Iets ongrijpbaars in de lucht

Schermafbeelding 2015-10-12 om 10.50.05

Ik was vannacht ver van huis. Ik had een OV-fiets gehuurd op het station van Hilversum en begaf mij op weg. Aan de achterkant van het station begint de Larense weg en die loopt linea recta door naar Laren, waarbij hij halverwege overgaat in de Hilversumse weg. Ik kan die weg dromen en dat droomde ik dus ook vannacht. Ik fietste door het donker, maar ik wist niet waarnaartoe. Ik was mijn eindbestemming vergeten. Het trappen ging steeds zwaarder. De weg liep langzaam omhoog. Ik ging een tunneltje onderdoor en zag jonge herten draven in een park. Om me heen rook het naar dennenappels en de bomen begonnen te kleuren. Het werd herfst.

Opeens hoorde ik een stem hoog boven mij: ‘Gij zult niet hebben en tegelijk zijn.’ Ik vroeg mij af wat die mededeling te betekenen had. Weer hoorde ik die stem. Hij kwam hoog uit het grijze wolkendek. Ik vroeg nu luidop: ‘Wat heeft dit te betekenen?’ Nu sprak de stem nog luider: ‘De waarheid kan zich voordoen of zijn, maar niet eerst geweten worden en pas daarna geschieden.’ Ik vervolgde mijn pad op weg naar niets, want de ware bestemming van mijn tocht wilde mij maar niet te binnen schieten. Mijn geheugen had het begeven, zo leek het. Ik herinnerde mij niets meer, zelfs niet waar ik vandaan kwam. Er hing iets ongrijpbaars in de lucht, iets dat leek op droefenis, maar ook op lang vergeten geluk.

Ik heb geen zicht op mijn eigen geheim, zo dacht ik bij mezelf. Een mens kan per definitie zijn eigen geheim niet vatten. Je moet dat geheim zijn. Zoiets moest het zijn, wat de stem bedoeld had te zeggen. Ik was gedoemd tot dwalen tussen vertrek een aankomst in een omgeving, die mij heel in de verte bekend voor kwam, maar die ik nog steeds niet thuis kon brengen. Toch was ik inmiddels aangekomen waar ik moest zijn: de eindbestemming van mijn reis. Ik zag de poffertjeskraam, de Sint Jansbasiliek en het Hotel Hamdorff aan de Brink. Mensen zaten op het terras alsof het voorjaar was. Ik was hier vaak geweest, en toch leek dit de eerste keer. De laatste keer.

Ik sloeg de hoek om en stond plotseling voor het verzorgingstehuis Johanneshove aan de Eemnesserweg. Lucie lag op haar kamer op bed. Iedereen was er en stond om haar heen. Het wachten was alleen nog op mij. We hebben nog gesproken met Lucie, gelachen zelfs. Toen ik wegging hoorde ik de stem opnieuw en wederom hoog boven mij: ‘Het verleden is er niet meer.’ Ik reed terug naar Hilversum, over de Hilversumse weg die halverwege overging in de Larense weg. Opeens zag ik als in een film al mijn herinneringen aan Lucie voorbijgaan. Lucie, mijn liefste zus, de lachebek van ons allen. Ze was ook een hele mooie vrouw. Gisteren hoorde ik dat ze in alle rust is overleden, voorzien van de laatste sacramenten. Vorige week donderdag ben ik nog bij haar geweest. Lucie werd 75 jaar.

3 Reacties »

  1. Eddy Drost

    13 oktober 2015 op 09:09

    Gecondoleerd met het verlies.

  2. Hamoud

    13 oktober 2015 op 19:00

    Gecondoleerd met het verlies van je Zus; Huub!!.

  3. Aldus H.

    14 oktober 2015 op 00:27

    Gecondoleerd Huub.

    (technische problemen hier weer..)

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)