Hoe eerlijk was Augustinus?

Slide1

Op 26 april 2015 is het exact negen jaar geleden dat ik met mijn weblog ben begonnen. Destijds had ik geen benul in welke werelden je allemaal met een weblog kunt belanden. Vaak had ik het gevoel dat ik een eigen medium had gecreëerd. Diverse keren werd ik benaderd door journalisten van de echte media die iets wilden weten naar aanleiding van mijn blog. Behalve door journalisten van de NRC, De Volkskrant, Trouw, Financieel dagblad, de LC en Omrop Fryslân werd ik benaderd door de VPRO televisie, Radio Wereldomroep, De Haagse Post, AVRO-radio, NPO radio 5, IKON en en wie al niet. Een van mijn blogs werd gebruikt als examentekst Nederlands voor het VWO. In de aanloop van de manifestatie Lwd 2018 werd ik zowat het Friese aanspreekpunt voor de landelijke media die wilden weten wat er toch met die rare Friezen aan de hand was. Soms waste ik iemand de oren, zoals Ton F. Van Dijk, de algemeen directeur van Lwd 2018 (zie hier), die eergisteren opeens heel lovend over me was in de sociale media. (zie hier) Het sterkt me keer op keer in de overtuiging dat je mensen altijd frontaal de waarheid moet zeggen. Daarna eten ze uit je hand. 

Hoe dan ook, mijn weblog leidde door de jaren heen tot meerdere interviews op radio en tv. Ook kwam ik door mijn blog met allerlei mensen in contact van wiens bestaan ik niet wist. Professoren, kunstenaars, schrijvers maar ook mensen van wie ik niet wist wie ze zijn of wat ze doen, maar die kennelijk wel mijn belangstelling delen. Ik kreeg meerdere malen advocaten aan mijn broek die mij per brief mededeelden dat ik iets van mijn site moest verwijderen op straffe van een dwangsom. Ook werd ik een keer aangeklaagd wegens smaad, maar dat werd weldra geseponeerd. Mij werden deskundigheden toegeschreven, waarover ik helaas niet altijd de beschikking had. Zo werd ik ooit benaderd voor een interview over het Oera Linda Boek. Ik heb de betreffende persoon beleefd doorverwezen naar professor Goffe Jensma. Je kunt helaas niet overal verstand van hebben. Er kwamen allerlei cameraploegen over de vloer, zodat we bij ons thuis een nieuwe huisregel geïntroduceerd hebben: ‘Als het maar “camera-schoon” is.’

Wat ik echt onderschat heb zijn de psychologische effecten die een eigen weblog op je zelf kunnen hebben. Soms kan het een ware ballast worden. Je moet dan oppassen jezelf niet door het medium te laten meeslepen. Soms moest ik ook een paar dagen stoppen met bloggen. Maar het bloed kroop telkens weer waar het niet gaan kan. Ik heb mezelf sindsdien de beperking opgelegd dat ik pas laat in de middag met mijn blog mag beginnen. Meestal doe ik er een klein uurtje over. Zo rond etenstijd, dat breekt de dag het minste op. Het is ondertussen wel een heuse verslaving geworden. Ik ben bang dat ik er nooit meer vanaf kom. Mijn weblog is voor mij niet alleen een gezonde uitlaatklep, maar ook een bron van veel voldoening.

En toch, door mijn weblog kreeg ik een imago dat lang niet altijd samenvalt met wie ik werkelijk ben of meen te zijn. Maar daar was ik dan ook zelf de oorzaak van. Hoe kleiner ik mij voel, hoe groter ik voor de buitenwacht moet zijn. Een mens leeft met zijn spiegelbeeld. Als ik zonder dat beeld van van mezelf zou kunnen, dat ik permanent in stand houd, dan hou ik er mee op. Een weblog is een narcistische bypass die moet voorkomen dat ik mezelf recht in de ogen moet zien. Welk mens is daar trouwens echt toe in staat? ‘Een mens uit één stuk’ – zoals dat zo mooi heet – ben ik in mijn hele leven nog nooit tegengekomen. Ieder mens is een acteur in het diepst van zijn gedachten. Leven zonder masker is de hel, het inferno van de alles onthullende eerlijkheid. Zelfs God – als hij bestaat – moet een masker hebben, anders zou de hemel onleefbaar zijn. Niet alleen het hiernamaals, maar ook het leven zelf is een leugen om bestwil.

Door mijn weblog kreeg ik ook de meest bizarre uitnodigingen. Zo ontving ik ooit een uitnodiging om deel te nemen aan de eerste bijeenkomst in het kader van de serie Alumni van de Stichting Thomas More in Den Bosch. Waar het gesprek over ging weet ik niet meer. Het zou gevoerd worden met vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven in Brabant. Ik heb de uitnodiging beleefd afgeslagen. Kort daarop ontving ik een uitnodiging van het de Stichting Auschwitz in België om een lezing te houden op een studiedag te Brussel over ‘kunst en propaganda’. Er zou voor professionele vertalers worden gezorgd, want er zouden ook Franstalige sprekers deelnemen aan deze gebeurtenis. Ik ben niet op de uitnodiging ingegaan. De voorbereidingstijd was tekort. Even daarna kreeg ik een mail van Dirk Verhofstadt, de broer van Guy Verhofstadt, de voormalige premier van België. Hij wilde een tekst van mij overnemen over Ortega y Gasset, alsook mijn bespreking van het boek The psychology of terrorism van John Horgan. Uiteraard heb ik hierin toegestemd.

Kortom, als blogger maak je de raarste dingen mee. In al die jaren dat ik met dit weblog bezig ben moest ik er erg aan wennen dat ik steeds meer mensen tegenkwam die dagelijks of zo af en toe mijn weblog lezen. Meestal zeggen ze dat meteen, maar er zijn er ook die dat niet zeggen. Zelf begin ik er nooit over. Maar je merkt meestal al gauw als iemand over informatie beschikt die alleen van je weblog afkomstig kan zijn. Dat is wel eens lastig. Je anonimiteit wordt aangetast in een proces dat geruisloos verloopt. Je wordt een beetje publiek bezit. Compleet onbekende mensen menen soms alles van me te weten. En dat niet alleen, ze hebben recht op die kennis, want ik heb het zelf prijsgegeven.

Ik moet er aan wennen dat mijn identiteit op internet voor de buitenwacht één op één samenvalt met mijn echte identiteit, voor zover die tenminste bestaat. Want wie ben ik eigenlijk? Datgene wat ik denk te zijn? Wat anderen daarvan denken? Wat ik zelf loslaat op internet? Hoe werken al die beelden op elkaar in? Heb ik daar zelf nog wel de regie over, of vinden er processen plaats waar ik geen weet van heb? Voor mezelf is het niet altijd duidelijk dat ik ben, zoals ik me op internet presenteer. Een weblog is fictie in de werkelijkheid zelf. Het heeft ook iets van een roman. Een auteur mag je nooit geheel met een personage identificeren, ook al schrijft hij in de ik-vorm.

Zo is het ook met de weblogschrijver. Al schrijvend neem je soms ongemerkt een pose aan. Je beweert iets om te kijken hoe het valt. Je gooit een steen in de vijver. Soms geeft dat geen enkele beroering, maar soms sta je ook verbaasd over de golfslag die dat teweeg brengt. Een weblog is een soort schaduwwereld die ongemerkt de echte wereld binnentreedt en soms zelfs verandert. Die wisselwerking tussen de virtuele wereld van internet en de echte wereld waar je in leeft, heeft iets fascinerends. Maar dat soort processen zijn ook niet van gevaar ontbloot. Je weet niet precies wat je doet. Je ziet je eigen lezers niet, maar zij jou wel. Maar je hebt ook je eigen communicatiemedium in handen, waarmee je dingen kunt doen, waarvan de effecten eigenlijk niet te overzien zijn. Dat schept ook verantwoordelijkheden. Wat is de moraal van de blogger? Hoe eerlijk moet je zijn, als je over jezelf schrijft op een weblog?

In de hedendaagse communicatietheorie is er geen strikte scheiding meer tussen zender en ontvanger, maar transformeert het communicatieve gebeuren alle actoren die in het proces van communicatie betrokken zijn. Anders gezegd, als ik schrijf transformeert mijn ‘ik’ zich in iets wat het nooit eerder geweest is. Een tekst is een vloeibaar proces waarin de lezer telkens weer een nieuw spoor trekt in een weefsel van tekens waaruit een tekst is opgebouwd. Wie ‘ik’ schrijft, is die ‘ík’ niet, nooit geweest ook.

Maar hoe zit het dan, als ik in alle eerlijkheid schrijf: ‘Kijk eens hoe eerlijk ik ben’. Tegen wie zeg ik dat eigenlijk? Waarom wil ik, dat iemand anders dat gelooft? Zelfs als ik me tot een God zou richten, is het een onzinnige uitspraak. Die God weet immers alles al van te voren. En als ik mij richt tot u – lezer van dit weblog – u die dit op dit moment leest, waarom doe ik dat dan? U weet immers niet wie ik ben en zult dat ook nooit te weten komen, laat staan dat ik het zelf weet. Als je over eerlijkheid nadenkt, gaat er iets tollen in de taal. Zelfs als je zegt ‘ik ben een leugenaar’, ben je niet eerlijk. Eerlijk is alleen degene die niet de intentie heeft om eerlijk te zijn. Iemand die tot zich zelf spreekt, niet tot een ander, zelfs niet tot God.

Zo was Lyotard geïnteresseerd in de wijze waarop Augustinus in de tekst van zijn boek Belijdenissen meende zich rechtstreeks tot God te kunnen richten. Wie spreekt hier eigenlijk, vroeg Lyotard zich af. Wie is het die zich hult in het ‘ik’ van deze tekst? En bovendien wie is die ‘U’, tot wie hij zich richt? De ontmoeting met die absolute ‘Andere’ moet zich noodgedwongen afspelen in de tijd, in het verglijdend moment van het aardse heden, waarin het woord voortdurend verzinkt in het ‘nu’, dat altijd weer overgaat in een ‘geweest zijn’. Tijd is in wezen een uitbreiding van de ziel, een uitgestrektheid van de verglijdende gedachte.

Als ik mij richt tot een absoluut ‘U’, dan moet dat ‘U’ ooit een spoor in mijn geheugen nagelaten hebben. Hoe kan ik anders weten dat er een ‘U’ is, tot wie ik mij richt? Sterker nog, uit dat ‘U’ komt uiteindelijk mijn gedachtegang voort. Waar anders kan ik dat ‘U’ ontmoet hebben, waar anders dan in ‘Uzelf. ‘In te et supra me‘: in U en boven mij. De conclusie wordt duidelijk. ‘Ik’ en ‘U’, dat is spelen met vuur. Absolute eerlijkheid tegenover een God leidt uiteindelijk tot een kortsluiting in de communicatie en daarmee ontploft de taal. Hoe kun je immers eerlijk zijn tegenover de oergrond in jezelf vanwaaruit je uiteindelijk spreekt?

Je kunt die vraag ook anders stellen. Wat had Augustinus gedaan als hij een weblog had gehad? Zijn de ‘Belijdenissen’ van hem denkbaar als een tekst die anno 2015 dagelijks op internet verschijnt? Ik denk van niet, maar ik weet het niet zeker. Wat gebeurt er als je zegt: ‘Ik zeg wat ik denk’. Totale eerlijkheid bestaat niet. Wie zich er op voorstaat zichzelf volledig bloot te geven, trekt een rookgordijn op rond de transparantie die hij pretendeert ten toon te spreiden. ‘O God, zie mijn ziel’, wil zeggen: ‘Kijk mij eens, hoe oneerlijk ik ben’. Eerlijk zijn als je schrijft is per definitie onmogelijk. De bekentenis zelf komt altijd te laat. Juist doordat Augustinus zich al schrijvend van deze tragiek bewust werd, is zijn boek Belijdenissen zo fascinerend. Telkens weer rijst de vraag: hoe eerlijk was Augustinus?

Harry Mulisch heeft eens beweerd dat echt eerlijk zijn over jezelf voor een schrijver absoluut onmogelijk is. Wie zou het in zijn hoofd halen om alles op te schrijven wat hij 24 uur per dag uitspookt. Alles maar dan ook alles. Je kijkt wel uit, dat doet niemand. Zelf de meest eerlijke schrijver liegt met de waarheid over zichzelf. En als hij niet liegt, spreekt hij meestal alleen de waarheid omdat hem dat goed uitkomt. Wie spreekt er immers de waarheid om daar zelf minder van te worden? Dat doet alleen een dwaas. Ook liegen doe je niet om er minder van te worden. Waarom zou je dan de waarheid spreken als je er minder van wordt? Elke belijdenis heeft als intentie dat je er zelf beter van wordt.

Het schrijven van een weblog is in wezen ook een vorm van ‘belijden’. Dat wil zeggen: je laat zien wie je bent door de waarheid te liegen. Ik zie mijn eigen weblog als een mengeling van bekentenis en maskerade. Feit en fictie vermengen zich voortdurend. Er ontstaat een hybride vorm van blootgeven, exhibitionisme vermengd met essayistische beschouwing. Dat betekent overigens niet dat ik autobiografische gegevens vermeng met fictie. Alles wat ik prijsgeef in mijn logs berust op feiten. En toch, ik speel voortdurend een spel met mezelf en in die zin word ik elke dag weer iemand anders.

De betekenis van het woord ‘bekentenis’ heeft verschillende registers. In de religieuze zin heeft ‘bekentenis’ te maken met het toegeven van schuld of zondig te zijn. De bekentenis (belijdenis) van zonden wordt binnen de christelijke religie zelfs gezien als voorwaarde voor het zich ‘christen’ mogen noemen. Daarnaast is er een juridisch register: ‘bekentenis’ als de het toegeven van een misdaad of een overtreding van de wet. En tenslotte heeft de ‘bekentenis’ een literair register dat door Rousseau in de moderne betekenis van het woord opnieuw is uitgevonden. Zijn boek Bekentenissen (‘Les Confessions’) – dat nota bene letterlijk het ‘format’ van Augustinus overneemt, begint met meteen al met een aperte leugen:

‘Ik ga iets ondernemen dat nooit eerder is gedaan en dat, als het eenmaal is uitgevoerd, niet zal worden nagevolgd. Ik wil mijn medemensen een mens laten zien zoals hij werkelijk is. En die mens, dat ben ik zelf’

Wie met zijn ziel te koop loopt heeft doorgaans een verborgen agenda. Zelfs achter de meest belangeloze ontboezeming gaat niet zelden een arglistige doelstelling schuil. Wie echt eerlijk wil zijn, ontdekt telkens weer de leugen achter zijn eigen waarheid. Wantrouw de oprechten, zij weten als geen ander hoe je hoe je de boel in de maling neemt. Geloof me dus nooit als ik op dit weblog beweer dat ik eerlijk ben. Dat meen ik, zo waar als ik dit schrijf. ‘Ik ben eerlijk’ wil zeggen: ‘Je wordt belazerd waar je bijstaat.’

10 Reacties »

  1. Wiersma

    3 april 2015 op 04:13

    Even over T. van Dijk: mijn eerste reactie gisteren werd niet geplaatst.
    Ergens zit er een technische glitch in dit forum, want soms plaats ik iets, en krijg bevestiging daarvan, maar later blijkt het toch weer niet geplaatst te zijn.

    Soms is het één het intro van het ander, en als deel I dan ontbreekt, snap je soms niks van deel II waardoor je ‘onnavolgbaar’ lijkt te zijn.

    Maar in trefwoorden over van Dijk en de Kleur van Friesland:
    charme offensief, geen boodschap aan de boodschap, geen dubbele agenda, of anders gewoon een goed boek. Koop dan!

    Alleskan he? Dus ja, daar kwam die flauwe alleskan vandaan.

    Zelf heb ik ook een soort van blog gehad, een paar jaar, nog voor- en tijdens 2006. Plus nog wat ‘dingetjes’. Je zou kunnen zeggen: dat liep als een speer. Ik ga niet zeggen wat het was, waar het over ging, hoeveel bezoekers, want dat was much.
    Uiteindelijk bezoek gehad van ‘Washington’.

    Die me overigens vooraf al op allerhande ambassades hadden uitgenodigd in Europa en Amerika. Londen, Kopenhagen, Rome, Los Angelos, New York en toen hielden ze maar op.
    En ja, ook weer op Governor’s Island, paar jaar geleden.

    Maar Mozes wenste niet naar de berg te komen. Geen zin in. Of soms domweg gewoon geen tijd. Ik ben niet zo van de protocollen, polletiek en geconditioneerd gedrag. En dus kwam de berg uit eigen beweging uiteindelijk maar naar Mozes. Dat verliep ook IRL uitermate goed. Overigens nog steeds – bijna dagelijks- goede contacten mee. Ik heb kennelijk ooit iets goed gedaan.

    Overigens is die contact persoon is nu iets hoogs in internationale betrekkingen en dan vooral/met name op gebied Amerika/ internationale ambassades.

    En ik heb begrepen dat er plannen waren om weer naar Frl te komen, maar dan met meer. Ze hebben zelfs een foto van Friesland al jaren als achtergrond/header op hun FB pagina staan…

    En dat terwijl ze met weet ik hoeveel landen zaken doen…
    Man oh man.. ik mag IVL wekelijks meegenieten van weet ik wat voor feestjes van weet ik wat voor landen met weet ik wat voor product presentaties en ‘mienskippen’ wereldwijd.
    Ierland was recent met St Patricksday en Whiskey uiteraard.

    En ik verzin maar wat: volgende week is het Spanje met sinaasappelen, Frankrijk met champagne, Griekenland met olijven of Polen met aardappelen.

    Dus BV Frl kan zichzelf wel belangrijk vinden met melk en boter.. of weet ik wat maar next week you’re forgotten. Unless…

    Dus wat dat betreft heb ik een gouden contact.
    Iemand belangstelling voor? BV Friesland bijvoorbeeld?
    U kunt gerust bieden. Vanaf 1 miljoen of zo. Euro, niet dollars.
    Streefbedrag is echter 12 miljoen, of nee eigenlijk 30 miljoen.

    Uitleg: met 1 miljoen kan ik hooguit wat dingetjes voor mezelf en omgeving regelen. Leuk voor me zelf, maar schiet niet op. Met 12 miljoen een heilige bron a la Lourdes, het meeste gaat in these days op aan marketing (lees omkoping) maar met 30 miljoen maak ik binnen vijf jaar een miljard. En gek genoeg hoef ik dan niemand om te kopen, ik biedt voorwaarden voor mensen met echte kennis en kunde. Ik ‘koop’ dan mensen die echt wat kunnen.

    Het is niet alleen wie je bent, maar ook wie je kent.
    Met Wiersma gelijk naar de top. Geen omwegen, hoppa, direct waar je wezen moet. Wiersma voor al uw on top of the world ervaringen.

    Kijk, ik lijk misschien wel een beetje gek… aluhoedje, whatever, maar ondertussen gebeurt er op de achtergrond van alles en nog wat. Heeft die idioot van een Wiersma mogelijk betere internationale politieke contacten dan heel Friesland zij elkaar. Terwijl ie ook nog eens een hekel heeft aan politiek. Hahaha!

    Ik heb destijds mijn ‘blogs’ opgezegd, want het liep compleet uit de hand. Too much. Daarom ben ik nu ook reaguurder geworden.
    Dus van zender naar ontvanger.
    Over totaal andere onderwerpen. Maar toch ergens ook weer niet.

    Ook ik was wel met het brein bezig maar dan geheel anders.
    Laat ik het maar zo zeggen: met virtuele breinen.
    Breinen die bestaan maar tegelijk ook weer niet.

    En ik heb dit eigenlijk al eens vaker willen zeggen, over liegen en eerlijkheid en zo: in feite lieg ik niet. Eveneens: geen zin in.
    Geen dubbele agenda ook. Moet ik allerhande dingen onthouden, zo van tegen wie heb ik ook alweer wat gezegd. Kost energie, is evolutionair gezien dom.

    Ik vertel alleen niet alles. Maar dat hoeft ook niet want soms wordt er niks gevraagd. Als je meerdere vrouwen tegelijk hebt of zo. Hier zeg ik nog geen 10%. Ik pis hier constant om de pot heen. Maar geef wel 100% hints, dat dan weer wel! Zeker als het om L water gaat.
    In feite reaguur ik hier in codetaal. Zoals die Litmus testen. Waarbij de vraag in feite een code was voor het antwoord.
    Maar hee, dit is een kunstforum toch?

    Maar daar moet ik bij zeggen: ik ben altijd met verschillende dingen tegelijk bezig. Eigenlijk heb ik 6 levens nodig. Maar ik heb er maar een.

    Maar mede daarom hak ik zo in tegen de politici, media, zelf bedacht GoedVolk, goede doelen porno, banksters, fop wetenschappers qua klimaat, pharma en zo.

    Het probleem is echter wel dat sommigen zelf niet BEWUST zijn van het feit dat ze liegen. De systeem zombies zeg maar.
    Overtuigd van hun gelijk en goedheid slepen ze de gehele mensheid als lemmingen naar de afgrond. Deze groep is evolutionair gezien allang dood, alleen weten ze dat zelf nog niet. Het zijn de stemmers, de NOS/DWDD/Pauw/Witteman kijkers, de krantenkopers, de donateurs van kankerstichtingen, de zeehondjes redders en de klimaat Jihadisten. En iedereen die daarin meeheult. Ze zijn ervan overtuigd dat de mens het klimaat opwarmt met CO2 maar als je ze dan vraagt: hoeveel CO2 zit er in lucht dan kunnen ze gerust in het ergste geval 100% zeggen. Of anders 90% want ‘er zitten ook heel veel uitlaatgassen in het miljeu’.

    Dat er toevallig ook nog zuurstof in lucht zit komt niet in ze op.
    Het werkelijke probleem van aardolie en gas opfikken is dan ook niet global warming maar global dumbness. Een half procent minder zuurstof in lucht kan je al doodmoe maken, ziek, zwak en misselijk.

    Maar goed. Huub’s blog triggert de geest wel. Zelfs al zit ie omgekeerd te paard, het spoor allang bijster, dan nog.
    In feite kan KH2018 ook helemaal niet zonder Huub. Want dan is het einde beschaving. Dan gaan politici met de kunst op de loop. Want kunst is economische groei/impuls in hun beleving, dat soort kromme vergelijkingen. Dat moeten we niet willen met zijn allen.

    Liegen is geen kunst zeg ik altijd maar.

    Wel dit is/was geloof ik wel de meest reaguurstelijke selfie van Wiersma ooit geloof ik…

    Ik beloof: zal het nooit meer doen. Ben niet zo’n egofreak.
    Ik ben een Indieer. Als ik kan leven van een dollar per dag, en ik heb er toevallig nog twee op zak, doe ik morgen niks.
    Dan doe ik wat voor mezelf.

    (oh jongens, weer technische probs hier)

  2. eddy drost

    3 april 2015 op 12:14

    Er zijn nu twee mogelijkheden. Of Ton van Dijk is een lafaard…of..hij is verstandiger dan u.
    In ieder geval kan nooit en te nimmer iemand beledigen worden uitgelegd als de hand naar iemand uitsteken.
    En zo is het.

  3. eddy drost

    3 april 2015 op 12:30

    Het aantal mensen die Wiersma kunnen zijn is van 17.000.000 terug gebracht naar 350. Er komt licht in de duisternis.

  4. eddy drost

    3 april 2015 op 13:04

    En toen waren er nog 17…

  5. Wiersma

    4 april 2015 op 04:22

    @ Eddy: wie weet trap je in de val dat als iemand in het nederlands reaguurt, dat ie dan wel in NL woont. En als ie dan Wiersma heet, dan wel in Frl moet wonen. Nou ja, mijn zegen heb je, doe je ding zou ik zeggen, maar misschien kun je die tijd ook gebruiken om een wereldhit te maken. Hét CH2018 lied bijvoorbeeld.

    Maar verder was mijn eerdere ‘bijdrage’ te stom voor woorden.
    Ik had niet naar die full moon party moeten gaan, of op zijn minst dat ‘Ierse Whiskey Proef Test’ deel moeten overslaan.

    Ik hou niet eens van whiskey. Net aftershave. En ja ik proef het hout wel en zo, maar ik hou niet eens van sterke drank. Vies. Bah. Maar goed, sombs, heel sombs laat je je wel eens overhalen om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, maar soms doe je dat om weer te weten waarom je dat ook al niet meer wilde. No guts, no glory, no?

    Helaas wel eens wat met side effects.

    Dus @Huub, mocht je zin en tijd hebben, haal mijn eerdere post -en of deze- maar weg. Het was Whiskey. Niet Wiersma.

    Bij voorbaat hartelijk dank.

    Uw Whiersma.

  6. eddy drost

    4 april 2015 op 08:36

    Wiersma
    Heelal

    Geachte heer/mevrouw Wiersma,

    Mijn oprechte excuses.
    Niet dat het tijd kostte ( de hint lag open en bloot op straat) maar, ik dien mij niet bezig te houden, laat staan uit te laten, over wie u wel dan niet bent
    Nogmaals, het spijt me.

    Vriendelijke groeten,
    Eddy

  7. eddy drost

    4 april 2015 op 13:04

    Wat betreft CH 2018. Ongeveer een jaar geleden heb ik de organisatie een email gestuurd of ik ter beoordeling door hun ook een concept mocht insturen voor een musical waarin het verleden en heden van Fryslân centraal staat. Vrijblijvend.
    Ik heb daar geen reactie op mogen ontvangen.
    Men zit klaarblijkelijk niet op mij te wachten.
    Ik respecteer en aanvaard dat. Hoe jammer ik het ook vind.

  8. Wiersma

    5 april 2015 op 02:34

    @ Eddy: tis wel goed joh.
    Maar niet alles is wat het lijkt.

    En misschien had je niet gewoon moeten vragen of je ‘misschien ter beoordeling een concept had mogen indienen’, maar domweg gewoon een concept indienen.

    Eén grote bek vervangt immers twee diploma’s.

    De organisatie zelf heeft al problemen zat, oa met zichzelf. Die hebben derhalve weinig tijd om na te denken over ideeen van derden.

    Want zo zijn er nog 900 plannen ingediend las ik ergens.

    Maar het zou zeker helpen als je alvast een CH2018 song zou componeren/uitvoeren die een Europese wereldhit zou worden 🙂

    Hou ons op de hoogte!

  9. eddy drost

    5 april 2015 op 09:04

    @ Wiersma.

    Ik kan mij best voorstellen dat het voor de organisatie ondoenlijk is om zich in alle plannen te verdiepen.

    Onwetendheid is bovendien een slechte raadgever.

    Een musical met als titel ” De Fryske Academy ” hoeft natuurlijk niets met CH2018 te maken hebben.
    Dat ik die musical ga schrijven is zeker en ik heb er al een aantal liedjes voor laten opnemen. Ik weet niet hoe ik hier een liedje kan invoegen anders had ik dat gedaan.

    Prettige Paasdagen!

  10. Maureen

    13 april 2015 op 15:43

    Mooi stuk Huub! Het is een raar gevoel vind ik, doorhebben dat je onmogelijk je strategische zelf, die graag op de omstandigheden vooruit wil gaan, kan tegengaan… Het is gewoon een automatisme. Leugen of waarheid passen zich beide aan de wens tot verbetering aan (en inderdaad, degenen die de oprechtheid hiervoor inzetten zijn vaak slinkser). Maar op zich wel weer bijzonder dat je dit kan vaststellen. Is dat dan niet toch een kleine glimp van een echte ‘eerlijke en ware’ zelf?

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)