Archief

Archief voor augustus, 2011

Een muis in mijn colbert

Gisteren lag onze poes Mira steeds maar weer te kroelen tegen mijn colbertjasje dat over de stoel hing. Nu weet ik dat Mira erg op mij gesteld is, maar zo’n aanhankelijkheidsbetuiging was ook wel wat overdreven. Nadere inspectie deed blijken dat er iets bewoog in de voering van mijn jasje. Het kon er niet uit, […]

Lees de rest

Metamorfosen van Vasalis

Daar lag tegen een duin, vlakbij de kust een vrouw, groot als een godenbeeld, maar gaaf, het was een beeld van rust. Zij lag bewegingloos, haar ogen stonden open en wat geruis leek van de zee of van de wind bleek fluisteren te zijn, waarnaar zij scheen te luisteren. O laat mij vrij, fluisterde zij […]

Lees de rest

De opstand van de vierde wereld

Vahine no te tiare Als ik haar zie, rechtop gezeten, zwart voor een roode achtergrond vrouw met het rustige gelaat, lijkt ieder ander mij verbeten, onzeker en te snel verwond. Haar voorhoofd is een kooperen plaat, een schild waarachter haar gedachten naakt en gehurkt liggen te wachten; boven de wallen van haar wangen de bruine […]

Lees de rest

Mother and child reunion

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder, bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed. Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag en zegt: zijn we in Roden of Den Haag? Wat later: kindje ik word veel te oud. Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut zo ver al van de aarde weggedreven, zo moedig uitgestapt […]

Lees de rest

Een misverstand om in te geloven

  Confetti Ik zoek een misverstand om in te geloven. Al mijn gedachten zitten binnen En met hun voorhoofd aan de ruit Van al mijn ramen, van onderen tot boven Gedrongen, kijken zijn mismoedig uit. De oudste hebben kindergezichten, Ze dansen en fluisteren met elkaar, De jongste hebben rimpels, grijzend haar. Ik wou dat het […]

Lees de rest

Voor een briefkaart op de eerste rang

Elke tekst heeft een incubatietijd gehad in het brein van een schrijver en is een tijdlang onzichtbaar aanwezig geweest in een onwerkelijk
schemergebied. Een architect kent achteraf het gelukkige gevoel zijn eigen ideeën in steen verwerkelijkt te zien, zoals een schrijver spreekt 
van ‘la joie de se voir imprimé’. Telkens weer voel ik mij als een […]

Lees de rest

Een orgaan in onbruik

Kennen Ik hoor de wind, omdat hij door de blaad’ren sleept, ik zie de blaadren waar het licht op breekt. Maar welke blaadren hangen er in stilte en ’t donker en welke oren sluimren waar geen stem tot spreekt. Ik voel de oude wanhoop van het instrument, dat tot het uiterste gedreven niets dan zijn […]

Lees de rest

De blinde vlek van de tijd

Net zomin als ik het verglijden van de tijd kan begrijpen, kan ik mijzelf begrijpen. Het beeld dat ik van mezelf heb moet enigszins kloppen met de werkelijkheid. Zo niet, dan raak ik onherroepelijk in de problemen. Iets te veel zelfrespect en ik ben onuitstaanbaar voor een ander. Iets te weinig en ik ben onuitstaanbaar […]

Lees de rest

De tijd is vloeibaar en stroomt

Ouder worden is het opeenstapelen van tijd. Mijn geheugen loop steeds meer vol met geleefde tijd en in elk ogenblik lijkt mijn hele verleden mee te bewegen in het hier en nu. Soms denk dat de geleefde tijd uit mijn verleden niet in mijn brein ligt opgeslagen, maar ergens ver daarbuiten. Elk woord over de […]

Lees de rest

Een onbekende stilte

Vorige week heb ik de biografie van M. Vasalis gelezen, geschreven door Maaike Meijer. Een prachtig boek, waar je letterlijk de tijd voor moet nemen. Vasalis is de dichter van de tijd, de stil gezette tijd, verstilde tijd. Soms denk dat Vasalis op zoek was naar een nieuwe tijdbeleving. Een mystieke tijdervaring na de dood […]

Lees de rest

De bron van de angst

Hoe zit het eigenlijk met de jeugd van Geert Wilders? Heeft hij soms een trauma opgelopen? Vanwaar die verongelijktheid en die extreme geldingsdrang? Wilders is een Einzelgänger, maar dat niet alleen, hij moet altijd in de contramine. Heeft hij dat niet genoeg kunnen doen in zijn puberteit? Wat had hij voor een vader? Heeft hij […]

Lees de rest

Het trauma van de gemiste vader

Vijf jaar geleden gaf ik voor Academie Minerva in Groningen een reeks gastcolleges over het thema ‘Kunst in tijden van terreur‘. Bij de voorbereiding daarvan heb ik mij proberen te verdiepen in ‘het demonische’. Het demonische is een wat vaag begrip dat een lange traditie achter zich heeft. Plato had het er al over. De […]

Lees de rest

Terreur en The Birds van Hitchcock

Slavoi Žižek is voor mij een van de belangrijkste filosofen van deze tijd. Ik mag hem graag lezen, maar vooral ook zien. Op YouTube zijn een aantal interviews en colleges van hem te zien. Hij wrijft dan geregeld op een reflexachtige wijze aan zijn neus, een rare tic die mij altijd doet denken aan het […]

Lees de rest

Terreur en Verlichting

Terreur – zo wordt wel eens vergeten – was mede een westerse uitvinding die stamt uit de tijd van de Verlichting. Die Verlichting was niet alleen maar de humaniteit van Kant en de rationaliteit van Voltaire, maar ook de genadeloze dialectiek van Hegel. In die dialectiek was terreur een noodzakelijke voorwaarde in het proces van […]

Lees de rest

Terreur en leegte

Een arbeider, die al een tijd lang verdacht werd van diefstal, werd elke avond als hij zijn kruiwagen de fabriek verliet nauwkeurig geïnspecteerd. De bewakers konden niets vinden. De kruiwagen was altijd leeg, totdat uiteindelijk toch het kwartje viel: de arbeider stal de kruiwagens zelf. Dat is een mooi voorbeeld van een misverstand. Er wordt […]

Lees de rest

Religie en vernietiging

We leven in een tijd van de optimale winstmaximalisatie, ook wat het individuele leven betreft. ‘Haal alles uit je leven’ dat is het adagium bij uitstek van deze tijd. Het leven zelf is een vorm van ‘individuele expressie’ geworden. Maar het westerse begrip ‘expressie’ is nog geen honderd jaar oud. De betekenis ervan is historisch […]

Lees de rest