1990

venetie0001.jpg

Begin oktober 1990 was ik op de Biënnale in Venetië. We hadden een busreis georganiseerd. Zo’n 50 kunstenaars en aanverwanten gingen mee. Dat was best spannend. Er zouden nog heel wat busreizen volgen, naar Kassel, Parijs, Düsseldorf, Hamburg, Antwerpen… noem maar op. Maar deze eerste was de mooiste. Ik sta in het doel van Willem Delvoye, een Belgisch kunstenaar met van die typisch Belgische ironie. ‘Brood en spelen’ heette het. Religie vermengd met sport in een uiterst kwetsbare installatie. Ik vond het wel een symbolisch tafereel. Mij katholieke jeugd achter de rug als een doel met glas in lood. Prijsschieten dus. Dat overhemd heb ik nog lang gedragen. Het paste wel bij die tijd. In 1990 leek het in wereld voor de wind te gaan. Bush senior zou een paar maanden later Irak binnenvallen op weg naar een nieuwe wereldorde. Volgens Fukuyama was de geschiedenis voorbij nu de muur was gevallen. Sinead O.Connor had haar doorbraak met Nothing compares to you. Een fascinerend nummer. Toch vond ik The emperors new clothes zo mogelijk nog beter. Ze had iets magisch en bezwerends met al die rare bewegingen. Een katholieke rebel uit Dublin. ‘De paus kan de pot op’, zei ze. Ze verscheurde zijn portret live op tv. Later citeerde ze zelfs Augustinus: ‘Woede is de eerste stap naar moed.’ Dat zijn woorden om te onthouden, dacht ik. Gooi nooit iets weg, wat je ooit nog van pas kan komen. Een Roomse jeugd is een goudmijn. Als je het ooit bent geweest, heb je alles gehad.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)