Behoudens de omstandigheid dat volgens Lautréamont de toevallige ontmoeting 
tussen een paraplu en een naaimachine uitgerekend op een operatietafel plaats moest vinden, kan ik me geen enkele plausibele reden voor de geest halen, 
waarom de meest surrealistische regio ter wereld uitgerekend Friesland moet zijn. En toch is het zo. De surrealistische logica kent 
blijkbaar geen [...]

Gisteren lag onze poes Mira steeds maar weer te kroelen tegen mijn colbertjasje dat over de stoel hing. Nu weet ik dat Mira erg op mij gesteld is, maar zo’n aanhankelijkheidsbetuiging was ook wel wat overdreven. Nadere inspectie deed blijken dat er iets bewoog in de voering van mijn jasje. Het kon er niet uit, [...]

Daar lag tegen een duin, vlakbij de kust een vrouw, groot als een godenbeeld, maar gaaf, het was een beeld van rust. Zij lag bewegingloos, haar ogen stonden open en wat geruis leek van de zee of van de wind bleek fluisteren te zijn, waarnaar zij scheen te luisteren. O laat mij vrij, fluisterde zij [...]

Vahine no te tiare Als ik haar zie, rechtop gezeten, zwart voor een roode achtergrond vrouw met het rustige gelaat, lijkt ieder ander mij verbeten, onzeker en te snel verwond. Haar voorhoofd is een kooperen plaat, een schild waarachter haar gedachten naakt en gehurkt liggen te wachten; boven de wallen van haar wangen de bruine [...]

Confetti Ik zoek een misverstand om in te geloven. Al mijn gedachten zitten binnen En met hun voorhoofd aan de ruit Van al mijn ramen, van onderen tot boven Gedrongen, kijken zijn mismoedig uit. De oudste hebben kindergezichten, Ze dansen en fluisteren met elkaar, De jongste hebben rimpels, grijzend haar. Ik wou dat het vreselijk [...]

De dood is de ultieme bevrediging van een verlangen naar een toestand waarin je jezelf volledig in kunt vinden. Ik weet niet hoe het komt, maar deze zin kwam in mij op na het lezen van de autobiografie van W. Jos. de Gruyter, Zelfportret als zeepaardje. De Gruyter was een spiritueel man. Hij was kunstcriticus [...]

Elke tekst heeft een incubatietijd gehad in het brein van een schrijver en is een tijdlang onzichtbaar aanwezig geweest in een onwerkelijk
schemergebied. Een architect kent achteraf het gelukkige gevoel zijn eigen ideeën in steen verwerkelijkt te zien, zoals een schrijver spreekt 
van ‘la joie de se voir imprimé’. Telkens weer voel ik mij als een [...]

Kennen Ik hoor de wind, omdat hij door de blaad’ren sleept, ik zie de blaadren waar het licht op breekt. Maar welke blaadren hangen er in stilte en ’t donker en welke oren sluimren waar geen stem tot spreekt. Ik voel de oude wanhoop van het instrument, dat tot het uiterste gedreven niets dan zijn [...]

In de gedichten van Vasalis gaat het vaak over tijd. De tijd die stil staat, een beeld dat door de tijd heen breekt alsof er een gat in de dag valt. Soms levert die verstilde tijd een idyllisch beeld op, een ‘eeuwige’ herinnering aan een gelukkig moment in de jeugd, soms ook is het een [...]

Net zomin als ik het verglijden van de tijd kan begrijpen, kan ik mijzelf begrijpen. Het beeld dat ik van mezelf heb moet enigszins kloppen met de werkelijkheid. Zo niet, dan raak ik onherroepelijk in de problemen. Iets te veel zelfrespect en ik ben onuitstaanbaar voor een ander. Iets te weinig en ik ben onuitstaanbaar [...]

De vuurtoren van Scheveningen moet weer over het dorp schijnen en niet alleen over de zee, zo las ik gisteren in de NRC. Er is een actiegroep die een petitie heeft ingediend bij de gemeente Den Haag. Bij een kustdorp hoort een vuurtorenlicht, zo stellen zij. Het hoort bij de cultuur en identiteit van Scheveningen. [...]

In angst meen ik een godheid  ontmoeten, zonder gelaat, die mij verschroeien moet, en zonder handen, die mij vatten, zonder voeten die ik kan omklemmen; die, niet slecht noch goed, zijn creatuur vernietigt, nu ik hem benader. Zonder onbarmhartig en zo waar, zo weinig vader. M. Vasalis, Uit: De vogel Phoenix ( 1947) In de [...]

Ouder worden is het opeenstapelen van tijd. Mijn geheugen loop steeds meer vol met geleefde tijd en in elk ogenblik lijkt mijn hele verleden mee te bewegen in het hier en nu. Soms denk dat de geleefde tijd uit mijn verleden niet in mijn brein ligt opgeslagen, maar ergens ver daarbuiten. Elk woord over de [...]

Vorige week heb ik de biografie van M. Vasalis gelezen, geschreven door Maaike Meijer. Een prachtig boek, waar je letterlijk de tijd voor moet nemen. Vasalis is de dichter van de tijd, de stil gezette tijd, verstilde tijd. Soms denk dat Vasalis op zoek was naar een nieuwe tijdbeleving. Een mystieke tijdervaring na de dood [...]

Hoe zit het eigenlijk met de jeugd van Geert Wilders? Heeft hij soms een trauma opgelopen? Vanwaar die verongelijktheid en die extreme geldingsdrang? Wilders is een Einzelgänger, maar dat niet alleen, hij moet altijd in de contramine. Heeft hij dat niet genoeg kunnen doen in zijn puberteit? Wat had hij voor een vader? Heeft hij [...]

Vijf jaar geleden gaf ik voor Academie Minerva in Groningen een reeks gastcolleges over het thema ‘Kunst in tijden van terreur‘. Bij de voorbereiding daarvan heb ik mij proberen te verdiepen in ‘het demonische’. Het demonische is een wat vaag begrip dat een lange traditie achter zich heeft. Plato had het er al over. De [...]