Ik had een motor gekocht. Een echte Harley-Davidson. Zo’n rijdend bakbeest waar de Hells Angels gek op zijn. Niet dat het technisch gezien een goeie motor was, want zijn vermogen schoot aardig tekort. Het zadel was compleet versleten en de wendbaarheid van het stuur liet ook te wensen over. Maar ik was meteen verliefd op dit antieke curiosum. Ik streelde de benzinetank en inspecteerde de uitlaat. Met de knalpot was niks mis, zo te zien. Harley-Davidson, dat is pas een merk, hoorde ik mezelf hardop zeggen. Zo’n Japanse Kawasakie is voor doetjes, maar dit is een motor voor een man. Geef mij maar zo’n echte brulaap. Oerend hard, met de vlam in de pijp en dan knallen met de ballen. Niet dat ik motorrijden kan, maar in een droom maakt dat niet uit. Bij de garage werd me uitgelegd hoe alles in zijn werk ging. Klaar voor de proefrit! Ik had er zin in en liet de motor nog even flink warm draaien. Een hels lawaai steeg op. Ramen gingen open en mensen keken verstoord naar buiten. Ik trok op en kinkelde een paar melkbussen omver. Wat een geluid! Het klonk allemaal als muziek in de oren. Eenmaal op weg zette ik flink de vaart erin. Op de benzinetank zat een vrouw in een leren motorpak met het gezicht naar mij toe. Ze hield me stevig vast en haar blonde haren wapperden in de wind. Ze leek een beetje op Marianne Faithfull, maar dan in haar jonge jaren toen ze nog maar net aan de drugs was. Maar het kan ook Brigitte Bardot zijn geweest, die had immers ook iets met zware motoren. Plotseling had ik een déja vu. Ik wist heel zeker dat ik dit al eens eerder had beleefd. Alsof een oude film opnieuw werd vertoond, zo kwam alles op me over. Ik reed de stad uit. De wegen waren helemaal leeg en het asfalt schoot steeds sneller onder de wielen door. Waar moet dit heen, dacht ik nog. Deze droom kan ik morgen nooit op mijn weblog kwijt. Dat kost me minstens tweehonderd vaste bezoekers. Een natte droom op zijn tijd is tot daar aan toe, maar dit is een foute droom. Deze vliegt volledig uit de bocht! Ik voelde aan de benzinetank die behoorlijk heet begon te worden. De snelheid maakte me dronken en opeens sloeg de paniek toe. ‘Ik kan helemaal niet motorrijden!’, flitste het door me heen. Krampachtig probeerde ik vaart te minderen, maar zo snel ging dat niet. Het stuur begon te zwabberen en een klein paaltje deed de rest. Na een duizelingwekkende tuimeling, die ik in slow-motion intens beleefde, kwam ik in de berm terecht. Marianne of Brigitte lag roerloos langs de weg met een glimlach op het gezicht. Ze was dood. ‘Arm kind’, dacht ik nog en trok de motor overeind.

zie en luister