‘Vlak voor de zomervakantie werd in 
de vijvers van Nijlân in Leeuwarden 
een drijvend kunstwerk onthuld. BIom
menfamke is het eerste kunstwerk in 
de publieke ruimte van Alfred Stucki, 
een selfmade kunstenaar om wie de 
afgelopen jaren voortdurend een waas 
van controverse en rellerigheid heen 
hangt die hij zelf ook willens en we
tens op lijkt te zoeken. Het drama van Stucki bestaat eruit 
dat zijn claque – onder wie publicist 
Huub Mous prominent – elk incidentje, 
hoe futiel ook, rondom zijn persoon 
en werk met gretigheid opblaast en in weblogs tot vervelens toe herhaalt, 
kennelijk in de veronderstelling dat ze zijn kunstenaarschap daarmee een 
dienst bewijst. Dat is natuurlijk een misvatting; 
de kunst moet zelf het werk doen, 
eenzaam drijvend in het zwarte water, 
en niet als mondstuk worden gebruikt 
voor de anarchistische wensdromen 
van een auteur: kunst is nooit overbo
dige provocatie, maar altijd per definitie
tie, broodnodige provocatie.’

Aldus Gerard Lakke vandaag in het Friesch Dagblad. Hierna volgt een hoogdravende en moeilijk te volgen analyse van het recent opgeleverde monumentale kunstwerk van Alfred H. Stucki. Het schijnt dat ik Gerard Lakke verveel met mijn berichtgeving over Stucki. Tot vervelens zou ik kond doen van Stucki’s activiteiten en wel op mijn weblog dat Gerard Lakke kennelijk dagelijks volgt. Je mag hopen dat hij dat niet onder werktijd doet, maar het zou me niet verbazen, als dat wel het geval is. Gerard Lakke heeft namelijk niet zo veel anders te doen. Bij Keunstwurk vervult hij de volstrekt overbodige functie van ‘projectcoördinator‘ die ooit door Frou Waale is bedacht. Toen hij drie jaar geleden door haar werd aangesteld, bleek al  na drie maanden, dat zijn functie-omschrijving niet spoorde met zijn eigen verwachtingen daaromtrent. Sindsdien opereert hij tussen de linies van Keunstwurk, als een volledig onzichtbare, maar zeer goed betaalde functionaris, die voortdurend doet of hij druk bezig is, en daarnaast zo af en toe een stukje schrijft voor het Friesch Dagblad.

Eigenlijk is Gerard Lakke de belichaming van het wanbeleid van het bestuur en de directie van Keunstwurk, maar dat mag natuurlijk niemand hardop zeggen. Hij is zo’n survivor die altijd weer komt bovendrijven. Als lichtgewicht met een zeer groot drijfvermogen praat hij het liefst over het werk van anderen, in plaats van zelf de handen uit de mouwen te steken. Elke organisatie heeft werkpaarden en raspaarden. Welnu, Gerard Lakke is een raspaard dat nooit transpireert. Hij is typisch zo’n middenkader-manager die over andermans zaken altijd in perfect management-jargon zijn woordje weet te doen. Hij is een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken, een brekebeen die nooit zijn ware bestemming zal vinden. Eigenlijk is Gerard Lakke een beetje een zielig figuur, maar daarmee voorziet hij tegelijk ook in een dringende behoefte binnen een organisatie die al jarenlang de weg kwijt is. Dit soort types overleeft ook elke bezuinigingsronde. Ze zijn onmisbaar door hun overbodigheid, waardoor ze het perfecte alibi vormen voor andermans disfunctioneren. Kortom, Gerard Lakke zet met zijn kritiek op Stucki zichzelf te kakke. Alfred H. Stucki is een groot talent, laat dat voor eens en altijd duidelijk zijn.

zie en luister