Op dansles bij James Meijer

Schermafbeelding 2015-05-10 om 14.59.41

Apollolaan 109, Amsterdam ( foto: Google steetview)

‘Een kleinigheid: de dansschool van James Meyer (Fils) op de Apollolaan in Amsterdam was nu juist niet een katholieke dansschool. Het was eind de jaren ’50 opvallend (en gedurfd), dat er voor een dansles van jongens van het Ignatius College en meisjes van Fons Vitae (het nu jubilerende meisjeslyceum) voor een “neutraal” dansinstituut werd gekozen.’

Aldus reageerde Jan Bank eergisteren op mijn blog Mooie vrede op de Apollolaan. Ik denk dat Jan Bank gelijk heeft, maar ik kan me toch ook herinneren dat alle meisjes met wie wij in het schooljaar 1963-1964 op dansles zaten katholieke meisjes waren, afkomstig van Fons Vitae dat vlakbij gevestigd was aan de Reijnier Vinkeleskade. Ik denk dat James Meijer destijds zo slim is geweest om aparte groepen voor katholieke jongeren te formeren. ‘Gemengd dansen’ was in die verzuilde tijd eigenlijk nog ondenkbaar. Pas na 1965 liep dat langzaamaan af.

Hoe weet Jan Bank dit trouwens zo zeker, zo vroeg ik mij af. Na enig googelen ontdekte ik dat deze historicus – hij was van 1988 tot 2005 hoogleraar in Leiden (zie: hier) – ook op het Ignatius College heeft gezeten, zij het wat eerder dan ik. Hij werd geboren op 10 mei 1940, zo las ik op Wikipedia, dus gisteren 75 jaar geleden. (bij deze alsnog proficiat Jan!) Hij ging dus al in 1952 naar het IG, en waarschijnlijk in 1955 of ’56 op dansles bij James Meijer. In een interview in het Historisch Nieuwsblad las ik, dat hij opgroeide in een ‘klein katholiek gezin, in het chique Amsterdam-Zuid tegenover het Concertgebouw‘. Dus waarschijnlijk aan het Jan Willem Brouwersplein dat tegenwoordig Concertgebouwplein heet. ‘Hij overwoog nog even geneeskunde te gaan studeren, maar koos mede onder invloed van zijn leraar Piet Fontaine voor geschiedenis.’ Dat betekent dus dat Jan Bank dezelfde geschiedenisleraar heeft gehad als ik.

Begin jaren zestig was het dansen voor de leerlingen op het Sint Ignatiuscollege en Fons Vitae nog sterk verzuild. So wie so zag je weing leeftijdgenoten van het andere geslacht. Wel werden in mijn tijd op het IG vanaf de vierde klas ‘gemengde klassenfeesten’ gevierd. Iedereen uit van mijn klas werd gekoppeld aan een meisje uit de parallelklas van Fons Vitae. Dat je ook homo kon zijn, dat was in die tijd ondenkbaar. Die kennis hielden de paters voor zichzelf. Hoe dan ook, door deze ‘klassikale uitruil’ kwam ik door het lot in contact met een meisje uit de Balistaat in de Indische buurt. Haar voornaam weet ik niet meer, maar ze heette ‘Vonk’. Mooie naam voor een iemand die je eerste vlam had moeten zijn. Haar vader was kort daarvoor overleden. Ter kennismaking heb ik haar nog uitgenodigd voor een toneelvoorstelling in de Stadsschouwburg, een stuk van Gogol, gespeeld door Henk van Hulsen: Dagboek van een gek.

Schermafbeelding 2015-05-10 om 20.42.52

Balistraat (foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam)

Na afloop hebben we heel serieus nagepraat en ik heb haar keurig naar huis gebracht, zonder een afscheidskus aan de deur natuurlijk. Daarvoor was het nog te vroeg. Later nodigde ze me nog uit voor een verjaardagsfeestje, en zo leerde ik haar familie kennen. Haar oudere broer zat bij het toneel, als regisseur. Ze is zelfs nog op de begrafenis van mijn vader geweest die niet veel later overleed, op 8 mei 1966. Toen was er inmiddels heel wat gebeurd. Het stond in mijn dagboek geschreven, mijn eigen Dagboek van een gek.

In dat onbestemde schooljaar 1963-1964 – het was een tweesprong van wegen – ging ik dus samen met de meesten van mijn klasgenoten naar Dansinstituut James Meijer aan de Apollolaan. Ik vraag me af wat zo’n danscursus destijds heeft gekost. Het zal niet goedkoop zijn geweest. Mijn ouders hadden het financieel niet ruim. Mijn vader was ambtenaar bij de PTT en had een gezin met vijf kinderen te onderhouden, van wie de meesten in die tijd nog naar school gingen of studeerden. Achteraf bezien is het voor mij onbegrijpelijk hoe mijn ouders destijds financieel rond konden komen. Ik 1961 kocht mijn vader zelfs een autootje – een Fiat 600D – waarmee we nog vijf jaar lang elke zomer door Frankrijk en Spanje zijn gecrost. Alles voor een habbekrats, maar het leven koste ook niets in die tijd, zeker in Zuid-Europa niet.

Hoe dan ook, bij James Meijer leerde ik de Quickstep, de Engelse Wals, de Tango en de Samba. Het was een spekgladde parketvloer. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn klasgenoot Jaap de Hoop Scheffer, die destijds nogal klein van stuk was, zijn dansdame, die een kop groter was, compleet vloerde zodat zij tot grote hilariteit onder alle aanwezigen languit met de benen wijd en open petticoat tegen de muur belandde. Ik vond die danslessen een crime, evenals die verstandige lyceum-meisjes trouwens, want daar kon je – zoals Boudewijn de Groot later zong – ‘dus geen donder mee beginnen’. Soms werd aan het eind van de les even de Twist gedanst, maar dat was bij James Meijer eigenlijk vloeken in de kerk.

Ook kan ik me herinneren – maar ik kan me daarin vergissen – dat we op een keer de Sirtaki hebben gedanst. In ieder geval zag ik Zorba de Griek samen met mijn ouders in de buurtbuiscoop de Bio aan de Middenweg in de Watergraafsmeer. In deze film uit 1964 leek op het het eind iets van de bevrijding van de the sixties door te breken in een zorgeloze pas de deux op een oud Grieks strand. Maar verder waren het vooral de klassieke danspassen die je door James Meijer werden bijgebracht. In feite werden wij geschoold in een danscultuur die op het punt stond te verdwijnen. Kort daarna kwamen Beatles en de Stones. De gedachte dat je op het parket van de dansvloer een goede levenspartner aan de haak kon slaan was na 1964 snel verdwenen. Na James Meijer heb ik nooit meer de Tango gedanst, om over de Samba maar te zwijgen. Je verzon voortaan je eigen expressionistische dansgebaren en schokkende heupbewegingen. De helverlichte danszaal maakte weldra plaats voor het halfduister van de discotheek. En daar was niemand rouwig om, integendeel.

Schermafbeelding 2015-05-10 om 14.53.54

Verder ontdekte ik op internet dat de dansschool van James Meijer zich pas na de oorlog aan de Apollolaan heeft gevestigd, en wel op nummer 109.  In De Tijd van 22 november 1945 trof ik een advertentie waarin het bericht van de nieuwe vestiging aan de Apollolaan wereldkundig wordt gemaakt. Daarvoor zat James Meijer  aan De Lairessestraat op nummer 155. (zie: hier) Ook ontdekte ik dat James Meyer al vroeg is overleden. In de Telegraaf van 3 november 1964 vond ik het volgende bericht:

‘Van een onzer verslaggevers AMSTERDAM, dinsdag. De bekende Amsterdamse dansleraar, de heer James Meijer, is zondag aan een hartaanval in zijn woning aan de Apollolaan overleden. De heer Meijer is 61 jaar geworden. Naar schatting 25.000 Amsterdamse scholieren hebben bij James Meijer de eerste passen op de dansvloer gemaakt. Op 17- jarige leeftijd zette James Meijer zelf de eerste passen op de vloer. Lagere school, middelbare school en James Meijer; met deze drie opleidingen was men verzekerd van een goede plaats in de maatschappij” Echter niet alleen scholieren, maar ook een groot aantal ouderen had hij tot leerling. Zijn school, die dezelfde naam zal blijven dragen, wordt voortgezet door zijn assistente, mejuffrouw Kras.’

Dat betekent dus dat ik James Meijer in zijn laatste levensjaar heb meegemaakt, want ik zat op dansles in het schooljaar 1963-64. Ook ontdekte ik iets wat ik eigenlijk liever niet had willen weten, want het werpt een schaduw op mijn prille dansherinneringen bij James Meijer. Zijn pand aan de Apollolaan 109 werd uiteindelijk verkocht aan vastgoedhandelaar Willem Endstra die hier zijn kantoor vestigde. (zie: hier) Op 17 mei 2004 werd Willem Endstra om kwart over twaalf voor dit kantoor neergeschoten toen hij in zijn BMW wilde stappen. Wikipedia meldt:

‘David Denneboom, zoon van een collega vastgoedhandelaar, raakte gewond. Beiden werden met spoed naar een ziekenhuis overgebracht, waar Endstra korte tijd later overleed. Hij is 51 jaar oud geworden en liet vijf kinderen achter bij drie verschillende vrouwen. De vermoedelijke dader van de aanslag, Nabik Abassov, overleed in 2012 in het Huis van Bewaring.’

Daar gaan je mooie jeugdherinneringen…. waarmee je dus geen donder kunt beginnen.

7 Reacties »

  1. Wiersma

    11 mei 2015 op 04:22

    Hahaha! wat een verhaal weer man.

    En zo zie je maar weer: je hoeft in NL helemaal niks (meer) te kunnen. Zo flikker je op het ene moment vrouwen tegen de muur met de benen wijd en het volgenden moment ben je CEO van de Nato.

    Bombardeer je landen terug naar de middeleeuwen en het gevolg is dat dat dan uitval havens worden van dobbernegers, iedereen en zijn moeder in de zeik, maar zo ruled deze wereld today the day.

    En waar kwam dat van? Juist! Van niet kunnen dansen!
    Geen gevoel voor ritme. Van timing. Van keuzes kunnen maken: als man kun je toch maar beter niet dansen met een vrouw die een kop groter is en 20 kilo zwaarderder.

    Overigens, op zich nog best knap dat je dan zo’n miep de hoek in kunt meppen. Kan alleen als je haar kracht tegen haarzelf gebruikt lijkt me. Maar wellicht verwachtte ze ‘opgevangen’ te worden, en ja, daar ging het dus kennelijk mis.

    En die NAAM… James Meijer… is dat niet de ultieme naam voor een B-of liever C-artiest? ‘So you can think you can dance en hierrrr issss…. James Meij-errrrr!’

    Hier kan zo’n Gerard of Gordon toch niet tegenop?

    Maar ff weer een bokkesprong mijnerzijds.
    Noem het de (al dan niet onnavolgbare) ‘ Wiersma dans’.

    Ff over 2018 en economisch impulsen. Ik zat net hier en daar nog eens wat uit te zoeken. Hoewel die gekke Egyptenaren er qua waarheid keihard naast zaten qua ‘uit de dood ontstond het leven’ (vandaar mummies) wisten ze TOEN overigens al dingen die wij nu totaal niet meer weten.

    Je zou kunnen zeggen: 4.000 jaar geleden hadden ze kennis die nu totaal verloren is gegaan.
    Ik zocht naar die reden/ oorzaak.

    Gefunden: Militair geheim!

    Anders gezegd: die kennis is er nog steeds, maar wordt vanwege ‘militair geheim’ aan de bevolking, maar ook aan de wetenschap onttrokken.

    Dit vermoeden had ik langer.
    EN…. dit speelt al meer dan 100 jaar.
    Ik zeg wel vaker: wil je vooruit in de toekomst moet je eerst 100 jaar terug. Of.. in dit geval zelfs 4.000.

    De ‘grap’, ofwel het wrange is, dat de geheimhouding van deze ‘militaire geheimen’ alleen al in NL jaarlijks voor tien/duizenden onnodige doden zorgen, en miljarden aan kosten in met name de zorg.

    Eén van de dingen die 2018 zou kunnen doen is WOB verzoeken doen aan het ministerie mbt deze oude kennis.
    En ws heeft het ministerie ZELF geen eens idee meer waar het over gaat. Ooit is deze kennis begraven, en ik durf te wedden dat niemand nog énig idee heeft waar het over gaat. Nog afgezien van het feit dat die kennis niet eens een wapens is/was.

    Dus, in feite is er niks (meer) geheims aan.
    Echter. Die kennis kan miljarden opleveren. Ten eerste aan het niet doodgaan van heel wat mensen, en besparing zorgkosten vandien, ten tweede levert het nogal wat ‘nieuw’ wetenschappelijk inzicht in, in zowel de zorg alswel de landbouw, veeteelt etc, en ten derde kun je met die kennis voorsprong een internationaal businessmodel opzetten.
    Want ook internationaal is er weinig informatie te vinden WAAROM we bepaalde dingen hebben gedaan.

    ‘Ergens’ is er een enorme contradictie.
    Er is wel degelijk een reden dat heel veel ziekten zijn uitgebannen.
    Pest, polio, noem maar op. En dat komt niet door vaccinaties, maar door iets anders.
    Wat toevallig op het zelfde moment plaatsvond.

    Maar dan. Vanuit militair oogpunt kan alles een wapen zijn. Kennis, wetenschap, of juist die kennis onthouden etc.

    Wat ik nog NIET weet is of die kennis: toeval is, de wetenschap heeft gelekt naar militair, of militair naar wetenschap.

    Want, er wordt wel DEGELIJK op immense schaal gebruik gemaakt van deze kennis, dus het wordt toegepast, maar ik denk dat niemand/weinigen weet waarom!

    Wat ook nog weer kan is dat de pharma industrie er alles aan gedaan heeft om deze oeroude kennis zo diep mogelijk te begraven.
    Maar dat ze ‘iets’ hebben toegelaten, omdat ze er zelf voordeel bij hadden!

    Ik heb het nog steeds over de periode 1900-1940 zeg maar.
    Toen ABC-oorlogen nog zo ‘gewoon’ waren.

    Maar laten we eerlijk wezen jongens: dat is nu toch wel echt uit de tijd toch?

    Nogmaals. Deze kennis achterhouden is een aanslag op de menselijkheid met tien/duizenden doden per jaar als gevolg op de eigen bevolking, en derhalve een kostenpost van miljarden per jaar alleen al in NL.

    Nog afgezien van de economische en wetenschappelijke schade die ontstaat doordat deze informatie wordt achtergehouden.

    Even in cijfers: klein onderzoek in the US , over slechts enkele duizenden patienten en een paar tiental ziekenhuizen ga aan: 8% minder doden, maar 40% besparing op zorgkosten.

    Om eerlijk te wezen viel me dit wat tegen, maar toch.

    Stel, je zou in NL 40% op zorg kunnen besparen.
    Door domweg militaire geheimen uit -godsamme waar hebben we het over- 1900(!) te openbaren.

    Dat scheelt BV NL al iets van 40 miljard per jaar. Kijk, dat is pas een economische impuls. Kun je heel wat faaljagers voor kopen.

    Kijk, als je dan toch zo graag bacteriologische oorlog wilt voeren, hoe fucking ingewikkeld is het dan om met een vliegtuig Ebola poep uit te strooien? Dus ja. Maar ik dacht dat de westerse wereld ‘beschaafd’ was toch? Toch? TOCH?
    Dus ja.

    Ik denk echter dat je uiteindelijk wel 90% op zorg zou kunnen besparen, want immers, die kennis staat nu zo’n beetje 4.000 jaar stil.
    Vroeger wist men, maar niet waarom. In 1900 wist men, maar wel waarom. In 2015 weet men niks meer. Weggestopt, vergeten.

    Zo is het recept van beton ooit ook eens 1500 jaar vergeten.

    En dan heb ik het nog niet eens over het voordeel van algemeen wetenschappelijk inzicht. Want het is natuurkunde.
    Maar ook landbouw, veeteelt, noem maar op.

    En dat is véél groter dan de zorg alleen. Toegegeven: de eerste winsten en besparingen zijn te halen in de zorg.

    Die gekke Egyptenaren zaten er af en toe keihard naast, maar af en toe sloegen ze despijker helemaal op zijn kop. Net als de Irakezen trouwens, dan wel het land van de Tigris en de Eufraat.

    Wat denk je dat gebeurd op zinkhoudende bosgrond dat afbrand?
    Dan krijg je dus een héle grote ‘Witte Kat’ batterij. Als het een beetje regent. Zink-Koolstof batterij.

    En wat denk je. Dat mensen- lees priesters- in de oertijd geen (mis)bruik hebben gemaakt van dit fenomeen?

    Maar nogmaals. Doe WOB verzoeken op militaire geheimen van laten we zeggen 100 jaar geleden. Ten eerste hebben ze een militaire waarde van nul komma niks, maar zijn ze een rem op de hele evolutie van de mens.

    De pharma industrie zal er niet zo blij mee zijn, maar fuck die -grotendeels van oorsprong ex-nazi’s- . Dat OOK nog eens een keer.

    Dus defensie. Als u zo begaan bent met leven en welzijn van uw eigen bevolking: ga zelf alvast spitten!
    U kunt alvast het leven redden van duizenden mensen in NL door domweg KENNIS. U hoeft daarvoor geen bom te gooien.
    Jaja. Da’ s een beetje jammer ja. Als je hamer bent ziet elk probleem er namelijk uit als eens spijker, ik weet het.

    Doe uw land en bevolking (daar werkt u voor, wordt u door betaald) een imméns plezier en ga spitten. In uw eigen archieven.

    Huur desnoods wetenschappers in die weten waar ze naar moeten zoeken. Want dat is het punt: weten waarnaar je moet zoeken.

    Om het e.e.a wat uitdagender te maken: 5-6.000 jaar geleden wisten ‘ze ‘ iets, wat in UW archieven ligt, wat letterlijk goud waard is, en U heeft ws geen idee wat het is, wat u in feite bezit.

    #Schatgraven 2.0

    En ja. Het klinkt misschien wat gek, maar ook militairen en dansers gaan dood aan ziekten. Terwijl ze -voor een deel – de oplossing in hun eigen kluis hebben liggen.

    Have a nice day.

  2. Jelle Breuker

    11 mei 2015 op 11:04

    Daar gaat ie weer, de zoveelste brave hendrik bij de socialistische Leeuwarder Courant. In zijn stuk van vandaag ‘Niet meer wegkijken’ opent redacteur Hans Willems met het citaat van Goethe, namelijk dat het land dat zijn vreemdelingen niet beschermt, spoedig ten onder zal gaan. Vervolgens schrijft hij bijna uitsluitend over de Nazimisdaden en de gevolgen daarvan. Om aan het einde het woord vluchtelingen – in een onjuiste context – te gebruiken dat blijkbaar als synoniem van vreemdelingen moet dienen. Tweedubbel niks. Maar zijn boodschap is voor de argeloze lezer duidelijk, mede omdat hij Pegida en Wilders in de duistere hoek zet. Ik wil mild zijn en mij inleven in het lot van vluchtelingen zoals ons dat dagelijks in veelvoud door de misleidende media wordt getoond. Maar ik kan er niet onderuit in te zien dat verreweg de meeste vluchtelingen, als zielige stakkerds geporesenteerd, economische gelukszoekers blijken te zijn. Dat moet HW weten, hij kan het overal lezen. En ook dat de overbevolking in de herkomstlanden de hoofdoorzaak is om het (nog) redelijk welvarende Westen op te zoeken. Waarom niet het voormalige Oost-Europa, waarom niet het Midden-Oosten, waarom niet Azië? Goethe was toch een kosmopolitisch denkende man?
    En waarom zouden de gelukszoekers niet het eigen land opbouwen, zoals wij het na WOII hebben gedaan? Wees moedig, Willems, en maak je los van de traditionele, beknellende codes die je eens zijn opgelegd en die je tot op heden regeren. Je hebt een snertverhaal geschreven, net zo als dat van anderhalf jaar geleden waarvoor ik je beloonde met het etiket: “Het voorkomen is een voorteken”.

  3. Wim Pijls

    12 mei 2015 op 14:24

    De ‘kleinigheid’ was mij ook opgevallen. James Meijer was niet een katholieke dansschool. Dé katholieke dansschool was Licher in de Jan Luikenstraat. In de Harpoen (schoolkrant van het Ig) stonden advertenties van die dansschool.
    Ikzelf zat in 63-64 op gym-5B van het Ig en zat dat seizoen ook bij James Meijer op dansles, op zaterdagavond, de avond van de katholieke groepen (naast de maandag). Het verhaal ging dat je bij deze dansschool (anders dan bij Licher) behalve de klassieke quickstep, engelse wals enz. ook Latijns-amerikaans leerde. Wat ik mij herinner is dat de cha-cha-cha uitvoerig aan bod gekomen is.
    Het overlijden najaar 64 was niet plotseling, hij was enkele jaren daarvoor een tijd uit de running geweest vanwege een ernstige ziekte. In seizoen 63-64 deed hij relatief weinig aan dansonderwijs. Juffrouw Kras en een andere jonge dansleraar (zijn naam weet ik niet meer) gaven de meeste lessen. Wat James Meijer himself wel steeds voor zijn rekening nam, waren de ‘lessen’ in maintien. (dit woord stond in zijn folder; wie weet nu nog wat het is?)
    Na het overlijden van James Meijer heeft juffrouw Kras het seizoen afgemaakt, maar in de zomer van 64 is de dansschool opgeheven en betrok een ander bedrijf het gebouw. De dag na de moord op Endstra zag ik op de TV dat de politie dozen vol papieren inlaadde uit het pand van de voormalige dansschool.
    De heropening van de dansschool in 1945 kan te maken hebben met de oorlog. James Meijer was joods en waarschijnlijk is de school in de oorlog gesloten geweest. Hoe James Meijer de oorlog is doorgekomen, weet ik niet
    Het verhaal over de jongens die aan meisjes van Fons Vitae gekoppeld werden, is mij onbekend. De eerste klasse- en schoolfeesten met meisjes erbij heb ik zelf pas op 5 gym meegemaakt. Je nodigde zelf een meisje uit. Ik was steeds met een meisje dat niet op Fons zat.
    Nog even over Jan Bank. Jan Bank is de zoon van de leraar klassieke talen van het Nicolaas-lyceum (en koordirigent in de Obrechtkerk). Drie leraren van ‘Nicolaas’, Bank, Pijls (mijn vader) en Veldman hadden hun zonen op het Ig. Leraar Rijnders van het Ig had zijn zonen (o.a. de milieukundige Lucas) op Nicolaas. Kinderen die van hun vader op school leshebben is geen makkelijke situatie.

  4. Annalies

    12 mei 2015 op 21:44

    Zit er zaterdag misschien een klein quickstepje in als demootje van je uitstekende danslessen? Je zou je toehoorders ermee verrassen.
    Trouwens net zoals destijds bij een opening in Sneek bij Bas toen je opeens een chanson ging zingen.

  5. Huub Mous

    12 mei 2015 op 21:49

    Het dansen ben ik nooit verleerd, ondanks de reumatiek.

  6. Wolfaart Jolles

    27 maart 2016 op 13:07

    Konijn met passie

    De dansschool van James Meijer in Amsterdam was gevestigd aan de Apollolaan op huisnummer 109. Daar leerde ik dansen. De meeste van mijn klasgenoten gingen naar dansschool Wim van Beek, een veel groter en bekender instituut. Maar als je echt goed wilde leren dansen, moest je bij James Meijer zijn. De muziek werd er verzorgd door een pianist die Jan heette. De assistente van de dansleraar was Juffrouw Kras, een mooi slank meisje dat uiteraard uitstekend kon dansen. Behalve dansen leerde meneer Meijer ons ook de bijbehorende omgangsvormen. Het klinkt ouderwets maar wij vonden het helemaal niet gek. Ik kon die lessen goed gebruiken, want ik stond als puber en adolescent tamelijk onhandig in het leven.
    In deze Paasweek denk ik weer aan de dansles op de woensdagavond en aan het vrij dansen op zondagmiddag. Hoe dat komt vertel ik zo, maar eerst even iets anders.
    Pasen is voor mij ook Bachs Matthäus Passion. In de tijd dat ik aan de Apollolaan op dansles zat maakte ik voor het eerst een uitvoering mee in de Grote Kerk van Naarden. Anthon van der Horst was de dirigent, Tom Brand, evangelist, verder Erna Spoorenberg, Annie Hermes, David Hollestelle, Laurens Bogtman, Arjen Blanken. Er bestaat een archiefopname die op internet te vinden is. Je weet niet wat je hoort. Van der Horst deed er ruim vier en een half uur over. Latere uitvoeringen werden steeds korter omdat dirigenten steeds snellere tempi kozen. Ook werden de uitvoeringen in vergelijking met vroeger steeds strakker en minder romantisch en in steeds kleinere bezettingen. Sinds die eerste keer in Naarden heb ik nog vele malen de Mattheus bijgewoond. Niet alleen in Naarden, maar ook in Amsterdam, Utrecht, Groningen, Arnhem. Hij verveelt nooit.
    Aan het lijdensverhaal – zeg ik als verstokte ongelovige – zitten bedenkelijke kantjes. Om te beginnen het verraad van Judas. Ik denk dat de hogepriesters en Schriftgeleerden donders goed wisten wie Jezus was en dat ze de Teevendeal met Judas helemaal niet nodig hadden om hem te kunnen arresteren. Ik denk dat ze een smerige streek met hem hebben uitgehaald: ‘Laten we eens kijken of hij voor geld zijn vriend erbij wil lappen.’ Anderzijds lijkt wat Jezus zegt tegen Judas: ‘Jij had beter nooit geboren kunnen worden,’ frappant veel op de ‘preventief opsluiten’ uitspraak van Wilders. Petrus beweert tot drie keer toe dat hij Jezus niet kent, terwijl talloze mensen verklaren dat ze hem in Jezus’ gezelschap hebben gezien. Maar als het vervolgens fout loopt, gaat de schijtlijster in een hoekje zitten snikken. Van je vrienden moet je het maar hebben. De discipelen smeren hem trouwens allemaal als ze zien dat hun meester gevangen is genomen. Bang voor hun eigen hachje natuurlijk. Helden op sokken. Dit alles doet echter niets af aan de beklemming van het menselijk drama en de schoonheid van de muziek.
    Vroeger – ik behoor niet tot de mensen die vinden dat vroeger alles beter was, maar van sommige dingen is het te betreuren dat ze er niet meer zijn – vroeger werd de Mattheus op Palmzondag op de televisie uitgezonden vanuit het concertgebouw in Amsterdam. Dat was vroeger. Nu volstaat men met een uitzending via radio 4. Ervoor in de plaats kwam ‘The Passion’ – goedkoop kermisvermaak, dat kennelijk beter aansluit bij de smaak van het grote publiek en dus goed is voor de kijkcijfers.
    Terug naar de dansles. Op de zondagmiddagen was er zoals gezegd vrij dansen. Je betaalde een klein bedrag aan entree en je kon er wat te drinken kopen. Ik ging er vaak in mijn eentje heen, want ik had geen vriendin. Dat was geen bezwaar, want er waren altijd genoeg meisjes die ook alleen waren of met een groepje vriendinnen. Een aantal malen trof ik daar ook een vrij kleine jongen gekleed in een slecht zittend bruin pak dat hem een of twee maten te klein was. Hij leek met zijn licht vooruitstekende tanden een klein beetje op een vriendelijk lachend konijn. Op het jaarlijkse Kerstbal in Grand Hotel Krasnapolsky zag ik hem weer. Zijn naam: Reinbert de Leeuw.
    Dit jaar dirigeerde Reinbert voor het eerst in zijn leven Bachs Matthäus Passion. Een ovationeel applaus werd zijn deel.
    Dansen kon hij niet.

    Reinier van Arnhem, applausmeter

    (Column die aanstaande woensdag 30 maart verschijnt in de Meppeler Courant. Reinier van Arnhem is mijn pseudoniem)

  7. Theo Willemsen

    1 augustus 2016 op 20:16

    Als oud leerling van het IG en James Meijer en toenmalig buurtbewoner een kleine aanvulling. Het pand Apollolaan was al lang bezit van de familie Endstra, en werd na WO II verhuurd aan James Meijer die er op de begane grond woonde en boven zijn dansschool exploiteerde. Na het overlijden van James Meijer en het opheffen van de dansschool werd het pand door de familie Endstra zelf in gebruik genomen. Wim Endstra was in 1964 pas 11 jaar oud.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)