1989

venlo0001.jpg

Op 7 februari 1989 was het eindelijk raak. Ik werd aangenomen bij de Stichting Kunst en Bedrijf in Amsterdam. Er waren 418 sollicitanten voor de functie van adviseur bij de toepassing van een landelijke percentageregeling. Terug naar Leeuwarden om mijn baan op te zeggen. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje. Het ging niet door, want het ministerie van WVC ging de regeling opheffen. Twee weken later overleed mijn moeder. Ze werd 83. Daarna werd het een grijze lente en ook de zomer ging zomaar voorbij. Later dat jaar werd ik door het bestuur van de Jan van Eyck academie in Maastricht uitgenodigd om te solliciteren naar de vacante functie van directeur. Dat deed ik. Kat in ’t bakkie, dacht ik. Mooi niet dus. Om onverklaarbare redenen ging het alsnog mis. Er ging heel veel mis dat jaar. Hier sta ik op de foto in het museum van Venlo. Het is eind september. Freark van der Wal had de Bommel en Van Dam prijs gewonnen. Luciano Harms staat achter mij. Hij had een uitwisseling georganiseerd met kunstenaars uit Noord Limburg. We sliepen in ‘Hotel Zeezicht’ in Venlo. Nooit een strand gezien daar, maar zo’n naam blijft hangen. Het werden een paar mooie dagen. Luciano was een bijzonder mens. Hij overleed vijf jaar later, op 11 april 1995. Ik miste hem toen hij er niet meer was. Waar blijft de tijd, denk ik nu wel eens. ‘Simple Minds’ zong in het najaar over het kind van Belfast. Wanneer zou het ooit weer gaan zingen?

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)