Niets verdwijnt

12-26-2008_109-kopie

‘De ‘kleinigheid’ was mij ook opgevallen. James Meijer was niet een katholieke dansschool. Dé  katholieke dansschool was Licher in de Jan Luikenstraat. In de Harpoen (schoolkrant van het Ig) stonden advertenties van die dansschool. Ikzelf zat in 63-64 op gym-5B van het Ig en zat dat seizoen ook bij James Meijer op dansles, op zaterdagavond, de avond van de katholieke groepen (naast de maandag). Het verhaal ging dat je bij deze dansschool (anders dan bij Licher) behalve de klassieke quickstep, engelse wals  enz. ook Latijns-Amerikaans leerde.  Wat ik mij herinner is dat de cha-cha-cha uitvoerig aan bod gekomen is. Het overlijden najaar 64 was niet plotseling, hij was enkele jaren daarvoor een tijd uit de running geweest vanwege een ernstige ziekte. In seizoen 63-64  deed hij relatief weinig aan dansonderwijs. Juffrouw Kras en een andere jonge dansleraar (zijn naam weet ik niet meer) gaven de meeste lessen. Wat James Meijer himself wel steeds voor zijn rekening nam, waren de ‘lessen’  in maintien. (dit woord stond in zijn folder; wie weet nu nog wat het is?)

Na het  overlijden van James Meijer heeft juffrouw Kras het seizoen afgemaakt, maar in de zomer van 64 is de dansschool opgeheven en betrok een ander bedrijf het gebouw. De dag na de moord op Endstra  zag ik op de TV dat de politie dozen vol papieren inlaadde uit het pand van  de voormalige dansschool. De heropening van de dansschool in 1945 kan te maken hebben met de oorlog. James Meijer was joods en waarschijnlijk is de school in de oorlog gesloten geweest.  Hoe James Meijer de oorlog is doorgekomen, weet ik niet. Het verhaal over de jongens die aan meisjes van Fons Vitae gekoppeld werden, is mij onbekend. De eerste klasse- en schoolfeesten met meisjes erbij heb ik zelf pas op 5 gym meegemaakt. Je nodigde zelf een meisje uit. Ik was steeds met een meisje dat niet op Fons zat. Nog even over Jan Bank. Jan Bank is de zoon van de leraar klassieke talen van het Nicolaas-lyceum (en koordirigent in de Obrechtkerk). Drie leraren van ‘Nicolaas’, Bank, Pijls (mijn vader) en Veldman hadden hun zonen op het Ig. Leraar Rijnders van het Ig had zijn zonen (o.a. de milieukundige  Lucas) op Nicolaas. Kinderen die van hun vader op school leshebben is geen makkelijke situatie.’

Aldus Wim Pijls in een reactie op mijn blog Op dansles bij James Meijer. Langzaam vallen de stukjes van de puzzel in elkaar. Het was een raar jaar, 1964. Eigenlijk geloof ik dat de jaren zestig pas in 1964 zijn begonnen. Jacques Brel scheef zijn mooiste chansons in 1964. De Beatles braken definitief door. Het was een magisch jaar. De wereld stond in bloei. Het was hoogseizoen.

Het is maandag 13 juli 1964. Om 4 uur ‘s ochtends waren wij uit Amsterdam vertrokken met de kleine Fiat 600D. Wij, dat zijn mijn vader, mijn moeder en ik. Om 17.30 reden uur we Chartres binnen. De late middagzon was al wat aan het zakken. Toen we op een viaduct over het spoor reden, zag ik opens links in een flits de kathedraal. Ik vroeg mijn vader om te stoppen, stapte uit en maakte bovenstaande foto. Een dia eigenlijk, maar ik heb hem onlangs gedigitaliseerd. Ik ben al jaren niet meer in Chartres geweest. De herinneringen zijn vervaagd. De aarde heeft inmiddels 51 keer om de zon gedraaid en ik vroeg me af hoe deze plek er nu uit zou zien. Bestaat die wereld nog? Er is een oude wijsheid die zegt dat in elk moment iets aanwezig is dat niet verdwijnt. Ik ben geneigd om dat te geloven, hoewel mijn verstand zegt dat het onzin is.

Ik zie mezelf daar nog staan, maar ik weet ook dat dit moment voorgoed voorbij is. Het verdwijnt met een gigantische snelheid in het continuüm van ruimte en tijd. En toch vermoed ik dat dit ene moment nog ergens in dit universum bestaat. De minieme sluitertijd van de camera heeft iets in de eeuwigheid vastgelegd. Maar zonder die camera was dat ook wel gebeurd. Niets verdwijnt. Inderdaad, u hebt gelijk. Dat zou ik graag willen. De wens is de vader van de gedachte. En toch, ik vermoed dat de wereld zo in elkaar zit. Niets, maar dan ook niets verdwijnt. Via Google Earth is de locatie van deze foto makkelijk terug te vinden. Het was het viaduct aan de Rue de l’Arbre de la Liberté. Tegenwoordig ziet het er daar zo uit:

Schermafbeelding 2015-05-12 om 13.25.23

Schermafbeelding 2015-05-12 om 13.28.14

Schermafbeelding 2015-05-12 om 13.27.48

Slide1

UPDATE 9.43 UUR: Ingezonden door Josse de Haan

Vanaf 1986 heb ik al jaren de kathedraal van Chartres zien opduiken als ik Parijs naderde of verliet. Nog steeds indrukwekkend – vaak in de lucht zwevend in een soort fata morgana. Er zijn daar soms luchtspiegelingen – vermoed ik. Laten we zeggen tenminste elk jaar 4 tot 6 keer, en toch nog steeds met dezelfde intensiviteit. Onbegrijpbaar en ongrijpbaar.

Bijgaand stoffelijk embleem van de kathedraal heb ik ooit eens gekocht in Chartres. Maar aangezien ik niet op een halfroomse of laïeke dansclub zat kon ik het niet op mijn danshemd bevestigen. Het steekt in een wandkleed van een Friese kunstenares uit Beetsterzwaag, samen met een gouden medaillon van mijn moeder, waarin nu foto’s van Maite en mij zijn opgeborgen. Een kunstwerk in een kunstwerk in een kunstwerk. Ik kreeg het wandkleed van de ouders toen ik afscheid nam van de Openbare Lagere School te Herbayum in augustus 1971.

unnamed

1 Reactie »

  1. Wiersma

    13 mei 2015 op 05:01

    Helaas Huub, sommige dingen verdwijnen toch echt… lossen op in het niets, in de gezamenlijke ruimte/energie van het universum.
    Al was het alleen maar omdat licht wordt afgebogen door materie.

    Alsof je een kopie maakt van een kopie van een kopie and so on… en als je die kopieen ‘terug wilt rekenen’ kom je uit op een grote blur. Alsof je het DNA van een dino wilt terug rekenen.

    Of reken eens de uitkomst van een fractal terug.
    Het getal 148761249762985072506027507207502750t702758787529739572905702750672057027507027507205415810273052035020572978243959253 bijvoorbeeld.

    De uitkomst van een super simpele vergelijking. Welke was deze?

    Maar goed. Even wat aardigheden.

    Dat kleine NL (17 mio inwoners) deed het ooit net zo goed als de helft van USA (320 mio inwoners) qua BNP.

    http://3.bp.blogspot.com/-I8wdQWOqw4Y/VVFWkf6M9EI/AAAAAAAEv1s/seYTTTOQDhM/s1600/fascinating_facts_11.jpg

    Lees vooral ooit he. Ooit. Dat is als in ‘ooit, ‘vroeger’.
    Best knap, evolutionair gezien achteruitboeren.
    Hup Holland, Hup!
    De vraag is natuurlijk: hoelang gaat NL evolutionair gezien nog achteruitboeren? Ik denk lang. Erg lang.
    Maar ik ben dan ook een optimist.

    Ook leuk en wellicht informatief:

    http://www.damncoolpictures.com/2015/05/the-history-of-photography.html

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)