Wat een rotkop! Je kunt zien dat ik opeens dikker word. Maar ja, je kunt ook niet elk jaar een mooie foto van jezelf vinden. Het is zomer. Kennelijk heb ik niet zo’n goeie bui. Ik had het ook behoorlijk druk dat jaar. In september ging de manifestatie In Verbelinge in Ooststellingwerf van start, waaraan ik anderhalf jaar had gewerkt. En het Frysk Festival van 2000 stond al voor de deur. Een mooie tijd, dat wel. Misschien wel de mooiste. Ik sloeg weinig acht op intriges en achterklap om me heen. De millenniumwende sprak tot de verbeelding. Er waren mensen die dachten dat de wereld zou vergaan of alle computers stil zouden vallen. Anderen vonden dat het niet zo goed ging met de wereld, zoals de antiglobalisten die zich roerden bij de Battle of Seattle. Ik las alles over rituelen en pelgrimage dat jaar, want overal ter wereld maakten Friezen om útens zich op voor een grote bedevaart naar it heitelân. Friezen hebben iets met zelfopgelegde ontberingen, zo dacht ik bij mezelf. Deep down is elke Fries een potentiële masochist. De gekoesterde miskenning is de kerosine van hun geldingsdrang. Ze houden ervan om zich zelf te kastijden, om zichzelf tegen te komen in een schier bovenmenselijke krachtinspanning en dan toch door te gaan. Steeds verder en verder, met de blik op oneindig en het verstand op nul, of beter gezegd, ‘mei de holle yn de wolken en de fuotten op ierde’. Vlak voor ik de Kerst kreeg ik bericht van het Vaticaan. Het beeld van de Madonna van Sevenwolde in de Friezenkerk in Rome was nodig aan een nieuw kroontje toe. Of ik ook een Fries kunstenaar wist die zo’n zilveren kroontje voor de Heilige Maagd kon maken. Ik ben nooit wezen kijken of de operatie ook is gelukt. Er gebeurde rare dingen dat jaar. Op 11 augustus werd het zelfs even donker. Zomaar midden op de dag. Britney Spears had een hit met Baby one more time.

zie en luister