Sterven in de lente

Gisterochtend, half tien. Ik zat  in de stiltecoupé van de intercity naar Amsterdam, ter hoogte van Meppel. Mijn mobiele telefoon ging. Sytse Singeslma van de LC aan de lijn: ‘Trinus Riemersma is overleden, wat is je commentaar?’ ‘Wat spijtig’, zei ik ,’maar je overvalt me.’ Vervolgens begon ik naar woorden te zoeken. De mensen om me heen keken verstoord op. Waar heeft die man het over? Over de jaren zestig, Gerard Reve en de secularisering, over een authentieke religieuze ervaring, afstand doen van een een verouderd godsbeeld. Ik zei wat in mijn hoofd opkwam en Sytse Singelsma noteerde alles wat ik zei. ‘Dank je wel, dominee Mous,’ zei hij nog. Daarna werd de verbinding verbroken. De trein raasde door. Ik keek naar buiten, naar het voorjaar dat op het punt stond door te breken.

Fers 16

as ik oan dy tink God
dan moat ik skite en spuije tagelyk
dan rint it maechsûr my om’e kiezzen
en flok ik de ruten út de spannings
dêrom tink ik mar leaver
net tofolle oan dy

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)