Weer zo’n rare droom vannacht. Ik moest een lezing houden in Café De Freonskip in Blauwhuis. ik had een mooi onderwerp gekozen: de invloed van William Blake op het werk van Gerard Reve. Om mijn verhaal te illustreren, had ik dia’s laten maken van de kleuren-etsen uit The Marriage of Heaven and Hell, waarbij ik passende passages had gezocht uit het werk van Reve. Zo toog ik met een carrousel vol dia’s naar Blauwhuis, maar eenmaal aangekomen bleek dat ik de verkeerde carrousel had meegenomen. Het waren vakantiekiekjes uit mijn jeugd. Manmoedig probeerde mijn fout te herstellen door mijn verhaal gewoon te vertellen aan de hand van deze vakantiekiekjes. Maar daarbij kwam ik steeds meer in de problemen. Ik raakte de draad van mijn betoog kwijt. De zaal begon onrustig te worden en ik had de grootste moeite om nog boven het geroezemoes uit te komen.

Op een gegeven moment werd er gebeld in de zaal. Iemand had een mobiele telefoon met een hele rare ringtone. Het was de melodie van een hit uit de jaren zestig, maar ik kon hem niet thuisbrengen. De telefoon bleek van Alfred Stucki te zijn. Hij nam gewoon op en begon luidop te praten met een man aan de andere kant van de lijn. Het was zijn aannemer en het gesprek ging over het huren van een pand in Sneek. Ik vroeg aan Stucki of hij de zaal wilde verlaten, maar dat weigerde hij. ‘Het heet hier toch Café De Vriendschap!’ zei hij nog. Daarna begon de hele zaal in koor te zingen: Alle Menschen werden Brüder, Tochter aus Elysium!‘ Het licht ging aan er er werd nog lang nagepraat onder het genot van vele spiritualiën.

Het rare is, dat ik gisteren inderdaad door Alfred Stucki werd gebeld. Hij gaat een galerie beginnen in Sneek en onderhandelt momenteel met een makelaar. Al tijdens de Sneekweek wil hij open. Ook de zogeheten ‘meubelstucki’s'  zullen dan te zien zijn. Het elftal van Jong Oranje komt opdraven bij de opening en burgemeester Arno Brok krijgt een Oranjeshirt aangemeten. Alles natuurlijk voor het goede doel: De Foppe de Haan Foundation. Heb ik dit niet al eens eerder beleefd? vroeg ik nog. Maar nee, het was echt waar. Of ik het nieuwtje maar even op mijn weblog wilde zetten. Nou ja, ik ben nooit te beroerd om als dorpsomroeper te fungeren. Maar het moet niet te dol worden natuurlijk. Straks droom ik er nog van.

zie en luister