1992

egmond aan zee0001.jpg

In 1992 werd ons huis opgeknapt. Dat was hoog nodig want het dak lekte als een gieter. Er kwam een serre hij en we kregen ook een nieuwe keuken en voor het eerst een echte badkamer. Eigenlijk ging de hele bovenverdieping over de kop. Maandenlang werklui over de vloer. Soms werd ik er gestoord van. Maar toen het voorbij was, brak de zomer aan. Hier sta ik bij het strand in Egmond aan Zee. Zorgeloos. Ik weet nog dat ik kort tevoren mijn linkerschoen heel hoog in de lucht gooide en vervolgens bijna blindelings met één hand weer opving. Ik was 44 jaar en had alles wat mijn hartje begeerde. Hoewel, ik zocht naar de bunker die dag, daar op het Noordzeestrand. Ik zocht de bunker waar ik in februari 1966 in geschuild had op een koude winterdag, nadat ik de zon tevoorschijn had geroepen. De zon die naar me geluisterd had. Maar ik kon hem niet vinden. Ik had heimwee naar de zee. Heimwee misschien naar de moederschoot. Ik las veel in die tijd. Alles wat ik te pakken kon krijgen. Ik had ook een zee van tijd. Er zat nooit een systeem in wat ik las. Mijn moeder werd als kind altijd ‘een verwaaid nest’ genoemd. Ik vrees dat ik dat chaotische van haar in de genen heb zitten. Ach, de jaren negentig, ze leken nog een eeuw te duren. Ik raakte de tijd zowat kwijt in die tijd en Madonna zong over Erotica.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)