Het is weer de tijd van de zomerhits, van die liedjes die in je kop blijven hangen en je doen denken aan zonnebrandolie en een zoute haring op het strand. Met de zon wil het niet zo deze zomer, maar de zomerhits komen je elke dag tegemoet. Zes jaar geleden belandde ik midden in de zomer in het ziekenhuis. Het was augustus en behoorlijk warm. Boven mijn bed hing een TV, zodat ik de godganse dag naar MTV kon kijken met een zuurstofslag in mijn neus. Daar zag je telkens weer één hit voorbijkomen. Die clip kan ik nu wel dromen. Gisteren hoorde ik de muziek weer even, maar nu als muzak in de supermarkt. Meteen zag ik de beelden terug in mijn hoofd. Vooral die handgebaren tijdens het aanstekelijk refrein met een eindeloos aflopend klankverloop: ‘Aserejè ja de jè de jebe tu de jebere seibiunouva. Majavi an de bugui an de buididipi.‘ Ik heb me altijd afgevraagd wat die opeenvolging van raadselachtige klanken in combinatie met de cryptische gebarentaal nu eigenlijk te betekenen heeft. Telkens als ik de beelden vanuit mijn bed weer voorbij zag komen, zette ik het geluid op tien, zodat die bezwerende, Spaanse zomerklanken zowat uit mijn oortelefoon naar buiten knalden. Maar het raadsel bleef in tact. Vrolijke muziek, dat wel. Ik ben er ook snel weer van opgeknapt.

zie en luister