Reacties op: Het Tao schildert mee

Door: Huub Mous

Huub Mous — Fri, 21 Nov 2008 17:32:36 +0000

Volgens mij komt de term uit Heideggers essay ‘Die frage nach der Technik’, maar ik heb de tekst niet bij de hand, dus ik kan het niet checken.

Door: Johan Steyaert

Johan Steyaert — Fri, 21 Nov 2008 16:57:50 +0000

U zou mij een ontzettend plezier doen met dat zinnetje ‘Kunst moet de ‘lotloosheid’ van het ‘Gestell’ tonen.’ voor mij wat verder uit te werken en te verklaren. Vooral de term lotloosheid interesseert mij. Komt die term voor bij Heidegger en zo ja in welk werk? U bij voorbaat dankend. Johan Steyaert.

Door: bert dalmolen

bert dalmolen — Thu, 20 Mar 2008 11:45:43 +0000

beste Huub,

mijn verbeeldingen rond de duurzaamheid van de ecokathedraal namen een vastere gestalte aan toen besloot het te operationaliseren via inspiratie. Een project, een cultuur kan alleen zo lang duren als het in staat is te blijven inspireren. Ik nam hier mezelf als toetssteen: de werken van Leroy hebben mij al meer dan 25 jaar geinspireerd. Toen , ergens begin 70ger jaren, zetten ze me het aan het denken over natuur en wildheid, orde en chaos zo je wilt. De tuinen van de Kennedylaan lieten me een concreet voorbeeld zien van hoe het mogelijk was, dat het kon. Ik vond het mooi, ik hield er van, het trok me, het deed me vragen stellen, het deed me (vaak heel tijdelijke) antwoorden vinden. Dat is inspiratie.
Ik houdt er nog steeds van, het trekt me nog steeds, ze zetten me aan tot daden en gedachtenvorming.
Je kunt dus zeggen dat het me al meer dan 25 jaar inspireert. Dat is heel wat.
Als ik dan kijk naar allerlei hedendaagse filosofen, wetenschappers, ideologien en kunstenaars die kwamen en gingen in mijn ziel, dat lijken dat eendagvliegen te zijn geweest, terwijl het werk van Leroy is blijven staan.
Je zou kunnen stellen dat toekomst en geschiedenis een projectie van de ziel in de tijd is, in feite even zo vele vertalingen van hoop en vrees. We gebruiken Conficius en Zager and Evans om van die hoop en vrees te verhalen in ons eigen leven, hier en nu. Ik heb die projectie nog wat verder verdicht tot mijn eigen leven, mijn eigen herinnering, mijn eigen projecties van hoop en vrees in ruimte en tijd, en kwam tot de conclusie dat het in ieder geval in mijn wezen een stevig verankerd gebeuren is geworden. Dat het (ohh, projectie) ook het geval is bij vele anderen.

En voordat ik de Hooggeleerde Taoistische Herenpen weer onbeschermd in het potje doop wil ik nog even kwijt dat ik genoot van je pak en bril.

bert dalmolen
http://www.planet.nl/~ljd.art

Door: weduwe Jansma

weduwe Jansma — Mon, 17 Mar 2008 17:59:33 +0000

Mevrouw Dijkstra, wilt u niet in godslastering verglijden? Moge Hirsch Ballin over u waken.

Door: mevrouw Dijkstra

mevrouw Dijkstra — Mon, 17 Mar 2008 17:32:06 +0000

Maragaretha en mijn lieve dochter: u dwaalt, het was de Profeet op te grote en lemen voeten. Kom bij zinnen. Allah Akhbar!

Door: Dochter van mevrouw Dijkstra

Dochter van mevrouw Dijkstra — Mon, 17 Mar 2008 15:52:23 +0000

@ Maragaretha
Mijn moeder vertelde mij wel eens over die bijzondere man. Het lijkt het erop dat hij met de Noorderzon vertrokken is voordat uw grote blote voeten hem geopenbaard werden.

Door: Maragaretha

Maragaretha — Mon, 17 Mar 2008 15:39:56 +0000

@ Mevrouw Dijkstra
Persoonlijk heb ik nooit een pastoor mogen ontmoeten die bij mij voor het zingen de kerk uitging.
Zij lieten allen gewoon Gods water over Gods akker lopen. Een heel verlicht gevoel gaf dat.
Waarom hadden zij dat ook niet mogen laten lopen ?
Na hen komt immers de echte zondvloed.
Dat hadden zij zo geleerd op de groot seminaries.

Ja, ik waste mijn handen zelf in onschuld. Helaas ben ik geen enkele pastoor tegengekomen die eerst mijn grote blote voeten uit mijn gezondheidsandalen nam en die vervolgens waste.
Er schijnt er wel zo één bestaan te hebben.
De mensen in de parochie hebben het nog weleens over hem.