Geachte Hermans,

Over uw brief van 20 februari j.l. heb ik vier weken beraad genomen, om de kans op een ondoordacht antwoord of een overijlde beslissing uit te sluiten. Ik gevoel mij door bedoelde brief ernstig gegriefd, terwijl ik niet zie waarom u het recht zoudt kunnen ontlenen mij op deze wijze te bejegenen. Ik ontzeg u bij deze voor altijd de toegang tot mijn woning en wens mij voor goed van omgang met uw persoon te vrijwaren.

Met de meeste hoogachting,

Gerard K. Van Het Reve

Beste Wim,

Zojuist – ruim een week na mijn bestelling – is hier je nieuwe boek bezorgd. Ik begin het vanavond te lezen. Ik moet mij nu naar het woud begeven, waar ik smorgens & smiddags in mijn automobiel zit te schrijven. Volgend jaar kopen we vermoedelijk een Citroën bus, met vier slaapplaatsen & verder enig elementair verblijfscomfort, zodat hij als reiswagen en, buiten het reisseizoen, als werkkamer voor mij kan dienen. Ik schrijf je, om je te vragen, of je het op prijs stelt, mijn opinie over je nieuwe boek te vernemen. In mijn oordeel, op schrift, gaat nogal wat tijd zitten, want ik maak mij nooit af van dit soort dingen. Wat ik er van zal denken, weet ik nog niet. Het ligt beneden op tafel, maar ik ben geen flardenlezer. Als ik eraan begin, neem ik er een dag voor. Het is niet bepaald aanmoedigend, op een uitvoerige brief enkele wel zeer afgemeten, zuinige regels te ontvangen. Het lijkt wel, of je bang voor me bent, & zulks, terwijl de gehele Nederlandse literaire hiërarchie mij koud laat. Ik bedoel: ik kom op voor mijzelf, maar val niemand aan. Ook al zou ik de kolere aan je gezien hebben, dan nog zou ik dat nooit zeggen, want je moet in de publiciteit vooral ergens vóór, & over dit of dat geestdriftig zijn, & nooit klagen. Enfin, je kent mijn standpunt: niet polemiseren, maar werken. (Ik heb er helaas niet al
tijd naar gehandeld.)

Veel sterkte & goeds. Je
Gerard.