God, verlos ons van Joop Mulder !
Waar ik altijd al bang voor was, is waar: Oerol is een soort lekkende oliebron geworden die eindeloos blijft spuiten op een eiland in de Waddenzee. De zo almaar uitdijende olievlek heeft nu ook het Provinciehuis in Leeuwarden bereikt in de persoon van Henk Keizer (zie foto), de pas benoemde kwartiermaker van de manifestatie Friesland, culturele hoofdstad van Europa 2018. In het nieuwste nummer van De Moanne mag Henk Keizer tegenover Karen Bies drie pagina’s lang zijn ideeën spuien. Dat wordt inderdaad een fontein van clichés. Er komt geen eind aan. Hoe krijg je het voor mekaar om zoveel afgezaagde gemeenplaatsen de wereld in te spuiten zonder van schaamte in een duinpan weg te kruipen.
De op Terschelling wonende Keizer voelt zich helemaal senang in Friesland. Hij zal Europa eens laten zien dat Friezen niet op hun achterhoofd gevallen zijn. Friezen zijn doorgaans hoogopgeleide mensen die maling hebben aan de pasklare ideeën die men van buiten af op Friesland en de Friezen wil plakken. Er wonen ook hele goeie schrijvers hier. Nee, namen noemen we niet (die had hij even het bij de hand). En die saamhorigheid, waar vindt je dat nog. Europe here we come! We zullen laten zien hoe geweldig we hier met zijn allen wonen en werken. En recreëren natuurlijk. Je recreëert je rot in Friesland. De rust walmt je tegemoet. Dat is wat Henk ook zo mooi vindt hier. Die rust! Rust rustica. De agrarische idylle. Hij lust er wel pap van, ook al zijn we nog zo ontwikkeld met zijn allen.
Natuurlijk is het niet allemaal koek en ei. Neem nou het drama van die bedreigde boeren. Henk weet er alles van. Ook in de provincie Utrecht is hij al met een soort vormingstoneel de boer op geweest. De gevolgen van de ooit sardonische plannen van Mansholt zijn nog altijd voelbaar. Hoe God verdween in de smartlap van Geert Mak, dat is de mantra van Henk Keizer. Mensen houd je zakdoek bij de hand. Dit wordt een geheid megasucces. Henk Keizer flikte zijn kunstjes ook weken achtereen op het Rode Plein in Moskou. Waarom zou dat dan niet lukken op het Oldehoofster Kerkhof?
Alle concurrenten voor 2018 zijn jaloers op Friesland, laat Henk weten. Friezen hebben die eigen identiteit. Daar wil hij naar op zoek gaan. Wie niet. We zijn al jaren met zijn allen op zoek. Samen onderweg, heette dat in de tijd van de oecumene. Henk Keizer wil een verhaal vertellen over Friesland tussen verleden en toekomst. En natuurlijk ook op het water, want Friesland heeft héél veel water. Hoe kom je erop? Nee, op dat idee. Niet op het water. Hoe we op het water komen, dat weten we wel. Daar hebben we Henk Keizer niet voor nodig. Henk Keizer heeft ons nodig! Hij wil dat het bidbook, dat in 2012 klaar moet zijn, ondertekend zal worden door alle Friezen. Makkers staakt uw we geraas! Wij willen de eenheid, de mienskip, want daarin zijn we hartstikke goed met zijn allen.
Getverdegetver….Waarom vertelt Henk niet het verhaal, hoe we hier in dit wonderschone Friesland elkaar voortdurend de hersens in slaan? Dat deden we in de tijd van Bonifatius al. Kop eraf! Bloed aan de paal! Dat willen de mensen horen. Daar komen ze zelfs voor naar Friesland! Als ik zo’n fondant-stuk van Henk Keizer lees, dan word ik helemaal wee van binnen. Oerol neemt Friesland in bezit. In elke leegstaande ligboxstal komt straks locatietheater uit de hoge hoed van Joop Mulder. Ik heb me laten vertellen dat deze doodgeknuffelde zeehond door de Provincie al is ingehuurd voor de totaal-programmering in 2018.
Dat wordt dus dansende boerinnen uit Oezbekistan die we met zijn allen ademloos mogen aanschouwen, zittend op samengebonden korenschoven tussen het sociale-academie-publiek uit de Randstad dat zo dol is op alles wat Joop bedenkt. Henk Keizer is slechts een vooruitgeschoven post van deze walrus van het internationale straattheater. Iedereen die in New York is geweest zegt dat het tenenkrommend was wat daar op dat eiland is neergezet. Maar de legende van Joop groeit nog steeds. Joop, we love you! You’re a legend in your own time! Alle ballen op Joop, dan komt alles goed, ook in 2018. Ik denk dat ik dan zes weken in New York ga zitten. In mijn eentje op dat eiland. God, verlos ons van Joop Mulder.
Smots20:
19 juni 2010 op 09:32
Ik zie toch wel een soort Messias in deze Keizer
maar worden we wel van diens wond’ren wijzer?
alweer een pittoreske vogel die tot God gekroond
Feddema die zich met mijn snarenpoëzie beloond.
Huub Mous
19 juni 2010 op 09:48
We hebben hier in Friesland al Messiassen genoeg
Sinds ús ferlosser predikte van kroeg tot kroeg
Zelfs Fedde Schurer wordt weer op het schild gehesen
Hoelang nog, eer deze dweperij voorbij mag wezen
Smots20!
19 juni 2010 op 10:08
Schurer was immers in heel Gallië bekend
simpele geesten zitten als goden op hun krent
moederkindjes doen zich gelden als redakteuren
in hun blinde domheid de alziel besmeuren.
Pulitzer
19 juni 2010 op 10:09
Wat met name opvalt aan het artikel is dat er geen enkele poging is gedaan Keizer door te zagen.
Huub Mous
19 juni 2010 op 10:35
Uit journalistiek oogpunt hoort de aanpak van Karen Bies eerder thuis in de schowrubriek van Boulevard, dan in een opiniërend periodiek als De Moanne. Als redactielid van de Moanne verleent zij op deze wijze kritiekloos lipservice aan het provinciaal beleid. Op zich zou dat nog te pruimen zijn, als er tegelijkertijd in een hoofdredactioneel commentaar enige kritische noten werden gekraakt. Het project Friesland Culturele Hoofdstad 2018 gaat als een stoomtrein door de provinciale politiek zonder dat er op enigerlei wijze substantiële kritiek wordt geleverd. Dat kan ook moeilijk omdat de gedeputeerde allerlei instellingen en betrokkenen op informele wijze raadpleegt en zo een netwerk van silent committment creëert. Eigenlijk is dit een vooroorlogse vorm van corporatisme. Instellingen en belangengroeperingen worden op geruisloze wijze ingepalmd en gelijkgeschakeld, omdat iedereen mee-eet uit dezelfde subsidieruif. Ondertussen worden we overspoeld door een vloedgolf van populisme, chauvinisme en misplaatste gemeenschapszin. Een blad als De Moannne zou hiertegen stelling moeten nemen, ook als is dat wellicht niet in het belang van de provinciale instellingen die het blad ondersteunen en wier leden het maandelijks in de bus ontvangen.
Huub Mous
19 juni 2010 op 10:41
Friezen zijn van oudsher gevoelig voor autoriteit
Ze knielen alleen voor God en niet voor de Majesteit
Toch wordt elk vermeend charisma gekoesterd als klatergoud
Zo snijden de Friezen hun pijlen uit al het brandhout
Smots20
19 juni 2010 op 10:51
Ik ga foerageren op het Posthoorn terras
vrijheid voelt men in geen Friese kleuterklas
vegeteren is het mooiste wat er is
Gysbert Jabpicx, Bolsward’s menneke Pis
mevrouw mr drs Akela
19 juni 2010 op 12:06
Land van wijde middelmatigheid,
van geritsel en ons kent ons,
van slecht bestuur van provincie
tot aan de vergane dorpspomp.
Vele burgemeesters hebben een luizenbaan,
en werken daarom voor eigen rekening.
Doe maar heel, heel gewoon,
dan doe je al gek genoeg,
is daar een gevleugeld woord.
Eeuwige vetes en bloedige twisten,
niets wordt in dat land opgelost,
alles wordt door- en ondergeschoven
bijvoorbeeld door mevrouw mr drs Akela.
Het is er permanent lokatietheater
met spelers die heel matig spelen
maar heel goed kunnen schreeuwen.
Goed communiceren gaat velen boven de pet
Toch is dat belangrijk, voor als je kinderen hebt.
Omdat je, door met ze te praten, voorkomt
dat je ze meteen al op een achterstand zet.
“D J Eppink”
19 juni 2010 op 21:09
“Er is een opmerkelijke paradox. Hoe meer spraakmakende elites zich spiegelen aan het kosmopolitische leven en de culturele trends in wereldsteden, hoe meer de gewone kiezer
-voor wie dat allemaal ver van zijn bed is- zijn heil zoekt bij politici en partijen die de ‘eigenheid’ profileren. Hoe meer internationalisering, hoe meer ook de behoefte aan een beschermde leefwereld, dichtbij huis. Globalisering produceert een onderstroom van mensen ‘die ergens willen thuishoren’ en ‘ergens willen bijhoren’.”
NRC, Opinie en Debat, 20 juni ’10
Dus vrij vertaald Huub: Hoe meer jij je bek opentrekt, des te kneuterig wordt het daar bij jou in de buurt.
Pulitzer
19 juni 2010 op 22:18
schedelmeter
“Hoe fier is de provinsje eins mei it meitsjen fan plannen?”, zo luidt Karen Bies haar vraag aan kwartiermaker voor de Kulturele Hoofdstad 2018 Henk Keizer. En “Wat ha dy brainstoarmsesjes fan ferline jier oplevere?” Een antwoord, daar wordt de kwartiermaker niet op ondervraagd. Wat er in het zes pagina’s lange plan, onderdeel van de sollicitatieprocedure, staat? De lezer van de Moanne krijgt het niet te weten. Integendeel, want, zo zegt Keizer “(…) dat we tot nu toe nog steeds in de brainstormfase zitten, vind ik eerlijk gezegd niet erg.’
“We”? Wie is “we”? Ze weet wie we is, maar weet niet dat ze niet weten wie we is…
Keizer brengt wat algemeenheden te berde, landschap, identiteit, mienskip, maar de lezer wil dat allemaal niet meer weten. Met welk ‘plan’ is Keizer in dit baantje gerold? Met wie is, tot dusver, gepraat? Met wie niet? Waarom? Hoe staat het met zijn netwerken in het buitenland? Leuk dat u in Rusland is geweest, maar is het contact functioneel als het om de te klaren klus gaat? Wie vormen straks het bestuur van de Stichting die de kulturele kar 2018 gaat trekken. Hoe zit het met de plannen voor de Culturele Karavaan? Is daar ook niet al van haver tot gort over gebrainstormd?
Overheden gaan bezuinigen en dat zal zijn op cultuur. Daarmee is de voedingsbodem voor het opkomen van talent weg. Het muzikale kind van nu tien jaar oud zou in 2018 het jonge talent dat een kans moet krijgen zijn, maar wat als de lessen onbetaalbaar worden? (Dokkum, Heerenveen) Of ergens in een buitenwijk worden gegeven, aan de andere kant van de stad? (Leeuwarden).
Iets meer over de literaire wereld: ‘Er zijn goede schrijvers ‘, zegt Keizer, maar namen noemen, dat maar liever niet. Waarom niet? Elke schrijver weet wie van zijn collega’s altijd naar voren worden geschoven en waarom en in hoeverre dat al dan niet terecht is en ook waar de kift zit en of dat… Juist, ja. U hebt ‘m door.
Mocht Keizer van de vaste top drie afwijken, dan is ie een vent en een vent, daar valt mee te praten. Maar een vent die beweert dat het mislukte project It Brûst ‘waarin mensen gevraagd werd naar hun verhaal’ en dan concludeert: ‘daar kan geen schrijver tegenop’, is geen vent, dat is iemand die niet weet waar hij het over heeft.
Schrijvers die, buiten Tresoar om, een literaire activiteit willen organiseren, met een lezing, een vraaggesprek, of, bijvoorbeeld, optredens van dichters, kunnen volgend jaar geen stap meer zetten. Nu is het nog mogelijk ‘in pear rudige rotsinten’ aan te vragen, niet meer dan € 2250 om posten als zaalhuur, reis- en organisatiekosten te dekken. Die mogelijkheid wordt met ingang van volgend jaar rücksichtslos wegbezuinigd. 90 organisaties krijgen volgend jaar geen cent meer, maar niemand is bang en niemand schrijft er over, maar je kunt op je klompen wel aanvoelen dat er klappen gaan vallen.
Dit is het mijnenveld waar de kwartiermaker in stapt. Karen Bies weet het en Keizer weet het, maar het is geen onderwerp van gesprek.
Ik noem deze hele kleine provinciale bezuiniging op literaire asctiviteiten omdat, als Keizer zegt dat er goede schrijvers zijn, hij moet weten dat de bekendsten onder hen niet zozeer bekend zijn op grond van hun oeuvre, maar dat optredens daar een belangrijke rol in spelen. Carriëres beginnen niet in New ¥ork of op Poetry International, vaak is het de inzet van enthousiastelingen die de eerste stap daar naartoe mogelijk maakt en die eerste stap is dat cafézaaltje ergens achteraf, door schrijvers zelf gehuurd, of dat kleine podium, gerund door vrijwilligers. Het Literêr Sirkwy, optredens in De Bres, een boekpresentatie met muziek en optredens in Amsterdam, het kost niet alleen tijd, veel tijd die de organisatoren er voor over hebben, het kost ook geld. Posters, website, reiskosten, een vergoeding voor degenen die optreden, veel is het niet, nu is er nog een potje voor, maar straks is het helemaal weg. Weg, foetsie, verdwenen in de zakken van rode mantelpakjes, en de schrijvers betalen de PR voor hun werk en dat van collega’s straks uit eigen zak.
Er moet fiks bezuinigd worden. Viel enkele maanden geleden nog het cijfer 22 miljoen, nu gonst een hoger bedrag: 40 miljoen. Dat is de situatie waarin Keizer van Friesland de Kulturele Hoofdstad van Europa moet maken. Hij vindt echter niks en hem wordt evenmin iets gevraagd. Liever dan zijn vingers te branden wil Keizer ‘onderzoeken wat de Friese identiteit is’, want dat die er is, daarvan is hij overtuigd: ‘Friesland heeft een sterke identiteit, ook dat heeft niemand.’ Holle rombom, lijkt mij, van de zoveelste Friese schedel-meter.
Huub Mous » Schedelmeter
19 juni 2010 op 22:48
[...] REACTIE VAN PULLITZER OP MIJN LOG ‘GOD, VERLOS ONS VAN JOOP MULDER‘ [...]
fred van der wal
20 juni 2010 op 12:22
Huub Mous heeft gelijk
Huub Mous » De papagaaienpraat van Pieter de Groot
26 juni 2010 op 00:14
[...] toch wel dat de hele redactie van de LC elke dag mijn weblog zit te spellen. Ze zullen heus dat verhaal van mij over Henk Keizer wel gelezen hebben. Wat heet, ze hebben er van gesmuld! En nu ga jij dat in [...]