De droom binnen de droom

Slide1

‘Ik heb in het hart van de schepping een leemte ontdekt waar God, als Hij bestaat, mooi in zou passen, maar helaas is het niet zo dat het geloof begint waar het verstand ophoudt’.

Met deze woorden van Frans Kellendonk voel ik mij verwant, vooral omdat ze ruimte open houden voor de vraag of er al dan niet een God bestaat. Dat is een ruimte waarin allerlei vragen zich aandienen, dat wel. Is het waar, wat veel wetenschappers tegenwoordig beweren, dat ‘God’ een zaak van de hersenen is? En belangrijker nog: wat is er precies in de jaren zestig gebeurd, zodat God uit mijn wereldbeeld verdween? Deze ‘totale eclips van God’ blijft voor mij iets raadselachtigs houden, ondanks – of misschien wel dankzij – het feit dat geloven in God voor mij een onmogelijkheid is geworden. Naarmate het godsgeloof verder achter de horizon verdwijnt, neemt mijn nieuwsgierigheid alleen maar toe. Deze paradoxale belangstelling krijgt soms de trekken van een obsessie.

Soms denk ik wel eens dat de gedachte aan een mogelijk leven na de dood iets met het leven zelf van doen heeft. De dood is misschien wel de ultieme bevrediging van het verlangen naar een wereld waarin je jezelf volledig verliezen kan. Hoewel ik niet uit eigen ervaring kan spreken, wil ik de verhalen van mensen, die ooit zijn teruggekeerd uit een bijna-dood-ervaring, graag voor waar aannemen. Wie de dood letterlijk in de ogen heeft gehad schijnt niet alleen een tunnel te zien, die eindigt in een extreem helder en verblindend licht, maar ook zijn hele leven dat als een film in één enkel ogenblik aan zijn geestesoog voorbijglijdt. Het is een soort terminale glijbaan met licht in de tunnel, waar je dan in belandt. Een magistrale toegift van het tijdloos onbewuste aan het slot van de voorstelling die ‘temporeel bewustzijn’ heet.

Tijd is een raar gegeven. Tijd heeft volgens mij alles met de primordiale werking van ons bewustzijn te maken, dat waarschijnlijk gebaseerd is op een kwantumproces. ‘De tijd is een uitbreiding van de ziel’, beweerde Augustinus. Ik geloof eerder, dat het omgekeerde het geval is: ‘De tijd is een beperking van het bewustzijn.’ Wellicht is er iets diep in onszelf dat zich buiten tijd en ruimte bevindt. Het bewustzijn vormt misschien een belemmering om die ‘uitgestrektheid buiten ons’ waar te kunnen nemen. Met de dood valt die belemmering mogelijk weg. Het is moeilijk om over tijd te spreken zonder te vervallen in begrippen of concepten die in feite met ‘ruimte’ van doen hebben en niet met tijd. Nu is het mij bekend dat tijd en ruimte vanuit de optiek van de fysica niet te scheiden zijn, maar dat neemt niet weg dat we vaak over ‘ruimte’ spreken terwijl we het over ‘tijd’ willen hebben.

Over tijd in fenomenologische zin is eigenlijk weinig zinnigs te melden. Wat er wel over te zeggen is heeft Augustinus reeds gedaan. Niemand heeft hem daarin overtroffen. Van hem heb ik geleerd om onze begrippen van tijd en ruimte buiten het denken over God en het transcendente te houden. Alleen al de term ‘hiernamaals’ is een wangedrocht, omdat deze term uitgaan van een ‘hierna’ en dus van de tijd. God ‘is’ buiten de tijd. Het is de vraag zelfs of God ‘is’. Als er een God is heeft hij niets met het werkwoord ‘zijn’ te maken, want ook over het ‘zijn’ kun je niets zeggen zonder over de tijd te zwijgen. Ook een eventueel ‘hiernamaals’ – wat het ook moge zijn – is dus buiten de tijd.

Vervolgens stelt Augustinus terecht de vraag hoe wij dan – als God en het hiernamaals buiten tijd en ruimte zijn – hier überhaupt enige weet van kunnen hebben. Hij komt dan tot de prachtige metafoor van het ‘in mij en boven mij’. God is in mij en boven mij. Zoals een spons doordrenkt is met water, zo is de mens doordrenkt met God. Hij dient zich alleen wel te richten tot God om hem gewaar te kunnen worden. Wie zich afwendt ervaart hem niet. Wie zich tot God wendt – bijvoorbeeld door te kiezen voor het goede en de liefde – zal God wellicht gewaarworden.

Zoiets moet je dus maar aannemen.Deze redenering bevat immers geen enkel toetsbaar bewijs. Toch lijkt me dit geen onzin omdat het in symbolische zin veel verklaart. Wij zijn geneigd om voor alles een rationele verklaring te willen hebben, waarbij we er gemakshalve vanuit gaan dat ook het universum in al zijn geledingen gebouwd is volgens de wetten van de ratio. Ik denk ook dat laatste ook inderdaad zo is, op één uitzondering na. Onze eigen psyche is namelijk niet geconstrueerd volgens de wetten van de ratio. Onze psyche is geconstrueerd volgens de wetten van het symbool.

Wij ervaren de wereld voor een groot deel symbolisch. Het symbool gaat aan de ratio vooraf. Zonder het vermogen om symbolisch te interpreteren zouden we in rationeel opzicht machteloos zijn. Het zelfde geldt voor het gevoel. Met verstand zonder gevoel is de mens ten dode opgeschreven. Hij overleeft het niet. Die faculteiten van de mens kun je dus niet zomaar tussen haakjes plaatsen als je zoekt naar de ultieme zin en betekenis van de dingen. Omgekeerd is het gewaarworden van een ultieme zin en betekenis in laatste instantie altijd gebaseerd op een elektrochemische reactie in de hersenen. ‘Ohne Phosphor keine Gedanken,’ zei Jacob Moleschott al. Alles gebeurt in de hersenen, daar helpt geen lieve moeder aan. De wereld is een droom binnen een droom die leven heet. Zit de notie ‘God’ dan soms ook verstopt tussen al die stroomstootjes in het brein?

Slide1

Onlangs las ik een interessant artikel over neurofeedback. Het is een nieuwe therapie die zich richt op het onder controle krijgen van je eigen hersengolven. Veel psychische storingen zijn te herleiden tot een afwijkend patroon tussen de verschillende hersengolven die in het brein werkzaam zijn. Dat patroon is zichtbaar te maken door een de feedback van een draagbaar EEG-scanapparaat, dat via draden op het brein wordt aangesloten. Al lerend kunnen patiënten hun afwijkend patroon stabiliseren of anticiperen op overmatige ontladingen. Zo zijn niet alleen depressies, ADHD, epilepsie, chronische pijn of whiplash-klachten te behandelen, maar kan ook de concentratie worden verhoogd. Talentvolle jonge musici gingen door neurofeedback zelfs betere muziek maken.

Er zijn vier soorten hersengolven die verschillen in oplopende trillingssnelheid: delta- thèta, alfa- en bèta- golven. De golven met de hoogste trillingen komen voor bij paniek en de laagste bij diepe slaap, maar ook bij spirituele ervaringen, zoals trance of meditatie. De vraag dient zich dus aan of de mystieke ervaring in feite niets anders is dan een afwijkend patroon van vibraties die zich voor kan doen in het brein, een toestand die daarmee zelfs kunstmatig is op te roepen. Er wordt tegenwoordig gesproken over een nieuwe tak van wetenschap: de neurotheologie.

De filosoof Ken Wilber doet al jaren onderzoek op dit terrein. Zo brengt hij zich zelf met behulp van neurofeedback in een trance-achtige toestand die veel weg heeft van een mystieke ervaring. De tijd staat dan stil in het bewustzijn. De mogelijkheid is niet denkbeeldig dat het bewustzijn intrinsiek verbonden is met kwantumprocessen. In dat geval zou het ook mogelijk moeten zijn om het bewustzijn aan de tijd te laten ontsnappen. De ervaring van tijdloosheid, het bewust stilzetten van de hartslag door de yogi’s, de bijna-dood-ervaring, dat alles zou door de neurofeedback oproepbaar en controleerbaar zijn. Ken Wilber schrijft in dit verband het volgende:

‘De centrale mystieke ervaring kan redelijk goed (zij het wat praktisch) als volgt omschreven worden: in het mystieke bewustzijn wordt de wereld direct en onmiddellijk ervaren, zonder enige bemiddeling, symbolische uitwerking. conceptualisering of abstractie; subject en object worden een eenheid in een gebeuren buiten tijd en ruimte (…). Maar als een fysicus naar de kwantumwereld of de relativistische wereld ‘kijkt’, dan kijkt hij niet naar de dingen zelf, naar een directe en onbemiddelde wereld, maar naar niets anders dat een stel hogelijk abstracte differentiaalvergelijkingen – niet naar de wereld zelf, maar naar een wiskundige representatie ervan (…) Wat een absoluut, radicaal, onoplosbaar verschil met mystiek! En deze kritiek is van toepassing op alle soorten natuurkunde – oude, nieuwe, antiek, moderne, relativistische of gekwantiseerde.’

God mag dan dood zijn, zijn schaduw keert terug in de neurotheologie. Ook Andrew Newberg en Eugene d’Aquili kwamen na jaren van onderzoek naar de hersenen van mediterende boeddhisten en biddende franciscanen tot de conclusie, dat er tijdens meditaties telkens terugkerende veranderingen in de hersenen optreden. In hun boek Waarom God niet verdwijnt stellen zij dat God in onze hersenen verankerd zit. De ervaren eenheid met God of het universum wordt teweeggebracht door een keten van gebeurtenissen die in de hersenen objectief zijn vast te stellen.

De conclusie is duidelijk: de mens heeft een ‘God-spot’ in het brein, maar betekent dat ook letterlijk dat God te reduceren is tot een vaste plek in een hersenkwab of een specifiek patroon van hersengolven? De mystieke ervaring, zo stellen Newberg en d’Aquili,  is een vorm van ‘disclosure’. Er wordt in de hersenen iets ontkoppeld aan het geheel, waardoor een proces van samenvloeien met het geheel in werking treedt. Zo ook hebben generaties oosterse mystici hun spirituele ‘piekervaringen’ beschreven, als een zich ontkoppelende synthese die een voorschot neemt op de grote ‘disclosure’ van de dood. Of in de woorden van de hindoeïstische Oepanisjaden:

‘Zoals de rivieren, stromend van oost naar west
samenvloeien in de zee en er één mee worden,
vergetend dat ze ooit afzonderlijke rivieren waren,
zo verliezen alle schepselen hun afzonderlijkheid
wanneer ze tenslotte samenvloeien.’

Liefde in totale overgave is meer dan elektrochemie en hersengolven. Gerard Reve schreef over het beklemmend besef van de letterlijkheid van het leven, de vloek van de letterlijkheid, van de stoffelijkheid en en daarmee de ontluistering van het gehele leven dat – op deze wijze bezien – uiteindelijk onleefbaar wordt. Als gevoel van eenheid met God of universum een neurologische basis heeft en ook als hersenactiviteit kan worden aangetoond, dan is het nog altijd de vraag of die neurologische basis als functie door de natuur in het brein is ingeplant, of dat die goddelijke vibraties met iets buiten-natuurlijks samenhangen. Bijvoorbeeld: God.

Je kunt daar twee dingen over zeggen. Ten eerste: ‘de God-spot’ heeft een bedoeling – in darwinistische zin – ter bescherming van de soort. Zo zijn ooit mensapen met de sterkste ‘God-spot’ tevoorschijn gekomen in de ‘the survival of the fittest’. Maar wat die ‘God-spot’ teweegbrengt is uiteindelijk een illusie, die alleen maar dient om ons heldere bewustzijn met onze biologische sterfelijkheid te verzoenen. Maar je kunt ook stellen dat die ‘God-spot’ niet louter om functionele redenen in de evolutie is komen bovendrijven. Daar zat ook een diepere bedoeling achter.

Is de ‘God-spot’ alleen maar materie en vibratie? Of is er is er ook iets buiten-materieels of boven-natuurlijks, wat met de ‘God-spot’ verweven is? Dat is het oude probleem van de geest en de materie, het klassieke dilemma tussen monisme en dualisme, de ‘res cogitans’ en de ‘res extensa’ van Descartes. De mens is een machine of een door God bezield wezen. Het heelal is een uurwerk of een een door God bezield geheel. Dat was ook de klemmende vraag van Kepler – ‘instar horlogii, instar divinis animali’ – de vraag die onze westerse wetenschap sindsdien nog altijd in zijn greep houdt, hoezeer de hedendaagse natuurwetenschap ons ook van het tegendeel wil overtuigen.

kepler-spheres-1

In de in 1623 verschenen tweede editie van het boek Mysterium Cosmographicum van Kepler gebeurt volgens Dijksterhuis iets eigenaardigs. Dijksterhuis beschrijft dat in zijn boek De mechanisering van het wereldbeeld. Kepler vatte het woord ‘anima’ (ziel) op als ‘vis’ (kracht). Daarmee werd een theologisch begrip omgesmeed tot een natuurkundig begrip. Kepler wilde het universum uiteindelijk zien als een ‘zielloos uurwerk’ en niet als een ‘door God bezield organisme’. Maar is dat ook zo?

Kan een mens überhaupt oordelen over deze fundamentele kwestie. Er is een verschil tussen het ononderbroken zien van de schouwende ervaring en het oplichten van een object in het objectiverende denken. Maar dat wil nog niet zeggen dat de wiskundige representatie per definitie superieur is aan de unificerende ervaring in de mystiek. De mystieke gewaarwording vloeit samen met de tijd door zich er aan te onttrekken, de symbolische representatie vlucht voort in de tijd door er voortdurend mee samen te vallen. In beide gevallen ontglipt er iets, iets wat onbenoembaar en onuitdrukbaar is. Maar is wat zo ontglipt aan ons bevattingsvermogen – onze woorden en onze formele systemen – daarmee ook voorgoed uit beeld?

We zijn geneigd om te denken, dat de objectieve taal van de wiskunde iets unieks en exclusiefs heeft dat boven alles uitgaat. Dat is de arrogantie van onze westerse wetenschap. Een wiskundige formule begrijpen betekent niets anders dan weten wat er gebeurt als die uitspraak waar is. Het begrijpen zelf is niet een onomstotelijk kennen van wat zich in de werkelijkheid voltrekt of voorhanden is. Het menselijk denken is zelf een product van een formeel systeem en mentale beelden zijn een onmisbaar bestanddeel van elke vorm van formeel taalgebruik, zelfs in de wiskunde.

Dus enige bescheidenheid is op zijn plaats als we spreken over de wetenschap, ook over die van de zuiverste soort. Waarover we niet kunnen spreken, daar moeten we over zwijgen. Maar zelfs Wittgenstein heeft er keer op keer op gewezen dat de geneigdheid om taal en logica als unieke instrumenten te beschouwen in feite een vorm van bijgeloof is, die veroorzaakt wordt door structuren van het brein die ons in die waan vasthouden. Misschien zal de neurotheologie ons opnieuw gaan leren dat God een mysterie is dat door de waan van de wetenschap ontkend wil worden. De droom binnen de droom die leven heet is niet onwerkelijker dan de werkelijkheid zelf.

9 Reacties »

  1. Dom Perigord

    23 december 2015 op 01:07

    Nou Huub, er is lijkt mij, de laatste jaren wel heel wat verandert in jouw zienswijzen.
    Proficiat, zoals ze dat bij de Rotary zouden zeggen.

    Toch zou ik, als ik in jouw schoenen zou staan niet zo snel een verklarende weg via de kwantum mechanica kiezen.
    Er zijn voorlopig nog toegankelijker verklaringen over tijd en het omgaan daarmee voorhanden. Ik verwijs je hiervoor naar een boek, in aantocht, van Paul van Tongeren, die nog onlangs een lezing hierover gaf in het Filosofisch Café te Sneek. Deze lezing leek mij heel knap, maar was voor mij volledig ontoegankelijk. Maar wie weet is het koren op jouw molen. Jullie achtergronden verschillen namelijk niet zo veel. Hoewel hij wél enige stappen gezet schijnt te hebben op weg naar het priesterschap en jij daartoe niet meer in staat was. (Daarvoor was je toch teveel een Amsterdammer voor, denk ik dan maar.)
    Nog een opmerking: Je kan je beter afvragen, wat er vóór de jaren zestig met jou gebeurd is, waardoor je dacht dateen God (ja, ja, hoofdletters ) in jouw wereldbeeld was gekomen.
    Etc, etc,….

    Wat betreft jouw laatste alinea: onze evolutie gaat razend snel. Kijk naar jezelf: jij bent nu geen digibeet. Jij weet waar jij het zoeken moet. Nu. Verdiep je eens in de epi-genetica. Je zal zien dat je brein verandert waar je bijstaat en dus ook al je nakomelingen zullen daarmee veranderen. En behoorlijk blijvend veranderen.
    (Overigens niet alles ten voordele van jouw nageslacht, want miskleunen blijven mogelijk, ook voor jouw Lieve Heer. Dus daar blijft dan wel een behoefte aan bestaan.)

  2. Aldus H.

    23 december 2015 op 04:49

    Laat ik het zo zeggen: een niet onaardig artikel.
    Deels wel mee eens denk, deels ook niet.

    Ik ga wat mij betreft veel verder terug in de tijd. Naar het oer. Toen ‘we’ nog eencellige sukkeltjes waren, gedreven door de wind in de zee.

    Wat ons ‘groot’ gemaakt heeft, is energie. In feite draait alles, maar dan ook letterlijk alles in het universum om energie. We zijn dus energie wezens.

    De truuk daarbij is om zo slim en zuinig met die energie om te gaan.
    Verspilling kan einde van jezelf of de soort betekenen.
    En kennelijk willen we dat niet.

    Maar hoe dan ook: wij hebben in de loop der miljarden jaren, naar aanloop van intelligente wezens, ons geheel aangepast aan de energieen van het universum. Het KON ook niet anders, want ja, dat was immers alles wat er was.

    Dus. De eerste wezens die ws ooit bestonden waren eencellige algen. Die haalden energie uit water en zonlicht. Of anders uit onderzeese vulkanen, maar dan zijn ze sulphur based, net als nu nog bij Hawaii. Die komen echter niet verder dan eencellig. Te energie inefficient en te afhankelijk.

    Ok. Nu sla ik immense stappen in de evolutie over, maar in feite zijn/doen we nog steeds dingen die ons qua energie ons zo weinig mogelijk kosten, of ons zoveel mogelijk opleveren. Zowel dieren als planten als mensen zijn ‘energie gedreven’.
    Elk dier, mensen inclusief, is liever lui dan moe.

    Daarom bouwt u huizen, slaapt onder dekens, rijdt op paarden of in auto’s. U bent zelfs aardig tegen mensen die u niet mag omdat dagelijks een klap op je bek krijgen meer energie kost dan oplevert. U koopt zelfs bloemetjes voor uw vrouw. Een soort verkrampte vorm van liefde en genegenheid, maar ja, het levert wel weer een tijd gratis sex op zonder al te veel gezeur.

    Zelf heb ik die Godspot helemaal niet, het is hooguit dat mensen om me heen het over geloof, God en kerk hadden, anders was ik er misschien niet eens opgekomen. Heb ook nooit het idee gehad dat ik iets gemist heb of zo: integendeel.

    En dan heb ik ook nog eens een x aantal keren LSD/paddo’s en omstreken gehad. No sign of God om het zo maar te zeggen. Wel leuke beelden, dansende vloeren en plafonds, tijd kwijt, prachtige kleuren, muziek die zich vernauwd of juist verbreedt, dat soort dingen. Je brein slaat op hol, en als je dat maar van te voren weet is er niks aan de hand.

    Overigens: op lsd/paddo’s is het onmogelijk om sex te hebben.
    In dat opzicht komt dat wel overeen met psychose denk ik.
    ‘Het systeem’ zorgt ervoor dat je in die ‘fase van energie disruptie’ het niet mogelijk is om je voort te planten. Het is onmogelijk om je te concentreren. ‘Dierlijke’ verlangens zijn weg. Of: de connectie van je brein met oergevoel is even tijdelijk buiten gebruik gesteld.
    Alsof een weg tijdelijk is afgesloten.
    Geeft niet, want na 8 uur is alles weer over.
    Ik zie het als een back-up plan van God: verkeerde energie om je NU voort te planten, en dus wordt elke gedachte daaraan geblokkeerd.

    Op speed en coke is het overigens weer een heel ander verhaal, maar dat terzijde.

    Terug naar energie. En states of mind.
    LSD vergt vreselijk veel van je brein. Alsof je je brein de marathon laat lopen zonder training. In energie gesproken: het levert wat op, maar kost ook veel. Je brein zo uitputten, gaat niet bij iedereen goed. Net als bij een psychose denk ik. Het werkt nog na, om domweg die energieen te kunnen aflaten of aarden.

    Amphetamie is het omgekeerde: het brein slaat op een andere manier op hol. Zie speeches van Hitler. Plus het lichaam wordt immens opgepompt qua energie.

    Anders gezegd. Een paar milligram drugs, of medicijnen, zijn in staat om je hele energie huishouding te veranderen/disrupten.

    DAT is wat ze doen. OF ze disrupten alleen je brein, OF alleen je lichaam, OF beide, OF bepaalde cellen/organen. En die laatste noemen we dan vaak medicijnen, en niet drugs. Maar waar het op neerkomt is: energie. Beter gezegd: verandering van energie in orgaan x of y.

    Wat mij betreft kun je religie vergelijken met drugs.
    Maar ook politiek, verliefdheid, aanbidding van een filmster, God, Mohammed, Jezus of wie dan ook.

    Het resultaat is namelijk hetzelfde.
    Er is ‘iets’ in je brein wat je energie geeft.
    Mensen gaan zich daar dan ook naar gedragen: OF ze blijven verslaafd aan drugs, OF ze lezen alles van hun God/Jezus/Allah/Filmster/popgroep, om die state of mind, die ‘energie’ maar vast te houden. Of ze blazen zichzelf soms op.

    Ook hier geldt dus weer: het brein zoekt naar de meest energie efficiente manier om te kunnen existeren. Ook al is het TOTAAL irrelevant en tegen alle logica in.

    Wat mij betreft: ingewikkelder is het niet.

    Ander voorbeeld. Vrouwen die geslagen worden, en toch bij hun man blijven. Of: een kutbaan hebben, maar toch geen ontslag nemen. Ten eerste: kwestie van energie gebrek (angst) om iets te veranderen, tweede: onzekerheid (eveneens energie zuiger) en ten derde : geen zicht op een bron die meer energie zou opleveren.

    Nog simpeler. Als de kerk in staat was geweest om mensen ENERGIE te geven, was iedereen nog steeds actief katholiek of whatever. Maar angst als businessmodel heeft duidelijk een houdbaarheidsdatum. En dus liepen de kerken leeg.

    Nog een ander dingetje. Wat denkt u van ISIS. U weet wel, die verkondigers van de religie van de vrede en zo. En vrede: wie wil dat nou niet.
    Geeft ISIS ideologie u meer meer meer energie, of juist minder minder minder? Zou een kalifaat op basis van jihad een duurzame vorm van energie opleveren denkt u? Maakt dit grote kans op een duurzame intelligente vorm van samenleving?

    God weet dat alle dierlijke wezens immens veel energie nodig hebben. En daarom zorgt hij daar ook voor: in de vorm van licht en warmte bijvoorbeeld. Het is aan ons om die vormen om te zetten in electriciteit, vuur of anderszins.

    Ik ben niet gelovig opgevoed maar ik ben behoorlijk bereid om in God te geloven als ik zie hoe goed hij eigenlijk voor de mensheid zorgt. Qua energie voorziening dan. En kringlopen. En back-up plannen. Die zijn werkelijk briljant. Het is de mens die oorlogen begint, die in feite ALTIJD, als je ze herleidt, over energie gaan.

    Trouwens, L water is onder andere ook energie. In feite DE energie vorm waar leven zich om heeft gevormd. Uiteraard totaal genegeerd door zowel de kerk alswel de medische industrie, want oplossingen is wel het laatste wat we willen.

    ‘Mysteries’. Dat is wat ze willen. Mysteries geven angst, maar tegelijkertijd ook hoop. En daartussen valt heel veel macht en geld (dus energie) te halen. Plus je houdt het volk/schaapjes lekker dom, dan kun je ze nog véél beter uitmelken.

    Alles draait om energie. Waarbij energie ooit is omgezet in geld.
    En geld is weer macht, en macht is weer energie in de vorm van anderen voor je kunnen laten werken of betalen.

    Ingewikkelder is het niet.

    Hetzelfde geldt voor: slavernij, grondstoffen, politiek, dictatuur, diefstal, stelen, fraude, omkoping, liegen, bedriegen, het wiel, auto’s, aardolie, gas enzovoorts.
    Maar ook de kerk, de bijbel, de koran. ‘Meer voor mij en minder voor jou’. Daar komt het zo’n beetje keer op keer op neer.

    Weinig energie investeren om er het duizendvoudige aan rendement uit te halen.

    Heeft God het zo bedoeld? Ja en nee. God heeft alvast wat voorraadjes energie voor u in de grond gestopt zodat u zich kunt ontwikkelen. God wil graag dat u zijn kunstwerk eens komt bekijken.

    Het is niet: ‘God komt naar u toe deze zomer’. Nee, u moet zélf op zoek naar God. En de reis zelf is er een van mysteries, ontwikkelingen, voortschrijdend inzicht en onvoorstelbare schoonheid.

    U hoeft God ook helemaal niet te aanbidden. Aanbidden is slaafsheid, en dat is nou juist het laatste wat God wil. God zelf heeft energie zat, je bent almachtig of niet, die hoeft niet van een paar kneuzen in jurken nog wat extra ‘energie’.

    Bidden doe je maar om jezelf wat energie te geven, maar voor God hoef je het niet te doen. Als jij tienmiljoenmiljard telefoontjes per week zou krijgen van 600 andere planeten ook nog eens.
    Wat zou jij dan doen? Denkt u dat God geluisterd heeft? Welnee man, die heeft zijn telefoon abonnement jaren geleden al opgezegd.

    God wil dat u zo slim wordt om u ZELF van energie te kunnen voorzien, en u niet laat misleiden door energie zuigers die zich voordoen als energie gevers. DAT is wat God wil.

    En vanaf dat moment begint u zich een beetje op het niveau van uw vader te begeven: op de eerste dag schiep God het licht.

    U hoeft van God geen licht te gaan geven, dat is maar een metafoor.
    Als u maar energie geeft, en niet neemt, dat is zo ongeveer de boodschap.

    Godsamme!!
    Ik voel me net een dominee!
    Al schrijvend ging ik ff de verkeerde kant op.
    Kappen nu dus.

    Oke. Kappen. Doei!
    Nee, nee! Nog even trappen.Tegen de groene kerk deze keer.
    Poeh hee, dat was op het nippertje… pppfff…

    http://climategate.nl/2015/12/21/marc-van-den-tweel-natuurmonumenten-faalt-derde-jaar-op-rij-groene-kerk-loopt-leeg/

  3. Keu

    23 december 2015 op 22:40

    Nee, dat was niet op het nippertje. Je bent er al jaren over heen suffie.

  4. Truusje de Boer

    23 december 2015 op 22:49

    Voor Aldus
    Het gaat al weer beter. Groetjes, dag

  5. Wies de Winter

    24 december 2015 op 00:56

    ik zou zeggen: niets meer aan doen, moussiemous

  6. Aldus H.

    24 december 2015 op 03:08

    @ Keu: hahaha! Ja jong, mijn systeem draait op kernenergie! Whaammmm! Knallen! Gaat vast voor sommigen wat te hard ja.

    @ Truusje: nou mooi man. Goed te horen. Was het de thee van Keu, al dan niet met gebakje, of toch gewoon vanuit jezelf.
    Hoe dan ook.

    Maak je niet druk om mij joh. Denk maar dat ik gek ben. Of niet goed bij mijn verstand.
    Sta je zelf niet toe dat ik energie van je aftap.
    Is daarbij mijn bedoeling ook helemaal niet.
    Ik ben geenszins een allemans vriendje, maar ik ben niet je vijand.

    Anders gezegd: je moet niet (altijd) alles LETTERLIJK opvatten wat ik zeg. Soms mening, soms meting, soms dichterlijke vrijheid, soms metaforisch, soms cynisch, soms sarcastisch, soms humor, soms bot, soms hard, soms mietje, soms zelfspot.
    Snapst?

    Sta niet toe dat ik energie van je afneem. Focus je niet op wat jij als negatief ervaart bij een ander. Focus je liever op je eigen positieve krachten of talenten.

    Verras ons, verbaas ons.
    Take your time.

    Ik wens je een goede kerst, oud en nieuw, en alvast gelukkig 2016 toe!

  7. Truusje de Boer

    24 december 2015 op 09:11

    Wat is dit nou weer. Ik dacht dat iedereen kwaad was. Vooral H. Niet antwoorden. Zo is het genoeg.

  8. Truusje de Boer

    25 december 2015 op 03:14

    Voor Aldus
    Ik wil nog even reageren op je vriendelijke stukje. Lag het aan de thee of aan mijzelf? Aan mijzelf natuurlijk. Ik ben een beetje aan het freischweben. Is niet zo erg denk ik. Wandel veel, maar moet het eten erin proppen. Geen pillen, nooit gehad ook. Ik ben bijna nooit somber, wel eens wanhopig natuurlijk. Hele wolken tekst hangen boven mijn hoofd, was ik een stripfiguur.
    Letterlijk nemen. Doe ik ook niet. Het feit dat jij met je geleerde (?) kop die vrouwenfilm hebt gezien amuseert mij. Jouw domineestukjes zijn ook leuk.
    Nou dag Aldus

  9. Truusje de Boer

    26 december 2015 op 08:46

    Groeten van Gijs Gans en Wammes Waggel. U heeft ons toch niet op de dis gezet?
    Zingen: Want dan wordt u ook dom. En dat is helegaar niet fijn. Het duurt dagen voor je iets doorhebt en al die dagen maalt het maar, terwijl je met een sprietje hooi in je mond tegen de barn zou kunnen liggen. Hihihihi. En dan daagt er iets, duurt het weer dagen om dat te verwerken. (Nog steeds zingen.) Hoeveel is onnozelheid in het kwadraat en hoeveel in driekwartsmaat?
    Broer Konijn: je mag alles met me doen, maar gooi me niet in de braamstruiken. De grote boze Wolf en Meneer Vos hebben dat niet door en gooien hem er dus wel in. Heeft u broer konijn als maal gehad dan wordt u dus slimmer. Nog slimmer dan u toch al was. Refrein. En dat is helegaar niet fijn, want dan kan je niemand pesten, want kleiner grut pest je niet. Oh jee, kan verkeerd begrepen worden. Pesten over een onderwerp is wel leuk. En als je het snapt is het nog leuker. En pesten bij wijze van is ook leuk. Docter Sickbock of doctorandus Zielknijper. Praw, die donnerwetter. Bliksekaters en leave XVII.
    Kalkoen. Wij hebben kalkoen gehad. Van de plantage. Van de slavenplantage Tara. Thema niet uitmelken, bedoelde ik. Verder bedoelde ik niks. Heb het nou pas door. Aldus is liev mag ik niet zeggen. Koeien in de wei, koekkoek legt geen ei in mei. Zo stil in mij klopt niet voor mij.
    Helegaar, halvegaar. Prik in mij en ik begin te giechelen. Giecheldegiechel. Wat deed ik hier? Sorry de heren en Wies. Wies’ filmpje kon ik niet behappen. Halve kerst naar de knoppen. Wies danst als primadonna in mijn hoofd. Heb haar in mijn hoofd proberen te paaien met heel veel boekentips. Niet gelukt. Oh, oh. Nou eentje dan: Ulyssis moet ik nog lezen. “The innate need for the freedom of the the inner self “. Van internet geplukt. Wie was Ulyssis bij Freud ook maar weer? Ook plukken. Oh het is Odysseus. Helegaar niet Freud. Andere tip. Verdorie kan niks bedenken. In boekenkast kieken. Kweetniet. Dan maar Brecht. Geschichten vom Herrn Keuner. Willekeurige plek openslaan: Zorn und Belehrung. Herr Keuner sagte: “Schwierig ist, diejenigen zu belehren, auf die man zornig ist. Es ist aber besonders nötig, denn zie brauchen es besonders”. Dichtervorst of soldatenkeizer. Neem jullie je stoelen en theeglazen mee hier achter bij de kachel en vergeet de rum niet. Het is goed om het warm te hebben. Theewater opgezet, maar stond al thee op het lichtje.
    Volgen de waarheidstafels. Wee wee, oh wee wee. Niks achterzoeken. Achterzoeken is helegaar niet fijn. Parken die beven. Vrees met grote vreze. Take your time, weer niet gedaan.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)