Een wonderkind van 67

Pardon, mag ik 
misschien even storen? Ach let u niet op die gorilla van een barkeeper tegenover mij; hij is on
gevaarlijk en spreekt alleen 
Frans. Wat mijzelf betreft,
 ik ben een boetedoend leerling. Wat dat
 betekent, begrijpt u straks wel. Ik stam uit een goed en burgerlijk gezin. Over mijn
 ouders kan ik kort zijn: beiden stierven toen ik nog nauwelijks
 uit de wieg was. Mijn vader was, meen ik, postbode, en van 
mijn moeder weet ik alleen nog, dat ze altijd op vrijdag mijn
 luiers waste. Wat zegt u? Ja,
 inderdaad, mijn observatievermogen was al vroeg ontwikkeld. Interessanter is overigens die lange rij van maar liefst 
twaalf zusters van me, die allemaal zo’n beetje aan maatschappelijk werk deden en het altijd hadden over ‘casework’ en ‘gesprekstechniek’, terwijl ze zich daar
bij voortdurend ‘Freudiaans 
vergisten’. U zou het zo niet zeggen, maar 
ik hou werkelijk niet van mensen, die zichzelf voortdurend
identificeren met de navel van 
de wereld, en die in hun jeugd altijd een aanleiding zien tot 
een drama of een voorwendsel voor leegloperij. Dat is nu 
juist de innerlijke gespletenheid die voortkomt uit mijn 
zelfkennis.

Laatst zat ik in een vergadering en zei iemand tegen me: “Ik pas wel een beetje op mijn woorden, want morgen staat het op je weblog.” Ik antwoordde dat dit helaas onmogelijk was, omdat ik bij mijn toetreden tot deze commissie een contract had moeten tekenen, dat ik niet op mijn log uit de  school zou klappen. Soms is het lastig als je een weblog hebt. Als je iemand voor het eerst ontmoet bijvoorbeeld, die zegt dat hij of zij je elke dag trouw op internet volgt. Ik sta dan altijd even met mijn mond vol tanden. ‘Jeetje, wat weet die allemaal van mij?’ Beetje domme vraag natuurlijk. Als je blogt word je gelezen, alleen weet je nooit door wie. Soms is het ook lastig als mensen je weblog lezen, maar dat niet zeggen. Vroeg of laat kom je daar meestal toch wel achter. Bijvoorbeeld als je wat nieuws denkt te vertellen en je toehoorder blijkt opeens wat glazig voor zich uit te kijken. Ach ja, dat had hij al gelezen natuurlijk. Als blogger word je een beetje publiek bezit, of je dat nu leuk vindt of niet.

Wat zegt u? Waarom doe je het dan? Wat zal ik zeggen. Bloggen is een mengeling van ijdelheid, exhibitionisme en de onstuitbare drang om over alles en nog wat je mening te ventileren. Bloggen is misschien ook wel een ‘zoektocht naar je eigen identiteit’, zoals dat tegenwoordig heet. Volgens mij is de wereldwijde zoektocht naar de eigen identiteit door Madonna ooit in gang is gezet. ‘Express yourself, don’t repress yourself.’ Met die woorden heeft zij een trend gezet. Die woorden lijken verdomd veel op de mantra van Pim Fortuyn: ‘Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.’ Of anders wel op het levensmotto van Michael Jackson: ’Show it to the world!’ Eigenlijk is het een beetje zielig dat je zo’n openbare zoektocht naar je eigen identiteit nodig hebt voor je ego. En dat nog wel in het openbaar.

Het is net zoiets als het bekend maken van je eigen IQ. Zoiets doe je niet. Onlangs las ik een overzicht van de IQ’s van bekende Nederlanders. Bovenaan staat Mark Huizinga met een IQ van 142. Daarna komt Rob Oudkerk (137). Diederik Samson (136), Kluun (127), Willibrord Frequin (100), Patty Brard (96), Catherine Keyl (94), Renée van den Kerkhof (87) en Bonie St. Claire (52). Tussen dat soort tuig wil je toch niet dood gevonden worden! Ik weet dat ik niet op mijn achterhoofd gevallen ben, maar dat wil niet zegen dat me erop voor zou willen staan dat ik slimmer gen dan Bonnie St. Clair of Renée van der Kerkhof. Ik heb mijn eigen gaven en beperkingen, zoals ieder mens uniek is. Wat heet, ik ben ik een wonderkind van 67!

Het kortetermijngeheugen wordt wat minder. De gewrichten worden wat stram. Ik word een beetje doof. Maar mijn steunkousen zijn net vernieuwd en staan weer strak om de kuiten. Ik neem mijn pilletjes elke dag en ik ben nog niet van plan om onderzeil te gaan. Het beetje talent dat ik heb zal toch ooit eens wereldwijd erkenning gaan vinden. Nee, doemdenken is mij vreemd. Ik ga tot het gaatje. Read my lips. Ik ben een aanstormend talent dat wat laat op gang is gekomen. Mijn hele leven zat ik mezelf in de weg, maar dat is nu voorbij. Op de rand van het graf zal ik me op de top van Olympus bevinden!

Waarom vertel ik dit allemaal? Gewoon, omdat ik weer een weblog moet schrijven. Waarom ik dat dan doe? Wel, dat is een lang ver
haal, maar laat ik eerst dit 
zeggen, u kunt misschien alles 
wat ik vertel een onbenullige 
geschiedenis vinden; misschien 
zelfs ziet u me aan voor een 
geblaseerd, binnenstebuiten 
gekeerd scribent, bij wie het 
helaas iets te hoog in de bol is 
geslagen. Het tegendeel is 
echter waar. Immers, het zelfrespect is een hachelijke zaak: 
iets te veel, en je bent onuit
staanbaar voor een ander; iets 
te weinig: onuitstaanbaar voor 
jezelf.

Dit laatste is maar al te 
vaak op mij van toepassing. 
Misschien vraagt u zich af wat deze boetvaardige confessies voor mijzelf betekenen. Wel,
 ik heb ze me opgelegd als penitentie, een boetedoening, niet voor mijn zonden, misdaden of wat dan ook. Nee, ik wil niet beweren dat ik in mijn leven geen vlieg kwaad heb gedaan, maar ik ben nooit en kattenmepper geweest. Ik doe deze confessies alleen voor u. U, die hier voor me zit. Ik ken u niet, maar u bent in feite niet veel anders, vrees ik.

Elke dag vraag ik me af, of ik ook nog wel zonder dat weblog zou kunnen leven. Maar dan denk ik weer, ach zeur niet. Zodra ik tegenover mezelf moet toegeven, dat ik niet meer zonder kan, dan stop ik er acuut mee. Dat heb ik me zelf heilig voorgenomen, maar ik weet natuurlijk donders goed, dat dit een onmogelijke opgave is. Ik ben gedoemd tot het bloggen. Sterker nog, ik blijf bloggen tot ik er bij neerval. En wat is er leuker om over jezelf te schrijven. Et moi, je parle encore de moi, zei Jacques Brel, elke avond zittend aan de bar in Hotel Les Trois Faisans. Ook Gerard Reve raadde iedere beginnende schrijver aan, om toch vooral over jezelf te schrijven. Over kleine, onnuttige dingen, bijvoorbeeld wat je aan hebt en of je kaas of spruitjes lekker vindt of niet, dat soort dingen willen de mensen van je weten. En omdat ik vandaag eigenlijk helemaal niets te vertellen heb, ouwehoer ik maar weer eens wat over een oude foto van mezelf. Jazeker, alles is ijdelheid. Neem de foto die u hierboven ziet bijvoorbeeld.

Ik steek een sigaret aan voor mijn partner.  Zo’n gebaar vereist enige nonchalance die ik kennelijk nog niet helemaal onder de knie heb. Het is zaterdag 11 september 1971. Ik zit in de diepzeebar van het Apollohotel in Amsterdam. Niet dat ik in die tijd daar elk weekend zat, maar mijn aanstaande schoonouders vierden hun zilveren huwelijksfeest, dus ik viel met mijn neus in de boter. Let vooral op dat pak. Wat zegt u? Ja inderdaad, strak getailleerd met hoge schoudervulling. Helemaal Carnaby Street. Of anders wel Regent Street of Leicester Square. Ik kocht het overigens gewoon in Amsterdam, op de Heiligeweg, in 1969, dus het was al een beetje versleten. Ik droeg het veel in die tijd. Toen was ik nog ‘a dedicated follower of fashion’. Ik had halfhoge Spaanse laarzen, zelf gekocht op Mallorca.

Mijn bril was van de brillenboetiek Oogappel in de Vijzelstraat. Brillen zijn de enige mode-tik die ik nog altijd heb. De rest is in de loop der tijd behoorlijk verslonst. Mijn lange haren verkeerden in die tijd al in hun nadagen. Ik heb maar een jaar of twee lang haar gehad. In 1972 was het afgelopen. Eigenlijk is het begin van de jaren zeventig de meest modieuze tijd die ik me kan herinneren. Vrouwen droegen lange rokken en schoenen met plateauzolen, een bloemetjesjurk van Laura Ashley of anders wel een hotpant. Kent u dat woord niet? Ach, wat zal ik zeggen. Het had niet veel om het lijf. Die hotpants zijn maar een half jaar in de mode geweest, toen had iedereen het wel gezien. Daarna kwamen de broekpakken en de tuinbroeken. Daar heb ik me nooit aan gewaagd. Ik heb nog wel eens in zo’n mal topje gelopen zonder mouwen, maar dat was geen gezicht.

Ook kocht ik in 1972 in een boetiek op de Nieuwendijk een rode leren ceintuur van wel 10 centimeter breed. Ook dat was geen gezicht, maar je moest wat. Het was ook erg hip om allerlei appliqué’s op je spijkerbroek te laten naaien. Ik heb zelfs een tijdje met aardbeien op mijn zitvlak gelopen, totdat iemand friemelende gebaren achter mijn rug begon te maken. Broeken met wijde pijpen, ook zoiets. Ik heb er altijd het land aan gehad. De broek bij dit pak kon er nog net mee door. Eigenlijk vind ik de stropdas nog het mooist. Die was heel breed en had een Kashmir-motief. Helemaal up to date in die tijd. Zeg nu zelf, ik mocht er best wezen, vindt u niet? Maar 
kom, doe maar net of u niets 
gehoord hebt. Neem nog een
 borrel. Nee heus, die gorilla 
bijt niet. En trouwens, al zou 
hij bijten, ‘t is ook maar een 
mens. Gelukkig maar.

4 Reacties »

  1. Wiersma

    18 juli 2015 op 01:29

    Hahaha, wat een verhaal weer man.

    Mooi he? Introvertie en bescheidenheid 🙂

    Maar Huub , hou je niet in man.
    Delen van wat jij te melden hebt is wel degelijk interessant voor het MIC en de AI-wereld. Want die twee zijn (helaas) de toekomst.

    Vergelijk het maar eens met een oud klasgenoot van je. JdHS. Weliswaar een top functie gehad maar hij weet niks. Heeft ook niks te melden. Ultieme trekpop van de americano’s.

    Wat me al reagurend bracht op het volgende idee: misschien is wel een van de ergste kwaden van deze tijd dat er mensen op topfuncties belanden die niks weten.
    Kijk maar gewoon naar het NL kabinet en de MP these days.

    Dat heeft ook niks meer te maken met intelligentie, beleid, charisma, overzicht, inzicht, kennis maar alles met paniek handelen en trekpop zijn van anderen. Van de EU of USA.
    Nog afgezien van eigenbelang en dus puur narcisme en egoisme.

    Ben je als volk maar mooi klaar mee, je beland in een omgekeerde wereld.

    De NL politici zijn volkomen slaaf geworden van grotere machten.

    Waarom? Omdat ze niks weten. Staan absoluut niet aan top van de voedselketen qua kennis of inzicht of loyaliteit aan de bevolking.

    Hoe anders was dat ‘oude Nederland’ ooit.

    Het lastige is, is dat als de ‘leiders’ al gaan liegen en bedriegen omdat ze knechten en slaven zijn geworden, dat dit een heel land mee sleurt naar beneden.

    Als liegen en bedriegen de nieuwe waarheid is geworden en je er ook nog mee wegkomt ook. En gesteund door de media die de juiste vragen niet stellen. Maar ook dat komt door gebrek aan kennis.
    En loyaliteit.

    Een Fortuyn, wellicht erg ijdel, zo iemand vertrouw je het gezag van de VOC wel toe. Maar de huidige ‘leiders’ kunnen nog niet eens wat bootjes met dobbernegers managen.

    Ik ben benieuwd wat er over 1000 jaar in de geschiedenis boeken staat over NL.

    Misschien nog een verschil: mensen die niet veel weten hebben evolutionair gezien baat bij liegen en bedriegen om aan top van de voedselketen te komen. Mensen die wél veel weten liegen niet of minder, want liegen betekent een aanslag op je brein. Want je moet van alles onthouden wat je hebt gelogen tegen wie.

    Militairen? Politici? Die moeten steeds liegen joh. En dus zijn ze in feite niet in staat om intelligent te zijn want leugens onthouden vreet alle resources op.

    Wel. Ik denk dat Huub behoorlijk eerlijk is. Derhalve moet ie wel erg intelligent zijn 🙂

    Kijk. Gewoon gisteren in het nieuws. Paranoia overheid.
    Een paranoia overheid genereert -uiteindelijk- ook een paranoia burger. Waar komt die paranoia vandaan? Omdat ze van zichzelf niet genoeg weten en daarvoor/daarom zetten ze machines in.

    De domste jongetjes van de klas, die vroeger wel gepest móeten zijn, gaan steeds meer machines gebruiken om hun gekwelde IQ en geteisterde brein op te krikken. Van uw geld. Dubbel winst.

    Van UW geld worden zij ‘slimmer’ en (al)machtiger.
    Maar ja, u stemt daarop. Helaas.

    Afijn.
    Watch the show en huiver.

    “Straks ergens in de loop van volgend jaar, als alle automobilisten geoormerkt worden met RFID-chips in hun kentekenplaten, komen er nog eens duizenden meetkastjes zonder lenzen bij, om de bewegende burger nóg beter te kunnen volgen als ze onderweg zijn van A-weg naar Bespioneerdatabase. Doodeng, zo’n paranoïde overheid. ”

    http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2015/07/das_leben_der_autobahn.html

  2. Harrie Muis

    18 juli 2015 op 10:14

    even bij t ontbijt wat lichte kost lezen-tja- de mens- zijn ingebeelde suprematie zal m uiteindelijk vanzelf de das omdoen-vandaar dat ik ook altijd een stropdas heb geweigerd…

  3. Jeugdherinnering

    18 juli 2015 op 14:54

    ….ook de aarde is niet van ganser harte wat ze op dit moment voorgeeft te zijn.

    Dit ronde schepsel heeft een hysterisch karakter. Vandaag speelt het het burgerlijk moedertje dat zoogt en koestert.

    Toendertijd was de wereld frigide en ijzig als een kwaadaardig meisje. En nog een paar duizend jaar daarvoor was ze wulps met de weelde van hete varenwouden, gloeiende moerassen en demonische dieren.

    Je kunt niet zeggen dat ze een ontwikkeling tot volmaaktheid heeft doorgemaakt noch wat haar ware toestand is.

    En dat zelfde geldt voor haar dochter; de mensheid….

    …..het evolutieproces is als een onbeholpen, verspillend, laag-bij-de-gronds gruwelijk wreed foutenfestival…..

    Moeder aarde “een verwaaid nest”

  4. Wiersma

    19 juli 2015 op 03:33

    Beste Jeugdherinnering: ik zie het wat anders.

    Ik zie het wat anders.
    Die immense hitten en die kou waren nodig om intelligent leven te creeren. Het MOEST.

    Ten eerste: kernfusie. Dat was nodig om van waterstof helium en daarna koolstof en zuurstof te maken. Oftewel: materie (grond/aarde/zand/klei) en koolstof als basis voor leven plus nog wat extra (accu) energie in de vorm van aardolie.
    En niet te vergeten: water.

    Vervolgens MOEST de aarde wel enorm afkoelen met langdurige ijstijden want alle zuurstof was opgegaan in water en zand.
    Daarom brandt zand ook niet: het IS al verbrand.
    Zand is silicium ‘roest’.

    Zowel Darwin als recent nog (paar maanden geleden in het nieuws) alle wetenschappers snapten hier niks van en ws snappen ze het nog steeds niet. Want leven had volgens hun al een miljard jaar eerder kunnen starten. Nee dus.

    In het universum komt wel vrije waterstof voor, maar geen vrije zuurstof. Dat wordt direct geannexeerd door welk materiaal dan ook. Hetzij door waterstof, en dan wordt het water, hetzij door metalen of half metalen en dan wordt het ‘roest’ of zand of klei of rots.

    Al met al was dit dus een -eindige- kringloop van enkele miljarden jaren.

    Vandaag de dag is die kringloop min of meer uitgewoekerd (op de kernfusie van helium –> carbon na dus in het binnenste der aarde) en derhalve staat moedertje aarde geheel in dienst van (intelligent ) leven.

    God/de natuur/aarde bv heeft GEEN fouten gemaakt.
    Het is exact volgens plan. Alles.

    Maar alles heeft vooral ook te maken met energie. Wat ik al eerder zei: er moet een kerncentrale per dag bij bij alle mensen die op aarde leven.

    Zet ‘voor de gein’ de zon maar eens uit en kijk wat er dan gebeurd.
    Is het feestje hier snel afgelopen.

    In feite is alles wat de aarde heeft meegemaakt/doorstaan, een buiten baarmoederlijke bevalling geweest voor leven.

    Toeval?
    Nee. Ik denk van niet. Er zijn grenzen aan toeval.

    De aarde is geen vrouw met nukken, but a man with a plan.

    Alles is bedoeld.
    De vraag zou moeten zijn: met welk doel?

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)