Een massief gevoel van nostalgie

Slide1

‘Deze kapel van Le Corbusier is een teken en de mensen die het wel en wee van deze tijd ter harte gaat, vragen zich natuurlijk af, wat dit nu betekent. Daarover zou ik hier alleen dit willen zeggen: voor de christen – en onze maatschappij heet toch christelijke – moet het een steeds terugkerende gruwel zijn, dat in de wereld waarin wij leven, de dingen die zeer weinig of wellicht in het geheel niet tot onze levensopvatting bijdragen, een zo grote uitwendige glans van volmaaktheid krijgen. De machine kan het haast niet anders en de winzucht en de genotzicht willen het niet anders. En ziedaar nu een huis voor God en de mensen, waarin afstand wordt gedaan vak alle structurele, constructieve en vooral van alle mechanische perfectie, het is te begrijpen dat Le Corbusier, die zich aanvankelijk geheel aan de andere zijde had opgesteld, niet dadelijk kon besluiten om deze opdracht te aanvaarden. Eenmaal daartoe besloten. Is hij over al deze gehechtheden ver, eigenlijk veel te ver, heen gesprongen.’

Aldus Granpré Molière in zijn boek De eeuwige architectuur dat verscheen in 1957. Na zijn afscheid als leraar aan de Technische Hogeschool in Delft had hij zich ten doel gesteld om de gedachten, die hij tijdens het lesgeven en het bouwen had verzameld, nog één keer op schrift te stellen. Het was een soort geestelijk testament van een leermeester die op zijn retour was. De zogeheten Delftse vorm van traditionalistische architectuur, die in de naoorlogse wederopbouwperiode de wind in de zijlen kreeg, had zijn beste tijd gehad. Twee jaar tevoren was Le Corbusier’s kapel in Ronchamp gereed gekomen. Het was een waar meesterwerk, een teken van een zich vernieuwende tijd, waarin volgens velen ook het katholicisme een nieuwe toekomst tegemoet ging.

Granpré Molière was het daar niet mee eens. Hij zag de kapel als een mislukking, een teken aan de wand. Le Corbusier had zijn hand overspeeld. Als functionalist leek het of hij van zijn eigen geloof was gevallen, maar van de weeromstuit had hij het belangrijkste vergeten waar een kapel voor moest dienen: het bieden van een sacrale ruimte die de ‘Al-ruimte die ons omringt’ afperkt en zo een beslotenheid creëert waarin het ‘binnen’ van de ziel zich verenigd kan voelen met de transcendente ruimte van God. Le Corbusier, zo beweerde Granpré Molière had ‘bij het ontwerp voor Ronchamp wel iets van de oude wijsheid teruggevonden, maar zoals iemand die aan het strand een mooie schelp vindt, die opraapt, kijkt en hem weer weggooit.’ Kortom, het was een virtuoze mislukking

Wat zichtbaar werd in deze reactie van Granpré Molière was een tweesprong. Behoud en vernieuwing botsen op de drempel van een nieuwe tijd. Voor mijzelf is het moeilijk voor te stellen dat deze kapel op een dergelijke weerstand heeft gestuit. Ik ervaar in dit bouwwerk de traditie van het christendom die hier een nieuwe vertaling heeft gekregen, alsof het de eerste christenen zijn teruggekeerd in de modern tijd. Acht jaar geleden ging ik op weg naar Santiago de Compostela. Niet als pelgrim te voet, maar als pensionado per touringcar. Wat onderweg de meeste indruk op mij maakte waren de prachtige Romaanse Madonnabeelden die in tal van Noord-Spaanse kerkjes te zien zijn. Langs de pelgrimsroute zijn veel voorbeelden te vinden van vroeg-Romaanse en zelfs Visigotische architectuur.

catalan.JPG

In die kerkjes staan beschilderde, houten Madonnabeelden die zo krachtig van vorm en expressie zijn dat ze haast bezield lijken. Ik kan me niet voorstellen dat Picasso deze beelden niet heeft gekend alvorens hij zich rond 1910 in het Parijse Palais du Trocadero liet meeslepen door de expressieve kracht van primitieve Afrikaanse sculpturen. De Spaanse Madonna’s zijn puur. Bovendien is hun aura nog volledig intact. Ze zijn niet weggestopt in kille museumzalen, maar staan in schemerige kerkinterieurs, waar ze nog altijd aanbeden worden alsof in het beeld de moeder van God zichzelf aanwezig stelt.

Onderweg naar Santiago werd ik mij steeds meer bewust van de vele gelijkenissen tussen de vroegmiddeleeuwse kunst en de moderne kunst van de vorige eeuw. Die parallel komt niet alleen naar voren in de architectuur van de benedictijn Dom van der Laan, die vaak nog strenger is dan de architecten van De Stijl en het Nieuwe Bouwen, maar ook in de twintigste-eeuwse religieuze kunst die in de jaren vijftig een bloeiperiode beleefde. Zo raakte ik vooral onder de indruk van een kerkje vlak bij Leòn, dat in 1959 werd gebouwd door de Portugese architect Francesco Coello O.M. een pater uit de orde van dominicanen. Deze orde heeft in de jaren vijftig veel bijgedragen aan de vernieuwing van de religieuze bouwkunst en beeldende kunst.

Santuario__Virgen_del_Camino__Leon_2null.jpeg

In de jaren vijftig werden onder invloed van de Franse dominicaan pater Couturier O. M. aan veel hedendaagse kunstenaars opdracht om religieuze kunstwerken te maken voor kerken, kloosters en de openbare ruimte in Frankrijk. Art Sacré, zo heette deze nieuwe beweging. Door eigentijdse kunstenaars in te schakelen wilden de dominicanen de in verval geraakte religieuze kunst nieuwe impulsen geven. Kunstenaars als Chagall, Lipschitz, en Zadkine kregen grote opdrachten. Of je nu communist was of katholiek, dat maakte in die tijd niet zo veel uit. De eerste christenen waren immers ook communist. Kunstenaars waren fellow-travellers. Er was immers ook ‘een derde weg’ op weg naar een nieuwe wereld. Zo ontwierp de atheïst Le Corbusier zijn prachtige modernistische kerk in Ronchamp, waarin deze spirituele en utopische sfeer van de jaren vijftig voorgoed is vastgelegd.

De kapel staat op een heuvel buiten de bebouwde kom. Ik ben er helaas nooit geweest, maar uit films en foto’s krijg je een beeld van een verstilde ruimte die omsloten wordt door een wonderlijk omhulsel van organische vormen. De oude bedevaartkapel werd in de oorlog door een bombardement verwoest en Le Corbusier besloot om het puin van deze oude kapel te gebruiken om een nieuwe ruimte te bouwen. Het licht dat door de grillig gepositioneerde vensters valt verandert de ruimte voortdurend. Hoe is het mogelijk dat je dit lelijk kon vinden, of een  mislukking…?

Toch stond Granpré-Molière niet alleen in zijn kritiek op Ronchamp. Een jaar eerder, in 1956, was het boek Metabletica van Jan Hendrik van den Berg verschenen. Van den Berg was psychiater, fenomenoloog, filosoof, botanicus en cultuurcriticus. Hij was een uiterst origineel denker die onbekende terreinen durfde te verkennen, maar om diezelfde reden ook door menig tijdgenoot werd weggezet als een fantast. Hij was 
de grondlegger van de leer der veranderingen, die hij dus ‘metabletica’ noemde. Ontwikkelingen op allerlei gebieden – natuurkunde, geschiedenis, psychologie, kunst, theologie, mode en seksualiteit houden met elkaar verband, ook al hebben ze ogenschijnlijk 
niets met elkaar van doen. Granpré Molière citeert onder meer uit het boek Metabletica dat in die tijd veel gelezen werd. Ook Jan Hendrik van den Berg moest weinig hebben van de kapel in Ronchamp. Evenals Granpré Molière zag hij dit kerkgebouw als een virtuoze mislukking.

Twintig jaar later, in zijn boek Gedane zaken (1977) besteedde Van den Berg uitvoerig aandacht aan de kapel van Le Corbusier. Evenals Granpré Molière interpreteert hij dan de architectuur van dit bouwwerk als een tekenend voorbeeld voor de wijze waarop de relatie tussen het innerlijk van de mens en de buitenwereld in de historische tijd wordt verbeeld. De verschillende uitingen van kerkarchitectuur laten door de tijd heen de verandering zien in de ervaring van transcendentie. Hoe is een spirituele binnenruimte nog te verbeelden in een tijd die gekenmerkt wordt door de dood van God?

Slide1

Van den Berg zag in de kapel van Ronchamp een aankondiging van een nieuw soort spiritualiteit die er ná de jaren vijftig niet gekomen is. De kapel was een belofte die nooit is ingewilligd. Een visioen van een toekomst die nooit heeft plaatsgevonden. Het is een betoog dat mij sterk aanspreekt en onwillekeurig herinneringen oproept aan het heimwee naar een utopie nooit heeft mogen bestaan, het gevoel dat ik geprobeerd heb te beschrijven in mijn boek Modernisme in Lourdes, Gerard Reve en de secularisering.

‘Didn’t we almost have it all,’ dat is het gevoel dat beklijft. Het is een heel apart soort nostalgie, want het object, waar dit verlangen zich op richt, heeft in feite nooit bestaan. De utopie mag dan voorgoed verleden tijd zijn geworden, het verlangen ernaar blijft op een merkwaardige manier telkens weer de kop opsteken. Die imaginaire toekomst die zich schuilhoudt in het heimwee naar het verleden is een fantoom van een voorgoed voorbije tijd.   Het is het gevoel van de toekomst van gisteren, de toekomst die in het verleden niet meer is terug te vinden, en nu van hogerhand wordt opgelegd als een begerenswaardig vergezicht.

Modernisme in Lourdes was voor mij en massief gevoel van gemis. De utopie waar het ooit voor stond is nu in beton gegoten nostalgie, een gevoel dat eigen is aan een tijd, waarin het onvermogen om nog authentieke religieuze ervaringen op te doen steeds duidelijker aan het licht treedt. Nostalgie is een ziekte in de beleving van de tijd zelf, een tijdelijk onvermogen om het heden ten volle te beleven, omdat er geen kader meer is om die volheid een plaats en een richting te geven. In zijn boek Gedane zaken schrijft Van den Berg het volgende :

‘De vreemde 
kapel met haar ongewone, hulpeloze, zacht ontroerende, tegelijk 
wrede binnen behoort niet tot ons, niet tot ons bestaan, ligt buiten 
onze wereld. De kapel vraagt te veel. De kapel deed het ook niet, doet 
het nog niet. De kapel is een teken. De kapel is een belofte. Men moet ook toegeven: het is niet goed mogelijk, een echt nieuw 
binnen, een nieuwe mystieke binnenruimte vrij te maken, in een tijd 
die zich na de dronken nacht 1700-1945 hees schreeuwt aan de 
uitroep dat God dood is. Toch moest het gebeuren: Te midden van de 
vroege gevolgen van de geestesomwenteling anno 1900 kon en mocht 
een nieuw mystiek binnen niet ontbreken. Het is er ook. Maar het 
nieuwe binnen is  klein, de wanden hellen naar binnen, het dak zakt 
naar dat binnen door. Het buiten staat nauwelijks toe, dat het nieuwe 
binnen tot stand komt.

In het buiten is te veel gaande van tussen de 
jaren 1733, 1945. De mensheid is traag. Men zou kunnen denken dat 
de periode 1733-1945 pas nu glorieert. Dat is toch niet het geval. Die 
periode is voorbij. Maar we zijn allerminst van de periode ontslagen. Het regenwater op de kapel van Ronchamp is compleet H20. Zolang 
niet ander water, twintigste-eeuws water, dat toch in de maak is, op 
dat dak, op onze aarde valt, zal het niet lukken op die aarde, die ook 
dezelfde aarde niet kan blijven, een nieuw binnen te midden van een 
nieuw buiten met een zekere fierheid op te richten.  Als men de goedbedoelde, half omgevallen, half ingezakte kapel van 
Ronchamp ziet, zegt men: zover is het niet. Een verwachting is daar 
op de heuvel bij Ronchamp neergezet. Een vrome wens. Het leek 
erop, dat iets zou beginnen. Er kwam geen nieuwe spiritualiteit. Er 
gebeurde niets.

3421193171_8a82e788b0

Van 1962 tot 1965 duurde het Tweede Vaticaans Concilie, bijeen
geroepen door Johannes XXIII, gesloten door zijn bezorgd geraakte 
opvolger Paulus. Drie jaar lang boog de oudste christelijke kerk zich over de problemen van een twintigste-eeuwse wereld. Aan de
 spiritualiteit, dat is aan de veranderde aard, de nieuwe functie van 
contemplatie, devotie, abnegatie, verstilling, mystiek, gebed, aan een 
nieuwe betekenis van monastieke teruggetrokkenheid, werd nauwelijks aandacht besteed. Een land in oorlog dat de luxe opbrengt zich 
over alle denkbare zaken zorgen te maken, maar de tijd of de lust 
mist ook aan het strijdende leger te denken, maakt een onheilvolle 
fout. Het is deze fout, die daar zichtbaar, sinds 1955, op de heuvel nabij Ronchamp staat. Een visioen werd zichbaar. Een vals visioen. 
Het verschiet van een verandering, meer niet.  Het leek erop dat God opnieuw bij ons kon komen. “I see a vision of 
thousands or even millions, going up to mountains to pray,” schreef 
Jack Kerouac in 1958, drie jaar na de voltooiing van de kapel.’

8 Reacties »

  1. Jelle Breuker

    10 juni 2015 op 12:03

    Ga naar de romaanse kerk Sainte-Radegonde, direct aan de kilometerbrede monding van de Gironde in de Atlantische Oceaan. Ik, hoewel ik mijzelf niet beïnvloedbaar acht voor goddelijke inspiraties, werd er als vanzelf geroerd door de religieuze nostalgie die Le Corbusier zal hebben bedoeld. Zodanig dat ik mij bijna schaamde over de opkomende erotische gevoelens bij het zien van een witgeklede bruid. Was zij ook niet tegelijkertijd de barmhartige en zeer vrome koningin Radegonde uit de zesde eeuw? Ik wist niet of ik verheugd moest zijn toen weer de beelden verschenen van de middeleeuwse, naar vis stinkende, geharde maar devote vissers met vuisten die gemakkelijk de zuilen konden vermorzelen.

    Cornelisse,(gisteren): een aangrijpende wordingsgeschiedenis waarbij mij zeker ook treft de moed om deze te publiceren. Huub Mous doet daar niet of nauwelijks voor onder als het gaat over zijn vader en psychose, terwijl hij door de keuze en uitwerking van andere onderwerpen al veel van zichzelf laat zien.

    Wiersma: gezien uw bevredigende heb ik u een paar dagen geleden niet op uw tenen getrapt met mijn opmerking over de compositie van uw stukken. Dit zegt voldoende over uw volwassen houding. Niet daarom, maar vanwege mijn toen gemiste kans wil ik u nu prijzen over de oorspronkelijkheid van uw publicaties.

  2. Jelle Breuker

    10 juni 2015 op 12:45

    For whom the bell rings: de kerk Sainte-Radegonde ligt in (naast) Valmont-sur-Gironde.

  3. Jelle Breuker

    10 juni 2015 op 12:52

    Ach, u kent mij, ik ben niet altijd geloofwaardig. Het is: Talmont-sur-Gironde, niet Valmont s/G

  4. Wiersma

    11 juni 2015 op 03:46

    Even ter info: ik had gisteren hier op gereageerd en ook al (eerder) op een reactie van Jelle Breuker en Eddy Drost.

    Ondanks het feit dat ik de bevestiging krijg dat de/het bericht(en) geplaatst is, ik kan het gewoon na plaatsing teruglezen op de site, is het de volgende dag toch gewoon poef… weg… foetsie.

    En ik kijk de volgende keer niet altijd terug of een bericht nou achteraf wel of niet geplaatst is. Dit is voor mij ook wel verwarrend, want is nou iets geplaatst of niet? Ik kan me voorstellen dat als delen van je gehele verhaal ontbreken dat dan de term ‘onnavolgbare Wiersma’ opduikt. Dat dan ineens een/mijn menig ‘out of the blue’ komt, terwijl er al eerder vaak een intro was.

    Nou ja, het zij zo.

    Soms baal ik ervan dat iets geplaatst is, want achterlijk slecht verhaal, soms baal ik ervan dat iets NIET geplaatst is.

    Gisteren had ik wat mij betreft even een superverhaal. Dat is nu dus weg. Ik had zelfs even rekening gehouden met de ‘compositie’.
    Alles zat erin: architectuur, kunst, economie, wetenschap, religie, de grote gemeenschappelijke deler etc. In feite heeft alles met elkaar te maken namelijk.

    Normaal gesproken reaguur ik domweg op impuls en komen gedachten al schrijvend op. Meestal ben ik de volgende dag volkomen vergeten wat ik heb geschreven.

    Tis net oars.
    Ik heb het ook nogal druk namelijk.

    Verder heb ik niet een teer zieltje, en tenen van gehard stalium, dus als iemand me afmaakt: net als kunst MAG een mening falen. Dus ook mijn mening.

    Overigens, en nu ga ik wat geks zeggen, als iemand die de polletiek helemaal schijtziek is: politiek mag OOK falen!
    Jaja. Ja man.

    Maar… niet CONTINU en op ALLE vlakken, registers en in alle regio’s zoals nu. En al helemaal als arrogantie, fraude, spindocteren, achterlijkheid, oorlogszucht, narcisme, egoisme, geen feitenkennis, liegen en bedriegen de nieuwe norm is.

    Maar dan. Het verhaal van gisteren ben ik kwijt, en min of meer weet ik allemaal nog wel waar het over ging maar ik ga het niet overdoen.

    Dus even wat highlihgts ZONDER intro en uitgebreide uitleg verder.
    De Twitterversie zeg maar.

    Qua architectuur/tempel/kapel/kerk/pyramide:

    Spaceship. God mag ons dan verlaten hebben maar betekent dat dan dat de mens maar als een lam-lam moet afwachten? Welnee!
    Misschien heeft God ons wel verlaten als trigger om HEM dan op te gaan zoeken! Als je kind kwijt is op het strand ga je ook niet als een randdebiel zitten afwachten? Welnee, je onderneemt actie, je gaat ZOEKEN.

    Met een kerk als spaceship maak je iig duidelijk dat je de boodschap van God hebt begrepen. Dus: als mensheid heb je ineens een sprongetje gemaakt en dat is dan ook precies de bedoeling: evolutie.

    De mens zal uiteindelijk op zoek gaan naar God en al reizende toont God ons Zijn kunstwerk. En dat is best vet en cool en awesome en tof en episch en groot jonguh!, want ik heb al eens wat fotootjes gezien. Zag er vet cool uit met allemaal explosies en stuff, wil je niet weten.

    Dus: mannen te paard!

    In feite zou je zo’n spaceship ook kunnen zien als Ark van Noach 2.0. Misschien moet de mens zelfs wel vluchten voor de medemens, de parasieten, de kannibalen die de medemens als ‘voedsel’ zien voor hun business, (you are the product, you are on the menu) of misschien moet de mens uiteindelijk wel vluchten voor de machines.

    Want ook die zullen de mens als grootste bedreiging gaan zien en dat ZIJN ze ergens ook nog eens. Geld heeft in principe van (een klein clubje) mensen weer kannibalen gemaakt. Virtueel weliswaar, maar toch.

    En verder over kunst: laat die fonteinen maar zitten, bouw PLAYGROUNDS.
    Ik bedoel: als je dan toch kunst inzet voor economie.
    Waarin je wilt dat iedereen participeert.

    Fonteinen zijn statische one-to-many objects. Evolueren niet.
    Eén keer gezien, leuk, en dat was het dan.
    Er in participeren? Kanniet.
    Ding wordt neergeplempt en dat was het dan: je bent gereduceerd tot kijker, aanschouwer.

    Playgrounds echter zijn many-to-many.
    Je kan meebouwen. Er in participeren, wat je wilt.

    Zie ze als kunstzinnige speeltuinen. Je kan creeeren of re-creeren, consumeren, maar net wat je wilt.
    En het heeft nog nut en functie ook.

    ” Scientists have found that playing is integral to developing a healthy brain and body. One 2011 study from a pair of Norwegian psychologists concluded that taking risks (and overcoming them) during play is an important part of child development, and that preventing children from encountering risks may lead them to develop anxiety. Thus, playgrounds where children can climb high, spin fast, and potentially hurt themselves aren’t just more fun—they’re better for childhood development. ”

    http://mentalfloss.com/article/64488/16-coolest-playgrounds-world

    Mij verhaal ging verder ook over L water en -wat mij betreft een kuur/bedevaarts oord 2.0 nabij de Ecocathedraal. En hier komt met name wetenschap, natuur en zorg, maar zeker ook kunst om de hoek. En magie… kunst uit wetenschap…
    En een hele spin-off aan voeding, specialistische zieken zorg die verder over de provincie verspreid kunnen liggen etc.

    Dus geen ‘éénmalige economische impuls’, maar een ‘eeuwigdurende’. Toegegeven: er is even een ‘wonder’ voor nodig als ‘spark’ om dat op de wereldkaart te zetten. Maar in L was een zwakbegaafd meiske van 14 die hallucinerende paddestoelen had gegeten al voldoende om 5 miljoen bezoekers per jaar te trekken.

    Ik heb het wetenschappelijke verhaal wel.. maar niet het religieuze.
    Ik ben te stom voor religie, snap er niks van.
    Overigens: je kunt het wetenschappelijke verhaal beter NOOIT openbaren want dan is de magie weg.
    Hoewel.. hoewel… hoewel… er ontstaat dan eigenlijk ook weer een nieuwe magie… iig weet je zéker dat de mens bedoeld is.
    De vraag is: WIE of wat heeft dat dan bedoeld?

    Pyramides en kerken(?) waren deels bedoeld om zo hoog mogelijk tot God te komen. Wel. Is een spaceship dan niet een logisch vervolg?
    Als God ons verlaten heeft: welnee, hij is gewoon kwijt op het strand! We gaan hem zoeken!

    Maar daarvoor moeten eerst nog beter naar de natuur kijken om kennis en energie op te doen hoe zo’n lange reis te maken en overleven. God heeft nooit beweert dat het geen bumpy ride zou zijn. En dat bumpy leer je dan weer in een playground en niet van een fontein.

    Nou ja, zozowat, mijn verhaal gisteren zat logischer in elkaar.

  5. Huub Mous

    11 juni 2015 op 10:34

    Beste Wiersma, het spookt soms op deze site en ik krijg de spoken niet weg. We doen ons best. We zullen doorgaan.

  6. Dirk

    11 juni 2015 op 14:54

    December 1968 de bemanning van de Apollo 8 draait een aantal rondjes langs de maan. Aan boord een analoge camera met telelens en kleurenrolletje. Opdracht van de NASA een geschikte landingsplaats voor een volgende missie in kaart brengen. Tijdens een koerscorrectie komt opeens de aarde in het vizier. Tegen het procol in wordt die legendarische foto gemaakt. Operationele kosten; 50 cent. Een week later prijkt de foto op de cover van Time Magazine met als onder tekst;

    Be hold
    The blue planet
    Steeped in its dream
    Of reality

    Bijna 50 jaar na dato heb ik daar een vrije vertaling van gemaakt;

    Oog in al
    Blauwe zwerfster
    Kosmisch kleinood
    Hallucinerend heimwee
    Homerun

    Astronauten waren keiharde door de wolgeverfde testpiloten.
    Velen van hen ondergingen nadien een complete metamorfose. Werden religieus, sloten zich op in een sekte, drank en drugs, scheidingen en wat dies meer zij.

    Het apolloproject was opgezet om de maan te ontdekken. Als ongewenst bijproduct werd evenwel de aarde opnieuw ontdekt.

    De milieubeweging schreef dan ook triomfantelijk:

    Ruimteschip aarde naar de maan!

  7. Wiersma

    12 juni 2015 op 02:24

    Mooi verhaal Dirk!
    Ik kende het niet.

    Naar aanleiding van dat verhaal bedacht ik me het volgende.
    En ja, u mag mij er om uitlachen.

    Ergens heb ik ook een soort reis gemaakt, althans zo voelt het voor mij, net als die astronauten, maar dan alles precies andersom.

    Ten eerste was mijn reis niet fysiek, maar speelde zich voornamelijk af in mijn hoofd, je zou kunnen zeggen ‘Travel without moving’. Overigens wel naar aanleiding van enkele proeven.

    Was de reis van de astronauten van binnen naar buiten, aarde–> maan, van klein naar groot, mijn reis was van buiten naar binnen holisme–>energieen en van groot naar klein.

    Het ‘bijproduct’ van de astronauten was de aarde, voor mij was dat onder andere L water. Door Huub’s blog kwam ik er achter dat L water ook Holy Water was. Toendertijd had ik al wel aan energie en geneeskunde gedacht, maar nog niet aan religie.

    Een ander (enorm?) verschil is dat vanaf dat moment de aarde werd ‘teruggerekend’. Oftwel: zorgen om milieu, grondstoffen, grenzen aan groei, ozonlagen, zure regens, global warming etc.
    Oftewel: er zijn beperkingen, de aarde is niet ‘oneindig’.

    In mijn geval heb ik eerst OOK teruggerekend, in energieen, maar vanaf dat moment kon ik in principe welhaast onbeperkt VOORUIT rekenen. En in feite doe ik dat nog steeds. Dus in feite nu ook van ‘binnen naar buiten’.

    Dus eerst naar het centrum van de rabbithole, en vanuit daar weer naar buut’n.

    En met die ‘code’ van de grote gemeenschappelijke deler op zak is het net alsof je een loper hebt van met name energie en geneeskunde. Of beter gezegd: geneesmethode.

    IRL deed en doe ik wel eens wat voorspellingen. Bewijzen kan ik ze op dat moment niet omdat het nog niet bestaat of is onderzocht.
    Maar in de loop der tijd heb ik al vaak gelijk gekregen omdat er ergens ter wereld onderzoek naar is gedaan en dat is dan gelukt.

    Bijvoorbeeld: een deel van de geestesziekten zijn GEVOLG van lichamelijke ziekten. Inmiddels is bewezen (na onderzoek) dat dat in 35% van de gevallen ook waar is.

    Ander deel is: cholesterol. Cholesterol is niet de OORZAAK, cholesterol is GEVOLG, van iets geheel anders: Vitamine C gebrek.
    Maar ja, mega markt het, in allerhande light producten…
    Dus ook u wordt via allerhande reclames etc totaal verkeerd voorgelicht.

    Toevallig recentelijk in het nieuws: eet pinda’s voor langer leven.
    Pinda’s is toch zwaar vet… Hoe kan dat nou?

    Ik ben geen wetenschapper. Ik heb geen autoriteit dus. Sommige dingen kan ik op me zelf toepassen om te zien of klopt wat ik vooraf denk.
    Ik heb mezelf al eens genezen van een ernstige en zéér pijnlijke oogontsteking na een ongeluk. Na twee -waardeloze en peperdure -ziekenhuis opnames heb ik het zelf maar gefixed. Binnen 5 minuten was het klaar. Pijn was weg, ontsteking was weg. Oog nog een week wat opgezwollen door de klap (opspattend steentje) , maar dat was het dan.
    Geen bijwerkingen, niks. Kosten? 0,001 cent?
    En een oog is nou niet bepaald zo’n orgaan waar je zelf aan gaat prutsen als je niet weet wat je doet.

    En de grote grap later ook nog eens was, toen ik weer kon zien, dat in het peperdure ‘geneesmiddel’ wat ik had meegekregen precies dezelfde stof zat als welke ik ook had gebruikt… in een hogere dosis dan ik had gebruikt. Daar had het echter een andere functie: conserveer middel. Yeah right.

    Fuck them!

    Toen kwam ik er dus ook mede achter hoe frauduleus die pharma is. Ze weten donders goed wat werkt of niet. Wat ze doen is: ze verzinnen een patenteerbare niet werkende stof. Betaal je je scheel.
    De ECHT werkende stof ‘vermommen’ ze als conserveermiddel of als stabilisator oid, want die is niet patenteerbaar. Snapt u?

    En ik heb hun nog op véééél meer van dit soort oorzaak-gevolg omdraaiingen betrapt. Want: money, money, money.

    Is dat slim? Ja hoor, dat is slim. Héél erg slim. Maar tegelijk immoreel, a-moreel , misdaad tegen de menselijkheid eigenlijk, en psychopatisch.

    En aangezien artsen ook mede opgeleid worden door de pharma zitten die er ook vaak naast. Als jou verkeerd geleerd is oorzaak-gevolg, hoofdmiddel – hulp-middel. Zoals Huub vaak zegt: bij de eerste afslag het spoor al bijster.

    Gebruikt u medicijnen? Kijkt u eens naar de bijsluiter en let op de bij-stoffen. DAT zijn vaak de echte geneesmiddelen, en vooral als ze natuurlijk en of niet patenteerbaar zijn.

    Wat pharma verder ook doet is sommige – niet patenteerbare – moleculen bagatelliseert als signaal molecuul of zo.

    Maw: artsen: let daar maar niet op, het is een GEVOLG molecuul.
    En dus kijken artsen daar niet naar.
    De werkelijkheid is dat je eigen immuunsysteem deze stoffen aanmaakt om een ziekte te bestrijden.

    Je kunt dit weer vergelijken met die foto van de aarde van de maan.
    Aarde? Slechts bijproduct. Niks te zien mensen, loopt u gerust door.

    Weet je wat ook ‘slechts’ een signaal molecuul is? Viagra.
    Ff uit mijn hoofd: ik geloof stikstof monoxide. NO dus 🙂
    Zitten trouwens beide ook in lucht. Dus doet u wel blijven ademhalen? Da`s goed voor de sex. Ademhalen.
    Ademhalen is trouwens voor heel veel dingen goed.
    Je kan ermee paardrijden, gymnastieken, hardzeilen, kaatsen, voetballen, boeken lezen, film kijken etc.
    Tis net een soort tampon maar dan anders.

    Overigens ook recentelijk in het nieuws: Bos. Bomen.
    Bos rondom de stad. Is goed voor u. Had ik het ook al eerder gehad: zitten vol phytonciden. Dat is lokstof voor vrienden en afweer van vijanden(parasieten) van de boom.

    Phytonciden hanteren dezelfde methode als L water: goed voor vrienden en slecht voor vijanden. Een boom kan niet vluchten en toch honderden jaren oud worden. Toeval? Welnee.

    Een mens kan wel vluchten en wordt zelden ouder dan een boom. Toeval? Nee.
    Oorzaak? De mens kijkt nog steeds niet goed genoeg naar de natuur.

    Alles ligt zo voor het oprapen. Maar met name patentrecht OP de natuur gooit in feite alles in de war. Echte kennis wordt u onthouden. Het is een schijnwerkelijkheid. Met soms even een highlightje, zoals anti-biotica.

    En weet u? L water wordt wel degelijk toegepast als geneesmiddel voor VEE. Althans in een europees land. Koe ziek? Geen idee welke ziekte? Zet hem aan het L water infuus en dat beest geeft de volgende dag 160 liter melk. Per uur!

    L water zit ook in planten. Daarom springen die koeien ook zo als ze de wei weer in mogen: ze inhaleren de phytonciden van gras, ze eten L water, en vangen UV op. Koeien WETEN dat dit alles niet alleen energie is maar ook (potentiele) geneesmiddelen.

    Ik heb me wel eens afgevraagd waarom in megastallen GEEN ramen zitten maar daar 24 uur per dag lampen branden.

    Wel. Van zonlicht (UV) slank je af. Je metabolisme (en afweer systeem) werkt sneller. En dat moet je niet willen. Je wilt VETTE kippen en varkens en geen magere.

    Licht en warmte zijn ook derivaten van de ggd.
    Zoals gezegd: alles heeft met elkaar te maken.
    Zonlicht is dus niet alleen licht en warmte maar ook een geneesmethode. Zie dode zee- psoriasis patienten.
    Maar ook psychisch.
    Dosering is wel van belang.
    Daarom staat er ook 240 volt op uw stopcontact en niet 10.000.
    Balans.

    Maar er zijn er meer die het bewust of onbewust snappen. Kuuroorden liggen niet voor niks vaak in het bos. Einstein stuurde zijn zuster, toen die ernstig ziek werd, naar een kuuroord hoog in de alpen. (zon en prana)

    Ach, de doornen rond Jezus’ hoofd waren ook geen doornen, maar zonnestralen. De zon is de ware god.
    De MENS heeft dat omgedraaid: van energie en levenskracht naar pijn, schuld en lijden. Aan ‘verlossing’ valt geld en macht te verdienen, aan gratis energie niet.

    En de mens, sindsdien sukkelde hij wat voort en voort… hopend op een verlossing… die nooit kwam… die er ook niet zal komen.
    Al wat er overbleef was hoop. Een hoop hoop.
    Maar hoop is maar een mening. Geen meting.

    En voor wie het wil zien: ook deze wereld zit VOL meningen. En alle metingen laat men vakkundig achterwege. Het is allesbehalve de bedoeling dat u de zonnestralen in de doornen ziet.

    Nou ja, en en en en en en en.

    Maar Dirk, bedankt voor je reactie.
    Inspirerend!

    .

  8. Wiersma

    12 juni 2015 op 02:49

    @ Huub: ik zal ook even kieken of er bij mij zich nog wat lijken of spoken in de kast bevinden.

    Laatst nog even gezocht. Niks gevonden behalve een woord wat ik al had en graag wil ruilen: agglomeratie.
    Dat woord heb ik dus dubbel.

    Iemand? Dat woord wil ik graag ruilen tegen vakantiepretpark.
    Want dat heb ik nog niet. Dat woord.
    Met de zomer in zicht zou ik dat een welkome aanvulling zijn op mijn vocabulaire.

    Al dan niet los geschreven of met verbindings-streepje.

    Ik hoor het graag.
    Anders ff via PM.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)