De kraak van Oosterend

Dit wat knorrige briefje van Hessel Miedema vond ik gisteren terug tussen oude paperassen. Miedema en ik lagen elkaar niet zo. In april 1972 ging ik met excursie naar Venetië waarbij hij als docent de leiding had. Miedema was nogal streng in zijn aanpak en iedereen kreeg daar behoorlijk de pest over in. Op een avond, na wat teveel glazen wijn, heb ik een parodie opgevoerd van Miedema en met name van zijn wijze van doceren, waarbij de gelijkenis zo treffend was dat niemand daarna nog angst had voor de grillen van deze zeer eigenzinnige man. Miedema zelf lag al op bed, maar de muren van de jeugdherberg, waar wij logeerden, waren zo dun, dat hij mijn optreden woordelijk heeft verstaan.

Daarna is het niet meer goed gekomen tussen Miedema en mij. De magie van de meester was weg. Hij had geen aureool meer en was teruggekeerd op aarde onder ons gewone stervelingen. Wel herinner ik mij nog, dat ik een paar dagen later bij een speelgoedwinkel een klapperpistool kocht en vervolgens op één van de bruggen over het Canal Grande een poging heb gedaan om Miedema overhoop te schieten. Het klapperpistool ging af en de arme man stond minutenlang te trillen op zijn benen. Het was een practical joke die lichtelijk uit de hand was gelopen. Maar het moet gezegd, Hessel Miedema was een uitstekend docent. Je stak heel wat van hem op.

Bovenstaand briefje is geschreven op 17 januari 1974. Drie jaar eerder, op 24 december 1971, had ik samen met hem en vier andere studenten een bezoek gebracht aan het kerkje van Oosterend. We reden er met een Volkswagenbusje naartoe. De middeleeuwse kraak, die zich in dit kerkje bevindt, hebben we toen de hele dag opgemeten en beschreven. De resultaten daarvan heeft Miedema drie jaar later gepubliceerd in het instituutsblad Proef. Ik herinner me nog dat we in de sacristie het doopregister hebben bekeken. We kregen warme chocola te drinken. Ook de reliëfs in de kraak met voorstellingen uit de Bijbel staan me nog helder voor de geest. Het ging er Miedema vooral om welke Bijbel als voorbeeld was gebruikt.  

Die dag in december vroor het dat het kraakte. Op de Afsluitdijk was het glad en moest we bijna stapvoets rijden. Het was de dag voor kerst. Er lag geen sneeuw voor zover ik me kan herinneren. Mijn jongste zuster Trees was jarig, zoals altijd de dag voor kerst. Toen ik thuiskwam had Marijke de kerstboom opgetuigd. Ik heb toen meteen mijn nieuwe plaat van Joni Mitchell opgezet die ik de dag daarvoor had gekocht: Blue, met daarop River, waarvan de woorden opeens precies op hun plaats vielen. In het kerkje van Oosterend ben ik nadien nooit meer geweest. Vorig jaar kwam ik er nog eens langs met de fiets, maar de deur zat op slot en ik was te lui om de sleutel bij de koster op te halen.

.
.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)