De ruïnes van het heden

German_Autobahn_1936_1939

Het komt niet zo vaak meer voor dat mijn brein gekweld wordt door rare dromen, maar vannacht was het weer raak. Ik droomde dat Hitler de oorlog gewonnen had. We leefden nog steeds in het Derde Rijk. Al het verzet daartegen was verstomd. We waren trouwe onderdanen geworden van een totalitaire staat waarin alles van bovenaf werd bepaald. De Leider, De Partij, Het Geloof in De Partij en De Wetenschap dat alles alleen maar beter wordt, omdat De Leider dat ons elke dag vertelt. Na de oorlog waren er geen babyboomers gekomen, hoewel babyboomers en natuurlijk niets aan gedaan hebben om Hitler te verdrijven. Dat konden ze ook niet, daarom zijn ze juist babyboomers. Babyboomers zijn verzetsstrijders zonder Hitler. Ze zijn te laat geboren en dromen daarom hun leven lang alsnog de held te kunnen worden die ze van de geschiedenis niet mochten zijn.

Hoe dan ook, in mijn droom was er uiteindelijk helemaal geen verzet meer. Er waren alleen maar volgelingen die alles klakkeloos deden wat De Partij, De Leider en de enige echte Ideologie, waar we met zijn allen in geloofden, ons voorschreef. De wereld was flink vooruitgegaan en dat zou altijd zo blijven. Hoe meer Techniek, hoe meer Natuur! Die schizofrene Waarheid van Hitler was Werkelijkheid geworden. Vooruitgang en economische groei waren ingrediënten van Het Nieuwe Geloof dat aan de basis lag van de metastabiele gedaante die de samenleving had aangenomen. Dat wil zeggen, het was de geheiligde status quo die alleen maar beter kon worden.

De Toekomst was de kern van een nieuwe religie, waarin het begrip Verlossing had plaatsgemaakt voor Technologische Maakbaarheid. Wetenschap had de religie vervangen. Sterker nog, Wetenschap was de nieuwe religie geworden. Niemand mocht dit geloof tegenspreken. We leefden in het eeuwige perspectief van de nog niet gerealiseerde Toekomst. Er werden voortdurend snelwegen aangelegd. Autobahnen. Gras maakte overal plaats voor beton. Alles was maakbaar geworden, dus ook landschap. Ruimtelijke Ordening was een uitvinding geweest van de nazi’s en dat moesten we weten ook. Ordnung muss sein, auch im Raum. Lebensraum ! We waren de laatsten der Mohikanen, de Uitverkorenen, de Bovenmensen die zich elk uur van de dag verplaatsten in auto’s.

Afbeelding van nieuw ontwerp voor knooppunt de Werpsterhoek. Het grote verschil met het vorige ontwerp is dat de bochten in de verbindingswegen zijn verruimd, zodat hier met 70 a 80 km/uur gereden kan worden. Daarnaast zijn er geen weefvakken meer. In de verbindende wegen zijn nu wel verschillende splitsingen en samenvoegingen opgenomen. De aansluiting Overijsselseweg is in het ontwerp aangepast waardoor er minder ruimte nodig is.

Knooppunt Werpsterhoek, Leeuwarden

Maar ik wilde daar niet bij horen. ‘De toekomst? Mijn reet!’ dacht ik. Ik had zin om alles om me heen te laten ontploffen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat een buitenaards wezen had een chip in mijn brein getransplanteerd. Daarin zat een ontstekingsmechanisme dat door mijn eigen wil kon worden aangestuurd. Als ik zei ‘Vuur!’, dan explodeerde voor mijn ogen precies datgene waar ik mijn blijk op gericht had. Het was een fascinerende ervaring. Ik ben mijn bed uitgestapt en de straat op gegaan. De zon was net op. Lopend door de straten van Leeuwarden bedacht ik mij welk gebouw ik als eerste zou willen opblazen. Ik besloot dat dit het Paleis van Justitie op het Zaailand moest zijn. Het was een fantastische klap. Als verdoofd bleef ik staan kijken naar de vele brokstukken die – vertraagd als in een film – de lucht schoten en hoog boven de stad weg zweefden

Daarna heb ik me omgekeerd en ben ik naar het Fries Museum gelopen, en ook dat verschrikkelijk lelijke gebouw moest eraan geloven. Ik kon het niet laten om verderop ook de Blokhuispoort eventjes mee te nemen. Als laatste ging de Oldehove met een daverende klap de lucht in. Ik heb genoten vannacht. Geheel verkwikt werd ik wakker na zoveel verdrongen vernietigingsdrang die eindelijk een uitweg kon vinden. Het moest er even uit, zo dacht ik bij mijzelf. Kennelijk schuilt er diep in mijn ziel zoiets als een drang naar vernietiging. Explosies kunnen ook een zekere vorm van schoonheid hebben, zo heb ik ontdekt. Ze raken aan het sublieme, het genotvolle afgrijzen, waar elke terrorist aan verslaafd is. En een terrorist dat zijn we deepdown in onze ziel allemaal.

Niet alleen een terrorist, maar ieder mens ziet immers graag iets de lucht in vliegen, daar ben ik van overtuigd. Het vuurwerk in de oudejaarsnacht levert daar elk jaar weer het bewijs van. Voor een grote klap heeft een mens heel wat over. Het zien van een echte explosie is het summum van genot. Dat is de ultieme daad van vernietiging die nog mooier is dan de schepping zelf. Exploderen overtreft dan ook elke vorm van creativiteit. Alles valt hierin samen. De tijd stort in. In het moment van een ontploffing onthult zich heel even de energetische uitgestrektheid van de vernietiging. Nog mooier dan een explosie is wat er op den duur van deze abrupte catharsis overblijft. De puinhopen van elke oorlog vormen de brokstukken voor archeologie van de toekomst. In wat voor een wereld leven wij? Moet dit een wereldbeeld verbeelden? Ik verlang naar een toekomst, waarin dit heden een ruïne zal zijn. Ik heb heimwee naar de ruïnes van het heden.

paasdorf

Hoe ziet die archeologie van de toekomst eruit? Dichtbij het Oostenrijkse plaatsje Paasdorf is in een verlaten landschap een gigantische opgraving te zien. Diep in een uitgegraven put worden daar de restanten zichtbaar van een twintigste-eeuwse vierbaans snelweg. Zo hebben de bedenkers van dit kunstwerk ons een fictieve kijk vanuit de toekomst op het heden willen bieden. Ze houden zich bezig met de planologie van de ruïne, of wel ‘de archeologie van de toekomst’. Niets nieuws overigens want de nazi-architect Albert Speer had al een esthetische theorie over de ruïne-waarde bedacht. In zijn megalomane ontwerpen voor Germania, de nieuwe hoofdstad van het Derde Rijk, was rekening gehouden met hun toekomstige status als ruïne.

Schermafbeelding 2015-08-21 om 16.59.14

Met een beetje fantasie is iets dergelijks ook in Dokkum te zien. Sinds 1979 staat daar aan de zuidelijke rondweg een van de markantste kunstwerken van Friesland. Het is een gigantische beeldengroep die de passerende automobilist voor even in de waan kan brengen dat hij een prehistorische cultusplek passeert. Een soort Stonehenge op de rotonde. De kunstenaar Jaap van de Meij, die deze beeldengroep heeft vervaardigd, wilde de sporen nalaten die in een verre toekomst nog in het landschap te zien zouden zijn. ‘Overlevingskunst’ zo noemde hij dat. ‘Kunst voor betere tijden, wanneer de verwondering weer terrein gaat winnen op calvinisme en supermarkt’. Maar daarmee is de verwarring natuurlijk compleet. Stel dat over een paar honderd jaar Friesland veranderd is in een verlaten steppe van radioactief vervuilde grond. Archeologen zouden gaan graven in onherbergzame gebieden en op een laat twintigste-eeuwse rotonde een beeldengroep uit de prehistorie ontdekken. De toekomstige restanten van de afvaloven in Harlingen verschillen niet zoveel van de Acropolis. Het is slechts een kwestie van tijd. De winst van vernietiging is de schoonheid van de ruïne.

CIMG2998

Gisteren was ik even fietsen buiten Leeuwarden. Tegenwoordig is dat geen sinecure, want vooral in zuidwestelijke richting weet je niet meer hoe je met de fiets de stad uit moet komen. Overal wordt de weg versperd door aquaducten, viaducten, doodlopende snelwegen en ondoorgrondelijke klaverbladrotondes. Het zijn ‘kunstwerken’ van weg- en waterbouwers, wonderlijke constructies die op de tekentafel wellicht ooit heel overzichtelijk hebben geleken, maar die voor een eenvoudige fietser zoals ik een existentieel gevoel vervreemding en desoriëntatie teweeg brengen. Vlak voor Deinum stuitte ik op een stuk snelweg dat men kennelijk vergeten heeft af te breken. Er loopt een dijk overheen die inmiddels begroeid is met gras. Zou dit een planologisch foutje zijn of komt dit ooit nog goed? Zo’n vraag blijft je als fietser uren door de kop spoken, vooral ook omdat het landschap zelf hier geen antwoord op geeft. Iedereen schijnt het heel normaal te vinden en rijdt gewoon door, voor zover dat nog mogelijk is uiteraard. Misschien is het een internationaal kunstproject in het kader van Culturele Hoofdstad 2018. Je weet het niet meer tegenwoordig. Waar eindigt een kunstwerk en begint de megalomanie van de hedendaagse ruïne-ontwerper?

4 Reacties »

  1. Wiersma

    22 augustus 2015 op 05:03

    Hahaha! Wat een verhaal weer man.

    En ja, dat knooppunt Werpsterhoek ziet er idd uit als een immense kapitaal vernietiging. Maar dat is Friesland he? Glas, asfalt, steen beton want dat is ‘werkgelegenheid’. Roads to nowhere.

    Die jaren 50 mentaliteit werkt allang niet meer, je moet investeren in MENSEN.

    Verder lijkt het ontwerp op iemand met een ernstige lood of kwik vergiftiging. Een hele grote rotonde was ws simpeler en goedkoper geweest, heb je geen dure viaducten etc nodig.

    Qua geimplanteerde chip: ik denk soms wel eens dat politici zo’n chip in hun kop hebben. Er is werkelijk NIETS maar dan ook niets meer van enige vorm van logica te herkennen.

    Overigens heb ik ook al eerder gezegd: als ik een ander land als slaaf zou willen hebben, of naar mijn hand zou willen zetten, zou ik precies hetzelfde doen. Ik zou suggeren hun vriend te zijn en hun uitnodigen voor een uitgebreid banket. En hun voedsel vol stoppen met lood of kwik. Ze worden vanzelf knettergek, nemen de meest achterlijke besluiten en voor je het weet ligt een heel land op de knieen of plat. En dan neem jij het over.
    Rome is er aan ten onder gegaan.

    Simpel.

    En wie weet is dat nu ook echt gebeurd. Vroeger had je ook echt voorproevers. Toen dacht men nog in termen van vergif en snelle dood. Dat is een obsolete businessmodel. Je kunt beter suggereren vriend te zijn en ze langzaam knettergek maken.
    Stealth modus.

    Zie de EU. Een totaal achterlijk obsolete orgaan, nergens goed voor en kost klauwen met geld en is juist de oorzaak van vele problemen en in geen enkel opzicht de oplossing. Goed gedaan Americano’s!
    Repsect!

    Misdaad loont, maar je moet het groot aanpakken. En slim. En een beetje geduld hebben. Europa is gekaapt: wen der mar an.
    Verdeel en heers. Heil Europa.

    En die onderste foto van die dijk over de weg lijkt idd op een zware kwik of lood vergiftiging van alle betrokkenen. Elke vorm van logica ontbreekt TENZIJ het kunst is natuurlijk. Want dan mag het weer.
    Totale vervreemding, verbijstering en onlogica.

    Maar verder. Wetenschap is wat mij betreft niet de nieuwe religie maar de WEG(!)( hoe bizar in deze context van falende wegen) naar een mogelijke religie.

    Wetenschap is wat mij betreft het ‘kunstwerk van God begrijpen’.
    De logica erachter begrijpen, de verbanden, de kringlopen, het grote plaatje inzien/doorzien, met als tussenpose toeval of opzet, en als resultante het doel.

    En Hitler? Dat hele business model was vooraf al gedoemd om te falen. Oorlog kost ten allen tijde VEEL te veel resources.
    Dat is on-evolutionair, zelfs een mier of goudvis pakt dit slimmer aan.

    ALLES, maar dan ook echt letterlijk alles qua leven is gebaseerd op met zo weinig mogelijk energie een zo hoog mogelijk rendement te behalen. En oorlog is het tegenovergestelde ervan.
    Niet, nooit, never rendabel. Kost vreselijk veel energie en resources en eventuele ‘winst’ is niet gegarandeerd.

    Er zijn echter ZES partijen die bij oorlog winst kunnen behalen:
    1] Banken, door financiering,
    2] Het MIC, oftewel de oorlogsindustrie,
    3] Politici,
    4] De pharma/medische industrie vanwege patenten,
    5] Overige toeleveranciers zoals olie en staal en hun investeerders.
    6] de ‘wederopbouwers’ zoals Halliburton en zo. Eerst olie leveren om te vernietigen en daarna bouwbedrijf om op te bouwen.

    Elk van deze partijen bestaat echter voor een groot deel uit psychopaten. Kwikvergiftigden.

    Hoewel het woord ‘verkwikt’ best eens nader onderzoek vereist want het zit bijvoorbeeld ook in vaccins. Kwik doet iets raars. In eerste instantie kan het iemand genezen van iets accuuts, maar de prijs is dat je daarna knettergek wordt (autisme of zo) en het middel wellicht erger is dan de kwaal.

    Maar toch: ‘verkwikt’. Glad, glanzend en stralend. Waar kennen we dat ook alweer van? En wat was ook alweer het tegenovergestelde van glad, glanzend en stralend?
    Ziet u de verbanden?

    Zo niet dan kleine uitleg: kwik MOEST wel goddelijke krachten bezitten. Het is een prachtig, glanzend, glad, spiegelend vloeibaar metaal bij kamertemperatuur. En glad en glanzend dat wilde iedereen wel. Glanzend haar, shiny teeth, strakke huid etc. En dus hadden heksen, alchemisten en tovenaars bedacht dat het een ‘geneesmiddel’ moest zijn. En die achterlijkheid geldt tot op de dag van vandaag.

    Opa Rockefeller verkocht petroleum als kanker geneesmiddel op de markt. Niet dat dat werkte of zo, maar inmiddels is die familie wel multimiljardair. En u niet. En ik ook niet. Zo leverden ze een olie derivaat aan Hitler om zijn Stuka’s te kunnen laten vliegen op olie uit steenkool uit Polen. Dus hoezo ‘gered door de amerikanen’?
    Als die americo’s niet eerst Hiltler hadden geholpen en gefinancierd was er geen eens WWII geweest!

    Je hebt chemische componenten (chemie/pharma) nodig om tanks en vliegtuigen te kunnen laten rijden en vliegen op olie uit steenkool.
    Dsl heeft zelf immers geen olie.. vandaar inval Polen…
    Beginnen bij u de puzzelstukjes ook een beetje in elkaar te vallen?

    Maar wen der maar an Huub, deze wereld is ‘verkwikt’.

    Misschien wel grappig voor een nieuw soort opmerking die je maakt
    tegen een randdebiel:
    ‘Tjee! Hallo! Lang niet gezien. Hoe gaat het met u? U ziet er verkwikt uit’!
    Of je noemt iets een ‘verkwikkend idee!’

    Afijn. Een van de meest hilarische vondsten van loodvergiftiging was van de poolreis van John Franklin. Die nam zelfs een piano mee in een reddingsboot op de pool. Want ja, wat moet je immers zonder piano in een reddingsboot. Wat is de noordpool zonder piano.
    Ik bedoel maar.

    https://archeonieuws.wordpress.com/2014/09/14/het-lot-van-de-franklin-expeditie/

    Er is daar ook een link naar een docu op YT, die heb ik niet gezien nog.

  2. 22 augustus 2015 op 12:52

    kuten
    NYT tulee
    kunnes YT
    tietää
    YT
    itse NYT

  3. Eddy Drost

    22 augustus 2015 op 12:57

    Sinecure? Het is een Godswonder dat u er überhaupt in geslaagd bent de uitgang te vinden. De mensen die destijds vanaf Alcatrez wisten te ontsnappen zouden op veel grotere problemen zijn gestuit om uit Leeuwarden te komen dan vanaf Alcatrez. Ook de bereikbaarheid van Leeuwarden is na aanleg van De Haak een stuk minder geworden. Onlangs probeerde een kennis uit Den Helder naar mijn adres in Leeuwarden te rijden. Zij werd zowel door de TomTom als de bewegwijzering de verkeerde kant op gestuurd. In volledig ontreddering belde zij mij. Ik sta bij de McDonalds van Goutum, kan je mij ophalen? Wiersma heeft gelijk; men kan het geld beter in mensen investeren. Gelukkig dat Sander de Rouwe het nu voor het zeggen heeft en kan het eerste, zeer belangrijke, wapenfeit al op zijn conto worden bijgeschreven. De naam van het programma Wurkje foar Fryslân heeft hij veranderd in Wurkje mei Fryslân. Een geniale move, al ligt Wurkje oan Fryslân meer voor de hand. Gisteren ben ik ook, na mijn eerste publicatie hier, spoorslags, schichtig achterom kijkend, op de fiets uit Leeuwarden vertrokken, maar dan richting Dokkum. Langs de Dokkumer Ee. Een schitterende tocht. Prachtige fietsen langs het water. Bartlehiem voorbij naar Burdaard. Vlak voor het dorp stond een groot bord aan het water met de tekst: Burdaard, meer dan een bezoek waard. Ja ja, je moet er maar op komen. De supermarkt had, voor mij in ieder geval, en nieuwe naam. ” Super oan ‘e Ie “. Vlak voor Dokkum lekker op een bankje wat gedronken en weer terug. En dan komt natuurlijk die zielige toren van Achmea al snel inzicht. Met weemoed denk ik dan terug aan de door u gepublicieerde tekst van Bertus Aafjes waarin hij over de wind schreef die ongestoord haar weg vindt over de dorpen en steden. Met het oog op de bereikbaarheid van Leeuwarden kunnen ze met verwijzing naar ch2018 van het zielige ding beter een vuurtoren maken. PAS OP, LEEUWARDEN! VOORZICHTIG MANOUVREREN! Een groot licht bovenin dat 24/7 waarschuwend in de rondte draait. Door de toren heen naar boven allerlei winkeltjes en restaurantjes. Helemaal bovenin, net zoals op het Empire State Building in New York, een fantastisch uitzicht creëren en de ” Vuurtoren van Leeuwarden ” wordt een geweldige attractie. Kosten een fractie van hetgeen De Haak kost. Maar goed, laat ze in de Blokhuispoort maar verder prutsen. Alle plannen zullen wel in de prullenbak eindigen en blijven alleen de muziekfestivals over. Misschien heeft u toch wel gelijk. Boycotten die onzin! De Dokkumer Ie zal er na 2018 nog wel liggen en dat is toch het belangrijkste. Een prachtige middag! De kruidenier in Burdaard heeft gelijk: Super oan ‘e Ie !

  4. Harrie Muis

    22 augustus 2015 op 13:13

    he, weer ff prettig lezen….

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)