2001

hindeloopen 20010001.jpg

Het is eind september. Op het terras van het strandpaviljoen nabij Hindeloopen. Ik was op de terugweg van de herdenking van de slag bij Warns. In mijn handen heb ik het tekstboekje van de liederen die daar gezongen werden. Tussen alle vlaggen hing ook een Friese vlag, waarvan de pompeblêden vervangen waren door het silhouet van Mickey Mouse. Dat was een idee van Marga Houtman in het kader van de manifestatie Freezing Mickey. Ik kwam net terug van een busreis naar de Biënnale in Venetië. Die reis was bijna niet doorgegaan vanwege de aanslagen in Amerika. Twee vliegtuigen boorden zich in de Twin Towers. Ik heb er dagenlang gefascineerd naar zitten kijken. De wereld stond even compleet op zijn kop. Nooit zou het meer worden als daarvoor, maar dat wist ik toen nog niet. In de zomer had ik Adieu, à Dieu geschreven, op verzoek van het Fries Genootschap, maar die wilden het niet publiceren. Ik begon met een dagboek op de dag na 11 september. ‘There’s someting rotten in the state of Denmark,’ zei ik tegen mezelf. Er werd druk gewerkt aan een nieuw Centrum voor Beeldende Kunst in de Infirmerie. Een paar mensen in mijn directe omgeving hadden een dubbele agenda. Maar ik had geen zin om de rol van Hamlet te spelen. Dat schrijven in een dagboek heb ik ruim twee jaar volgehouden. Toen heb ik alles weggesodemieterd. Een mens kan zich zelf niet begrijpen. Hoe meer je dat probeert, hoe meer je jezelf voor de gek houdt. Met ’11 september’ is dat precies zo. De betekenis van dit gebeuren is nog steeds niet in volle omvang duidelijk. Het zou mij niet verbazen als de CIA er zelf aan meegewerkt heeft. De shockdoctrine, zo noemde Naomie Klein dat. Hoe dan ook, Herman Brood sprong op 11 juli van het dak van het Hilton Hotel. Hij had nog een hit met een gouwe ouwe: I did it my way.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)