De droom van de gevangene

droom - von Schwind 1836 der Traum des Gefangenen

Moritz von Schwind, De droom van de gevangene, 1837

‘En de kerk zelf – is zij niet het katholieke gekkenhuis als uiteindelijk ideaal? De aarde in het algemeen als gekkenhuis? –de religieuze mens, zoals de kerk hem wil, is een typische décadent; het tijdstip waarop een religieuze crisis een volk in haar greep krijgt wordt altijd gekenmerkt door een zenuwepidemie; de ‘innerlijke wereld’ van de religieuze mens lijkt tot op de grens der verwisselbaarheid op de ‘innerlijke wereld’ van mensen, die overspannen zijn en aan het eind van hun krachten; de ‘meest verheven’ toestanden welke het christendom de mensheid als waarde aller waarden boven het hoofd gehangen heeft, zijn eleptoïde – de kerk heeft uitsluitend krankzinnigen ofwel grote oplichters heilig verklaard ad maiorem Dei honorem.’

Aldus Nietzsche in zijn boek De Antichrist. Het christendom is in wezen een vorm van waanzin, dat is wat Nietzsche hier zegt. Het christendom is een absurde geloofsleer die tegen de natuur van de mens ingaat. Dat is ook zo. Het is een ‘scandalon’, zoals Paulus het noemde. Het christendom laat zich niet temmen door een de rationaliteit of een ‘ideaal van psychisch welzijn’ zoals dat tegenwoordig opgeld doet als we spreken over de geest. Het wezenlijke kenmerk van het christendom is mateloosheid, zoals de filosoof Paul Moyaert fraai heeft aangetoond in zijn boek De mateloosheid van het christendom.(1998)

De mateloze liefde en het mateloze verlangen staan centraal in het christendom. Je zou het ook de christelijk hang naar het oneindige, het onbegrensde en het irrationele kunnen noemen. Het is een geneigdheid van de geest die zich bij uitstek in de liefde manifesteert. In laatste instantie is het christendom een religie van de mateloze liefde. Dat wil zeggen: l’amour fou. De liefde die van het verstand niet weten wil. Liefde is alles behalve het verstand, dat is ook alles wat Christus te zeggen had. In die mateloosheid van de  liefde is het christendom identiek aan de waanzin.

Slide1

Wat heeft dit met Hitler van doen? Dat is een lang verhaal, maar laat ik bij het begin beginnen. Ik heb me altijd afgevraagd waarom het Derde Rijk van Hitler eigenlijk ‘het Derde Rijk’ heette. Zeven jaar geleden, toen ik een weekje in Berlijn was, kreeg ik het antwoord op die vraag te horen. Het Eerste Rijk was het oude Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie dat van 843 tot 1806 heeft geduurd, bijna duizend jaar dus. Het Tweede Rijk was van veel korter duur, 47 jaar om precies te zijn. Van 1871 tot 1918 was sprake van het Tweede Duitse Keizerrijk.

Hitler zou dus voor de derde keer met een Duitse Rijk zijn begonnen, maar dat heeft uiteindelijk maar 12 jaar mogen duren. Eigenlijk wilde Hitler ook niets van de term ‘het Derde Rijk’ weten. Hij verbood de Duitse media zelfs om deze aanduiding te gebruiken. Misschien wel, omdat hij de vijand geen alibi in handen wilde geven om hem te demoniseren. De apocalyptische symboliek van zijn onderneming zou zich vanzelf wel bewijzen. Toch is de term ‘Het Derde Rijk’ de geschiedenis in gegaan, alle bezwaren van Hitler ten spijt.

Een ander gedachte, die vaak met Het Derde Rijk wordt verbonden, is het duizendjarig bestaan van dit Rijk. Dit idee komt voort uit het Bijbelboek de Apocalyps, waar gesproken wordt over een Duizendjarig Rijk, dat zal beginnen als Christus terugkeert op aarde. Satan zal dan uit de wereld worden verstoten, om tenslotte – bij de komst van de Antichrist – door Christus definitief verslagen te worden. De nazi’s waren niet afkerig van apocalyptische gedachten omtrent de bestemming van de wereld.

De gedachte aan een Duizendjarig Rijk, dat na tweeduizend jaar christendom ophanden zou zijn, heeft binnen de geschiedenis van het christendom een lange traditie gehad. De centrale vraag was of je het boek van de Apocalyps letterlijk moest lezen (en dus historisch) of geestelijk (en dus allegorisch). Volgens Augustinus was het laatste het geval. De Bijbel sprak in louter geestelijke termen die ook als zodanig geïnterpreteerd moesten worden.

Deze allegorische wijze van interpreteren kon overigens ook in de Middeleeuwen tot de meest wonderlijke gedachteconstructies leiden. Zo was het de mysticus Joachim van Fiore die in de twaalfde eeuw een heel eigen theorie bedacht over het einde der tijden. Hij schreef een commentaar op de Apocalyps, waarbij hij de geschiedenis verdeelde in drie grote tijdperken. Het tijdperk van het Oude Testament stond in het teken van de Vader, het tijdperk van het Nieuwe Testament in het teken van de Zoon, en het derde en komende tijdperk in het teken van de Heilige Geest. Zo werd het idee van de Drie-eenheid verbonden met de gedachte aan een Derde Rijk, dat tegelijk ook een Duizendjarig Rijk zou zijn. Joachim van Fiore meende dat de wereld op de drempel stond van een nieuw Utopia, een spiritueel tijdperk van bezinning en ascese, waarin het kloosterleven een hoge vlucht zou nemen.

Al met al kun je concluderen dat Hitler – ook al wilde hij er zelf zogenaamd niets van weten – geprobeerd heeft een kerngedachte uit de Apocalyps te misbruiken voor eigen politieke doeleinden. Het idee dat de wereldgeschiedenis in een beslissende fase was beland, hoefde hijzelf niet te propageren. Dat hadden anderen al voor hem gedaan, Oswald Spengler bijvoorbeeld in Der Untergang des Abendlandes (1919). Het christendom moest overwonnen worden met eigen middelen.

Daarvoor moesten eerst de Joden worden opgeruimd, want zij waren – als het uitverkoren volk – de representanten van het Eerste Rijk dat in het teken stond van de Vader, Jahweh. Daarna zouden de christenen uit de weg geruimd moeten worden, want zij stonden voor het Tweede Rijk van de Zoon, Christus. Het Derde Rijk, dat inmiddels was aangebroken. zou de vervolmaking worden van het christendom en het Jodendom tegelijk. Het was de ultieme synthese: het Rijk van de Heilige Geest die in de Führer was neergedaald en sprak met een vurige tong.

‘In dat ziekenhuis in Pasewalk was er een vonk overgesprongen. Het was daar, 
tijdens de jaarwisseling 1918-1919, dat Hitler zijn identiteitsprobleem tot een 
oplossing bracht en, wat hijzelf noemde, ‘de meest verstrekkende, beslissing 
van mijn leven’ nam. Want nu wist hij eindelijk wie hij was en wat hem te 
doen stond. Hij was de leider die door het lot was uitgezonden. Hij moest gehoor geven aan de ‘stemmen’ die hij volgens hem gehoord had – net als Jeanne d’Arc – en die duidelijk tot hem hadden gesproken toen hij in zijn ziekenhuisbed lag. De stemmen zeiden hem zijn moederland te redden van de joden
 die zich hieraan vergrepen hadden. Hij besluit zijn hoofdstuk met: “Met de joden valt er niets te onderhandelen. Er is slechts plaats voor het harde of/of. Ik had besloten politicus te worden.” Men ziet dat het antisemitisme in zijn besluit de centrale rol vervulde. Hitlers 
strijd tegen de Joden die het moederland bedreigden, was de centrale, drijvende kracht geworden van zijn politieke missie. Jaren later zou hij zijn volgelingen eraan herinneren dat hij dertig jaar was 
toen hij zijn missie voor het Duitse volk begon, precies dezelfde leeftijd waar – 
op een andere Messias begon aan de uitvoering van Zijn opdracht. ‘

Aldus Robert G.L. Waite in zijn boek Hitler als psychopaat (1978). Het boek van Waite gaat vooral in op de psychiatrische kant van Hitler. Daarover is behoorlijk wat literatuur. Al lezende werd ik telkens weer teruggeworpen in het boek van Wouter Kusters, Filosofie van de waanzin,  Veel van de theorieën van Kusters over de waanzin kun je terugvinden bij ‘het geval Hitler’. Met dit verschil dat Waite uitvoerig gebruik maakt van alles wat de psychoanalyse van Freud heeft opgeleverd, en dat Kusters eigenlijk niets van Freud en consorten wil weten. Voor hem is de waanzin een autonome ervaring van de mens die op zijn eigen merites beoordeeld moet worden.

Maar wat betekent dat, als je zijn theorieën over de waanzin doortrekt naar ‘het geval Hitler’? Er zijn veel aanwijzingen dat Hitler een zwaar gestoorde persoonlijkheid was en bovendien psychotische fasen heeft gekend, vol Messias-wanen, Uno-wanen, Ω-wanen en wat al niet. Kusters heeft het allemaal heel mooi in kaart gebracht, maar wat betekent deze taxonomie van de waanzin, als je haar toepast op de psychopaat Adolf Hitler?

Maar er is nog iets. Hitler en ik. Na mijn psychose in 1966 heb ik vaak gedacht dat Christus, Jeanne d’ Arc, Hitler en ik iets met elkaar gemeen hebben. Door mijn psychose was ik dat gaan denken. De komst van een Duizendjarig Rijk maakte ook deel uit van mijn eigen waanwereld (Plan). Het katholicisme is hofleverancier van dergelijke wanen. Ook in het gebed Onze Vader wordt gewag gemaakt van een Rijk dat komen gaat:

Onze Vader,
die in de hemel zijt,
Uw Naam worde geheiligd,
Uw Rijk kome,
Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel…

Dat laatste kan op God de Vader slaan, maar ook op elke psychoticus die zich zelf tot God – of gezonden door God – verklaard. In Filosofie van de waanzin stelt Kusters:

‘Mous geloofde allicht – op zeker moment, in zekere zin – dat hij God was of diens profeet, maar het is onzinnig om een dergelijk moment uit de context te halen en er een bewijs in te zien dat Mous foutieve gedachten of ‘wanen’, had.’

Deze zin licht ik nu uit zijn context en ik voeg er aan toe, dat ik destijds wel degelijk in een waanwereld verkeerde. Maar hoe zat het dan met Hitler, Jeanne d’Arc en Christus? In Tegen de tijdgeest, terugzien op een psychose (2011) schreef ik:

‘Ik had het syndroom van Jeanne d’Arc. Of je nu daadwerkelijk stemmen hoort of niet, als je direct gehoor geeft aan de stem van God of andere demonen, beland je in het gekkenhuis of op het slagveld. In het laatste geval kunnen sommige mensen in extreem afwijkende mentale condities het kennelijk heel ver schoppen, zo bedacht ik bij mezelf. Opeens zag ik mijzelf als de redder van mijn vaderland: het Heilige Roomse Rijk dat in Rome zelf bevochten moest worden.’

Kortom, ik had evenals Hitler, die in 1918 zijn ‘Jeanne d’Arc-achtige stemmen’ hoorde, de opdracht gekregen mijn moederland te redden. Niet Duitsland, maar het Rijke Roomse Rijk, in casu: De Rooms-katholieke kerk, die in de hoogtijdagen van het modernisme ten onder dreigde te gaan. Ik moest mij niet richten tot de Führer, maar tot de Paus. In zijn boek Filosofie van de waanzin behandelt Kusters in hetzelfde hoofdstuk, waarin hij mijn waan (‘Plan’) behandelt, de waan van een patiënt (geval 43) die Conrad behandelt in zijn boek Die beginnende Schizophrenie. Versuch einer Gestaltanalyse des Wahns (1958).

Slide1

Deze patiënt, die eind jaren dertig psychotisch was geraakt, werd opgeroepen als soldaat in het Duitse leger en kwam uiteindelijk (waarschijnlijk) aan zijn eind in het euthanasieprogramma dat Hitler had uitgevaardigd voor psychiatrische patiënten. Kusters schrijft hierover:

‘Net als bij Mous is er in het Plan van geval 53 een grote medespeler of adressant van de boodschappen. Terwijl Mous met zijn neo-katholieke geschriften naar de paus wilde, draait het bij geval 53 om adviezen en wijsheden voor Hitler’

Maar hoe zat het nu met de stemmen die Hitler hoorde? Op Internet is informatie te vinden over de psychiatrische behandeling die Hitler in 1918 in Pasewalk onderging. Wat mij vooral interesseert is niet de vraag hoe een vergaande psychische ontsporing gepaard kan gaan met het plotseling verkrijgen van messianistische inzichten, maar hoe in sommige gevallen deze inzichten tot grote gevolgen kunnen leiden. De meeste van deze wanen verdwijnen of worden medisch onderdrukt, maar er zijn enkelingen die de waan (Plan) weten om te zetten in een groter – soms zelfs mondiaal – transformatieproces.

Zij stichten een nieuwe religie of geven zich over aan geweld, terreur, oorlog en vernietiging. Het demonische en religieuze raken elkaar in de psychose. Williams James heeft daar het een en ander over geschreven in zijn Varianten van religieuze ervaring (1902), met name over de figuur Paulus op weg naar Damascus. Maar daarmee is nog lang niet alles gezegd, lijkt mij. Wat zijn de voorwaarden voor een transformatieproces op grote schaal. Het stellen van een vraag is makkelijker dan het vinden van een antwoord.

De verwondingen, waarvoor Hitler in 1918 werd behandeld in het militair hospitaal Pasewalk, waren zowel psychisch als psychosomatisch van aard. Zo had hij last van trillende ledematen, maar ook van blindheid door het gifgas. Dat laatste wordt ook bestreden. Zo zou gifgas niet tot pseudo-blindheid kunnen leiden. Het verhaal doet sterk denken aan de blindheid van Saulus en zijn transformatie in Paulus. Van Paulus wordt aangenomen dat hij leed aan epilepsie. Over Hitler heb ik zoiets nergens gelezen. Verder zou hij in Pasewalk die wonderlijke stemmen hebben gehoord over de opdracht die hij moest vervullen.

Volgens sommigen was deze ervaring beslissend voor de transformatie van zijn persoonlijkheid (o.a. voor hersenwetenschapper Oliver Sacks). Anderen daarentegen zien de transformatie van zijn persoonlijkheid als een gefaseerd proces. Zo zou de zelfmoord van Geli Raubal in 1931 ook een beslissend moment zijn geweest, waarbij voor Hitler de laatste brug naar het menselijk gevoel en empathie werd afgebroken. Ook de ervaringen tijdens de ‘Nacht van de lange messen’ in 1934 zouden van belang zijn geweest. Hier ontdekte Hitler de ‘killer’ in zichzelf en (h)erkende hij definitief de sadistische aard van zijn persoonlijkheid.

Al deze interpretaties gaan ervan uit dat voor het ontstaan van de uitzonderlijke psyche van Hitler een verklaring te vinden is. Anderen ontkennen dat en gaan ervan uit dat de psyche van Hitler absoluut uniek en onverklaarbaar is. Hierbij spelen ook metafysische en zelfs theologische vooronderstellingen een rol. Het epistemologisch model van waaruit je het fenomeen Hitler benadert is bepalend voor de conclusie. Grosse modo kun je stellen dat er een seculiere en niet-seculiere stroming is bij het Hitler-onderzoek. De meest extreme interpretatie binnen de niet-seculiere stroming gaat ervan uit dat door Hitler en de Holocaust de verhouding tussen God en zijn schepping (de mens) definitief veranderd is.

De rol, die Hitler wordt toebedeeld, krijgt dan een eschatologische dimensie, omdat hij een teken zou zijn voor een fundamentele wijziging in ‘de bestemming’ van de mens. Er zijn aanwijzingen dat Hitler iets dergelijks ook over zichzelf heeft gedacht. De vraag of het psychisch gezond is om zo te denken – of dit van jezelf te denken – laat ik hier even in het midden. De vragen die mij interesseren zijn de volgende. Wat zijn de condities, niet alleen in de persoonlijkheid, maar ook in de cultuur om tot zo’n ontsporing tin je denken e kunnen komen. Wanneer valt het dubbeltje naar het goede, en wanneer naar het kwade? Hoe kom je op de gedachte om een Duizendjarig Rijk te stichten?

‘Voorwaar zeg Ik u: Er zijn sommigen van die hier staan, die de dood niet smaken zullen, totdat zij de Zoon des mensen zullen hebben zien komen in Zijn Koninkrijk. ‘

Zo staat te lezen in Mattheüs 16:28. In Marcus 9:1 en Lucas 9:27 staan vergelijkbare teksten. Toen ik nog koorknaap was op het St.-Ignatiuscollege, zong ik het in de woorden van Huub Oosterhuis: ‘De mensenzoon komt op de wolken ten overstaan van alle volken.’ Welnu, er zijn inmiddels 1981 jaar verstreken sinds de mensenzoon stierf aan het kruis, maar hij is nooit meer op de wolken verschenen, niet binnen in één generatie en ook niet voor al die generaties daarna, inclusief de mijne.

Het was een vergissing van Jezus van Nazareth die in zijn messianistische koortsdroom een iets te optimistische inschatting had gemaakt van zijn eigen eschatologische mogelijkheden. Jezus en Hitler, het zijn twee fenomenen in de geschiedenis die op afstand bezien enige gelijkenis vertonen, al was het maar omdat de twee uitersten elkaar hier lijken te raken op de grens van de waanzin. Het extreem kwade tegenover het extreem goede.

Maar bestaat die tegenstelling wel? Gaat niet in elk kwaad – hoe afzichtelijk ook – iets goeds schuil? En verbergen zich niet in alles wat goed is – misschien juist wel in het extreem goede – de kiemen van het kwaad? Wie als mens het absolute opzoekt loopt het gevaar om in de waanzin te eindigen. Wij kunnen het absolute alleen maar vluchtig raken, schampen slechts. In bezit nemen kunnen we het absolute nooit. Dat mag een mens ook niet. Tenminste, als hij menselijk wil blijven.

Hoe je het ook wendt of keert, Hitler was een gnosticus, zoals de Romantiek de laatste fase van het westerse gnosticisme is geweest. Gnosticisme is een leer, die uitgaat van de autonome mens en een immanent godsbegrip. Die twee staan haaks op het relationele mensbeeld van het christendom waarin niet kennis maar genade centraal staat. Het was de droom van de Romantiek waardoor de westerse mens is gaan denken dat elk beeld niet zonder een tegenbeeld kan, een achtergrond, een reliëf. Waarheid zou iets zijn wat oplicht tegen een achtergrond, waarna de achtergrond doorgaans verduisterd en verketterd wordt. Zo bezien is het duistere tegenbeeld intrinsiek verbonden met het oplichtende beeld, zoals de Duivel hoort bij God.

Zo ontstaat ook een relativistische opvatting van goed en kwaad, een opvatting die in wezen gnostisch is. Goed en kwaad zouden een eeuwige oppositie vormen die in wezen omkeerbaar is, omdat die oppositie in de mens zelf, en niet in een transcendente bovenwereld, zijn oorsprong zou hebben. Dat is het waanzinnige idee dat Markies de Sade verbindt met Hitler. Het is de nachtzijde van de Romantiek, het huwelijk van hemel & hel, dat William Blake in zijn visioenen zag verschijnen in de schemering van het Avondland. Het is de droom van de gevangene. De illusie dat de mens het zelf af kan. Zolang dat waanidee niet is weerlegd zal het voor de mensheid de ergste bedreigingen impliceren.

3 Reacties »

  1. Wiersma

    2 september 2015 op 01:45

    Naar aanleiding van een documentaire van National Geographic begin dit jaar over Hitler en zijn arts Theodore Morell, heb ik maar eens wat aantekeningen gemaakt.

    Hierbij een verkorte versie. In sequence van de docu genoteerd.

    Hitler leed aan nogal wat aandoeningen.

    Hitler: bipolaire stoornis, verergerd door drugs. (= zowel medicijnen als ‘echte’ drugs)

    Zoektocht naar zijn arts, die bekende Hitler grote dosis amfetamine etc te hebben gegeven iig van 1942 tot 1945.
    Andere artsen haatten Theodore Morell.

    Verder: neurotisch, sexuele perversie, blindheid, psychiatrische drugs die (tijdelijke) blindheid kunnen veroorzaken.
    Neuropaat. zenuwinzinking.

    Uit ziekenhuis verslagen destijds (niet per se alleen Hitler) Gasverwondingen, geslachtsziektes,
    Hitlers gedrag: Mogelijk gevolg van mosterdgas.

    https://nl.wikipedia.org/wiki/Mosterdgas

    Zenuwinzinking van WW-I

    Arts Hitler : Theodore Morell.

    Hitler: maagkrampen en winderigheid.
    Morell: Probiotica: minder last van darmen en geen eczeem meer.
    Plus sex hoormooninjecties. testosteron etc.
    TestoVIRON en Perandren, testosteron preparaten.

    Gaf Morell ook Luminal?
    Pervitin: soort amfetamine om wakker te blijven etc.
    “Stuka” tabletten voor piloten om lange vluchten te kunnen maken.

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Theodor_Morell

    Morell bouwde farmaceutische fabrieken. Ook anti-luispoeder voor soldaten. Want daar kregen ze typhus van + dood.

    Hitler had dysenterie,
    Hartsclerose,
    Hoge bloeddruk,
    Chronische voorhoofdsholte ontsteking, behandelt met cocaine.

    Elke dag middel tegen flatulentie.en strychnine…pppfff

    Hitler Chirurg: Karl Brandt.

    Hitlers parkinson stopte tijdelijk na de bomaanslag in zijn bunker.
    Die aanslag was bedoeld om vrede te stichten.

    Hitler gebruikte 28 medicijnen tegelijk.

    – kransslagader aandoening.

    – bevolking kreeg eerste versie van amphetamine.. om de ‘spanningen van oorlog aan te kunnen’.

    verder : coramin
    Morell gaf Hitler een mix van uppers en downers…

    amphetamine–> paranoia.

    aanslag in de bunker was bedoeld om VREDE te stichten…

    maag, hart, vaat klachten.. etc.,.
    pervitin! meerdere injecties etc.

    https://nl.wikipedia.org/wiki/Methamfetamine

    trilling linkerhand: ziekte van Parkinson.
    sloopt lichaam en mind. Kon fysiek en mentaal veranderingen niet aan! wordt afhankelijker van Morell

    Onrealistisch beel van de oorlog, zelfs toen de Russen Berlijn aanvielen.
    Hitler ‘schoof’ met legers die niet eens meer bestonden…
    (en hier zijn nogal wat ‘Der Untergang’ parodieen op…)

    ————————————
    Maar goed.

    Mijn visie op Hitler komt grofweg neer op meTingen en niet zozeer op meNingen. Ik mis nogal wat factoren en feiten als ik dingen lees van anderen.

    En er is nog iets: Parkinson is vaak het gevolg van een trauma in de jeugd. Innerlijk conflict. Iets wat je hele leven achtervolgt.
    Dit vind je niet of nauwelijks terug in medische data.
    Zoek maar op parkinson en jeugdtrauma of parkinson en innerlijk conflict.

    Dus, wat mij betreft even kort door de bocht:

    Jeugdtrauma –>
    Bipolaire stoornis –>
    Mogelijke blootstelling aan Mosterdgas,
    Tussenresultaat: knettergek en allerhande (tijdelijke) aandoeningen.

    Gevolg daar weer van was een immense cocktail aan ‘medicijnen’
    die van Hitler in feite een ‘chemical robot’ maakten.
    Weinig menselijks meer aan.

    Je zou kunnen zeggen: die hele WWII was een bio-chemisch experiment van enkele grote pharma bedrijven.

    De motieven kunnen weliswaar liggen in de geschiedenis als 1ste,2e of derde rijk, maar zijn in feite ondergeschikt.

    Als Hitler NOOIT gesteund was geweest (met 130 miljoen DM) door de immense belangen van de medische en pharma en olie industrie was Hitler een totaal onbekend, onbeduidend randdebiel manneke gebleven.

    De corporate belangen bij een ‘groter rijk’ waren immens, op gebied patenten.

    En dat is dan ook EXACT wat momenteel gebeurt bij GMO’s, en TTIP. Er is NIETS veranderd. Niets, niets, niets.
    Het gaat WEDEROM om patenten op de ‘natuur’.
    De belangen en potentiele winsten zijn gigantisch.

    Winstmarges van 200.000% (!!!!!) zijn niet ongebruikelijk.

    Alleen zijn ‘ze’ nu slimmer geworden. Je moet macht niet afdwingen, kost teveel resources. Je kunt beter zorgen voor een grote machtsstructuur als de senaat of de EU, en die koop je gewoon om.
    En je noemt dat lobbyen.
    Oh, en eerst zorg je voor een ‘probleem, het problem, reaction, solution model. Dan LIJKT alles een democratisch proces, maar het is allesbehalve dat.

    Its modern warfare.
    Wen der mar an.

    Misdaad loont, maar je moet het groot aanpakken.
    Daarom hoor je ook nooit meer wat over de mafia.
    Dat was gewoon klein bier, in feite een achterlijk business model.

    Stealth. Das beter.
    Oh. En veel natuurlijker. Evolutie. ‘Opgaan in je omgeving’. Niet opvallen. Hetzij ter verdediging, hetzij om in strealth modus aan te vallen.

    Zo fucking simpel zit het in feite.
    Er is een verschil tussen kijken en zien.

  2. Wiersma

    2 september 2015 op 02:23

    In mijn korte zoektocht naar Parkinson kwam ik op een voor mij onbekende en wat een vreemde site.

    Over Parkinson staat daar:

    – Parkinson ,ziekte van – alles willen controleren en beheersen ;
    innerlijk voel je je gespannen en ‘onbeweeglijk’

    Over astma:

    – astma – Knijp je jezelf dicht ? Voel je je verstikt, ‘verpletterd (gedo-
    mineerd of overbeschermd) onder een gezag, waarbij jij je niet
    veilig voelt ?; Klamp je je hieraan vast omdat je twijfelt en
    onzeker bent ? ; Neem je te weinig ‘ademruimte’ voor jezelf ? ;
    Wil je eigenlijk meer krijgen dan je wil geven ? (inhalig)

    http://eigen-wijzer.clubs.nl/nieuws/detail/1861224_lijst-van-ziektepatronen-en-hun-mogelijke-emotionele-betekenis

    Haha. Wel. Geen idee of zich in bovenstaande link enige vorm van waarheid bevindt.Bij sommige dingen kan ik me iets voorstellen.

  3. Jelle Breuker

    2 september 2015 op 10:36

    Een van mijn dienstvrienden, zie gisteren, heeft zich als gevolg van een psychose tekort gedaan. Niet in een opwelling, maar met voorbedachte rade. Zo heeft hij bij zijn familie op de dag dat hij zichzelf executeerde de brief laten bezorgen waarin hij zijn dood meedeelde. Spoedig daarna belden ze mij of ik over aanvullende infomatie beschikte, ze hadden dit uit de nalatenschap begrepen.
    Ik kon niet anders zeggen dan dat ik geen expliciete informatie had en dat in de gesprekken tussen hun zoon en broer en mij het woord psychose nooit was uitgesproken. Mogelijk kende ik de kwaal tot dan toe slechts op afstand als een vorm van een mentale ziekte. Wel had hij mij een paar keer gezegd dat hij zo vergeetachtig was geworden en dat het geestelijk en lichamelijk zo koud was in zijn hoofd. Dit gaf mij te denken. Maar daartegenover stond een dik pak briefafschriften. De originele exemplaren daarvan had hij aan tien min of meer (zeer) bekende Nederlanders gestuurd met het verzoek om te reageren. Nimmer heb ik een afschrift of een antwoord mogen lezen, wel las hij soms passages daaruit voor. Een van de geadresseerden was een destijds zeer bekende Nederlandse bisschop die getrouwelijk antwoordde. Zonder uitzondering sprak uit de teksten van mijn vriend een messianistische boodschap (zie Mous hiervoor) waarbij het dikwijls ging om de vergelijking of de overeenkomst tussen een bijbelse voorspelling en een actuele maatschappelijke gebeurtenis (dikwijls uit Trouw gehaald). Noem het het oorzakelijk verband. Wel mocht ik de betreffende Trouwteksten lezen. In mijn destijdse onkunde zag ik hem aanvankelijk als een ziener, gaandeweg ontstond twijfel en kwam de betekenis van het woord waanzinnige meer in beeld. Maar dat verwierp ik weer omdat hij zich steeds rustig en beheerst gedroeg, terwijl ik meende dat een waanzinnige vooral zou raaskallen en agressief was.
    Hoewel mijn vriend van huisuit rooms was , neigde hij steeds meer tot de verabsolutering van het gereformeerde woord. Maar hoe meer hij dat wilde consumeren, hoe verder het zich van hem verwijderde. Zo gaat een dergelijk proces in het leven. Een onschuldige vorm – zo houd ik mijzelf voor- is mijn tevergeefse jacht op de determinering van een middeleeuwse medicinale plant in mijn tuin. U moest eens weten hoeveel tijd en kosten ik daaraan heb besteed in Franse tuinen, bibliotheken en in gesprekken met kenners. Een dergelijke oerdrift neem ik ook waar bij bepaalde verzamelaars. kunstenaars en wetenschappers. Gelukkig maar. Ik wil hier aansluiten – zoals Andriesse eerder deed: was het niet vorige week dinsdag? (als ik het opzoek is mijn tekst weg) – bij de stelling van Mous, namelijk dat binnen rationaliteit ruimte moet zijn voor irrationaliteit.
    Maar dikwijls is het een wankel evenwicht en het is mijn overtuiging dat velen uit domheid, kortzichtigheid, gemakzucht, geestelijke moeheid, traditionele conditionering, vriendjespolitiek, morele hoogmoed (nee, geen pleonasme) en andere mentale zwakheden
    geen grens kunnen trekken omtrent de ons overspoelende nieuwe ideologie. Dáár regeert de volle irrationaliteit die onze rationele, maar o zo kwestbare democratie vermorzelt. Velen staan erbij en kijken ernaar.eer

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)