Gisteren na afloop van de vergadering van de kunstcommissie van het Provinciehuis bestegen we gezamenlijk de toren van Soeters. Sies Bleeker, die ook een camera bij zich had, maakte net als ik een foto van het uitzicht. ‘Die foto staat zeker morgen op je weblog’, zei Sies. En jawel hoor, hier staat hij met Sies erbij. De verleiding is nog groter om nu meteen ook maar wat foto’s te plaatsen van de kunstwerken in uitvoering. Een mooie scoop, nietwaar. Maar dat zou off the record zijn. De kunstwerken zijn nog niet klaar en de opening van het nieuwe Provinciehuis is pas op 22 mei. Zoiets doe je dus niet.

Voorafgaande aan de vergadering sprak ik elders in de stad iemand die heel boos op mij was. ‘Ik wil niet dat je dit morgen op je weblog plaatst!’ zei hij dreigend. Nu hoor ik de laatste tijd wel meer dat mensen tegen me zeggen: ‘Dit is off the record!’ Kennelijk word ik als blogger steeds meer als journalist gezien. Nu moet ik zeggen dat ik daar soms ook alle aanleiding toe geef. ‘Loop jij tegenwoordig ook al persconferenties af?’ hoorde ik Asing Walthaus laatst tegen me zeggen. Hij doelde op mijn aanwezigheid bij de persconferentie van CH2018 in de Blokhuispoort. Waarom ook niet? Bloggers zijn een nieuw soort journalisten.

Dat brengt natuurlijk ook zijn eigen gedragscode met zich mee. Je kunt niet alles zomaar op je weblog plaatsen. Er is geen Raad voor de Weblogjournalistiek. Wel een code voor webloggers (zie hier) en daar houd ik me doorgaans ook aan. Niet altijd, dat geef ik toe. Als mensen aanstoot nemen aan wat ik op mijn weblog plaats, dan moeten ze naar de rechter stappen. Dat heeft al eens iemand gedaan bij mij, maar zonder resultaat. In extreme gevallen kan iets, wat je op je weblog schrijft, aanleiding zijn voor een veroordeling door de rechter, maar dan moet je het wel heel bont maken. Er is ook nog zoiets als de vrijheid van meningsuiting en dat recht kan op gespannen voet komen te staan met de morele code die je hebt als blogger.

Nu vraagt u zich natuurlijk af, waarom die betreffende persoon gisteren zo boos op mij was. Wat heb ik miszegd of ten onrechte opgeschreven? Ben ik verplicht om zijn off the record te respecteren, of heb ik de vrijheid om hier openbaar te maken wat hij mij verweet. Ik denk dat ik de vrijheid heb om dit geval zijn tirade tegen mij te publiceren, ook als was hij  off the record. Het ingewikkelde is wel dat de betreffende persoon mij aansprak in mijn hoedanigheid als journalist en niet in mijn rol als blogger. Ik zou als journalist een uitspraak van hem gepubliceerd hebben, die hij tijdens een interview tegenover mij – off the record – had gedaan. Een uitspraak nota bene die zeer beledigend was voor iemand die ik heel goed ken. Eerlijk gezegd heb ik ook geen moment geaarzeld om die uitspraak te publiceren, al was het maar omdat de inhoud van het artikel, waarvoor ik hem interviewde, alles te maken had met inhoud van zijn beledigende uitspraak. Sterker nog. Es war des Pudels Kern.

Het bezwaar, dat de betreffende persoon achteraf maakt tegen mijn handelwijze, heeft hij me gisteren dus off the record medegedeeld, dat wil zeggen: niet bestemd voor publicatie op dit weblog. Daarmee heeft hij mij voor een moreel dilemma geplaatst. In eerste instantie ben ik geneigd om zijn verzoek te negeren en gewoon op te schrijven wie hij was en waar het precies om ging. Man en paard. Open vizier. Waarom ook niet? Na lang aarzelen echter heb ik toch maar besloten om dit niet te doen. Wat ik hoorde was off the record. Al blijf ik deze hele gang van zaken een beetje eigenaardig vinden. Waarom mag ik hier niet over schrijven? Wijlen Pim Fortuyn zei altijd:  ‘Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg.’ Kijk, met zo’n uitspraak kan ik uit de voeten. Als je wat hebt, zeg het dan recht voor mijn raap, dat wel zeggen… on the record zodat iedereen het mag weten.

PS: alle reacties zijn welkom, off or on the record, ook van de persoon in kwestie.