een tijd zonder alternatief.

Reageren is niet mogelijk.