Reacties op: Heimwee naar utopia

Door: Huub Mous » De archeologie van de toekomst

Huub Mous » De archeologie van de toekomst — Mon, 10 Jan 2011 05:33:35 +0000

[...] Maar niet alleen terroristen. Ieder mens ziet deep down graag iets de lucht in vliegen, daar ben ik van overtuigd. Het vuurwerk in de oudejaarsnacht levert daar elk jaar weer het bewijs van. Voor een grote klap heeft een mens heel wat over. Het zien van en echte explosie is het summum van genot. Dat is de ultieme daad van vernietiging die nog mooier is dan de schepping zelf. Exploderen overtreft dan ook elke vorm van creativiteit. Alles valt samen. De tijd stort in. In het moment van een ontploffing onthult zich heel even de energetische uitgestrektheid van de vernietiging. Nog mooier dan een explosie is wat er op den duur van overblijft. De puinhopen van elke oorlog vormen de brokstukken voor archeologie van de toekomst. In wst voor een wereld leven wij? Moet dit een wereldbeeld verbeelden? Ik verlang naar een toekomst, waarin dit heden een ruïne zal zijn. Ik heb heimwee naar de toekomst, heimwee naar utopia. [...]

Door: Huub Mous » Het modernisme van Abraham Kuyper

Huub Mous » Het modernisme van Abraham Kuyper — Fri, 02 Jul 2010 22:03:09 +0000

[...] expliciet naar een niet-christelijke filosofen als Hegel en Von Hartmann. Het was immers Hegels speculatief systeem van de universele geschiedenis als een voortschrijdende manifestatie van de ‘Geest’, waarin de [...]

Door: winterschilder

winterschilder — Sun, 30 Aug 2009 20:42:03 +0000

vergeet het maar, Kunst is een opzichzelf staande Monade, maw: het is de enige eenheid en het gehele geheel. Dat er heden armoe in de kunstwereld is, dat ligt niet aan Kunst maar aan de marketing/commercie, aan het zelfkritiek van een discipline die zich Kunst durft te noemen, zonder de definitie van kunst te kennen.
Streep-stip-kras op doek, een schedel met diamantjes of Kunst in de context van… politiek-religie-commercie etc, dat is vandaag wat er qua verheven art is te bieden. Hierin onbreekt toch echt elke onschatbare intelegentie en noodzakelijk gevoel die mede Kunst-bepalend zijn
Bewustzijn was het dat uit de Monade voortkwam, zo ook geldt dat ook voor Kunst. “Bewustzijn”, stel je voor dat dit er niet is, … juist daar begin je al, onmogelijk !
Dus Kunst is ‘n Monade en de Monade is Lemniscaat (lees:Finobnacci) en Lemniscaat kent Het begin en Het einde, … in het absolute Nu. Dat Nu kent geen tijd, ruimte of is onderhevig aan materie, net als alle menselijk abstracte fenomenen (gevoel/sfeer/karakter/bewustzijn etc ) Dit laatste geldt wederom voor Kunst. De definitie van Kunst is dus het Lemniscaat in abstracte fenomenen van de Mens. Zolang de Mens leeft en nog zal leven zal de dialectie en gevoel voort gaan en zich opnieuw uiten en vormgeven, dus oneindig. Zonder Wetenschap en Kunst, de motor en imaginatie , dan zou er geen menselijke evolutie geweest zijn. Helaas ontbreekt het heden aan deze meesterkrachten, doch wanneer de nood het hoogst is zullen zij weer de baricades van natuur, maatschappij, doctrines, dogma´s etc opheffen. Het bewustzijn blijft altijd confronterend voor concervatie, conformisme en korttermijnwinst en denkers. Gooi hier je theorien maar oplos en zie er is weer een nieuwe vraag die de oneindigende beweging voortzet, zowel dialectisch , Finobnacciaans alswel de Monade.
Kunst en Wetenschap hoe kun je hieraan een deathendstreet in zien, dan functioneerd je Denneappeltje tussen je twee hersen helften niet zo goed of helemaal niet. Multidimensionaal denken in googlo abstracte fenomenen lijkt paradox aan de realiteit maar … waar is die dan. Het Nu kent ´n ieders paradox in tijd naast die van derden, dus is er geen grens aan universele realiteit. Jij bent een onderdeel van de fantasie die ik ben op dit moment ben of vice versa of ipv Ik ben, Ik was of Ik word en vice verca. Realiteit klinkt als definitief maar is alles behalve dat, en dat geldt voor Kunst en Wetenschap eveneens, Dus je kunt weer verder fylosoferen, ook dit raakt nooit de grens. Dat is het mooie van het dialectische begrip zowaar een googlo-autodydactieke voortgang in alle richtingen, disciplines en abstracte fenomenen der mens.

Door: peter bastiaanssen

peter bastiaanssen — Sun, 17 Feb 2008 11:42:34 +0000

je kan nooit met zekerheid zeggen dat er geen nieuw groot verhaal meer zal komen.
Misschien wordt een nieuw verhaal ons opgedrongen?
Zo zou ik me een verhaal waar bv., behoud, conserveren, re-vitaliseren of iets van die aard een dominantie van ongekende orde zou kunnen krijgen. (afhankelijk wat er met deze aardkloot gebeurt)
Ik geloof niet dat kunst -alleen nog gefocust op zijn eigen nutteloosheid en nietszeggendheid- is.
Ook ik zie een uit de maatschappij terugtrekkende beweging, maar ik besef dat er nog tientalle andere verhalen op de hedendaagse kunst geprojecteerd kunnen worden. Deze enorme diversiteit aan verhalen, wil niet zeggen dat een nieuw groot verhaal nooit meer aan de orde zou kunnen komen.
Ik zie in de toekomst nogal wat dwingende monsters op ons wachten.En het bestrijden van dwingende monsters vraagt om een eenduidige, grootse aanpak. Grote woorden en grote verhalen , liggen om de hoek.
Ook omdat mensen niets liever willen dan grote meeslepende verhalen. Dat geeft zin.
Misschien zitten we gewoon even tussen grote verhalen in?

Door: Huub Mous

Huub Mous — Sat, 16 Feb 2008 20:29:28 +0000

Uithollen betekent dat alles wat kunst te betekenen heeft steeds meer wordt ingekapseld in andere belangen. Er is geen ‘outside’ meer, alleen maar een ‘inside’. Niet dat de kunst ooit ‘outside’ is geweest, maar er was altijd een illusie van een alternatief, een hoop, een belofte van geluk. Die utopische dimensie is weg, verdwenen achter de horizon. Geen mens die daar nog in gelooft, geen kunstenaar zelfs. Geen mens die gelooft dat kunst de wereld nog kan veranderen. Mondriaan is heel ver weg. Kunst is tegenwoordig alleen nog gefocust op zijn eigen nutteloosheid en nietszeggendheid. Op zich is die fixatie onze laatste hoop. Er is alleen nog het besef dat er een illusoire enclave (= kunst) bestaat waar nog ruimte is voor nutteloosheid en nietszeggendheid. We moeten die ruimte in stand houden, hoe efemeer hij ook is. Meer valt er vooralsnog niet te doen. Meer is er ook niet, of je moet een nieuw groot verhaal verzinnen. Daar is het de tijd niet naar. Grote verhalen, dat is iets voor moslimfundamentalisten en terroristen. Grote verhalen zijn tegenwoordig uiterst verdacht geworden. We moeten blijven twijfelen tot we erbij neervallen. Wat een vreemde heroïek.

Door: peter bastiaanssen

peter bastiaanssen — Sat, 16 Feb 2008 19:01:36 +0000

maar hoe lang kan het vooruitgangsdenken of de kunst uitgehold worden? Is het niet zo dat het uithollen de funktie heeft om een plaats vrij te maken voor een nog te ontwikkelen, andere interpretatie, een andere set van strukturen waarlangs we maatschappij , cultuur , kunst opnieuw een plaats, een richting en betekenis kunnen geven?
Dat is toch de funktie van het uithollen; de funktie van het prepareren?
(onze kippehersentjes kunnen slecht tegen tè onverwacthte veranderingen)

Door: Huub Mous

Huub Mous — Sat, 16 Feb 2008 18:16:22 +0000

ik schreef dit verhaal in 1993, kort nadat ik het boek van Fukuyama had gelezen over ‘Het einde van de geschiedenis’. Bij het herlezen viel me op dat dit verhaal nog steeds en zekere actualiteit heeft. Na Fukuyama kregen we ‘de botsing der beschavingen’ en ’9/11′, maar een nieuwe utopie heeft zich nog steeds niet aangediend. Integendeel. Het verhaal van Zizek op YouTube spreekt boekdelen wat dat betreft. Overigens is er sinds 1993 nog heel wat beweerd over het almaar voortdurende ‘einde van de kunst’. Het werk van Arthur Danto kende ik in 1993 nog niet. Doorman heeft een paar jaar later een boek geschreven over het vooruitgangsdenken in de kunst. ‘Steeds mooier’ heette dat. Vandaag de dag gelooft niemand meer in een naderend einde van de kunst. Hooguit in een proces van voortgaande uitholling, waarin vreemd genoeg ook een kritische functie schuil kan gaan. Zie ook ‘De terugtocht van de goden’.