Voor velen is de eco-kathedraal een vreemd stukje bos.
De gemeente kon daar haar betere puin kwijt. Vrachtwagens met oude stoeptegels werden er gestort om weer als bouwmateriaal te dienen voor een bezeten man, die van dat puin vreemde bouwsels maakte in dat bos.
In de loop van jaren ontstonden er zo in dat bosje met bochtige paadjes, hoogteverschillen, vreemde doorgangen en amfitheatertjes gemaakt van zorgvuldig opgestapelde stenen.
Vrijwel alleen, vrijwel zonder gereedschap, dag na dag, jaar na jaar bouwde die vreemde man er aan.
Tijd om tv te kijken, zoals ieder normaal mens of om te voetballen, gaf hij zich niet. Hij keek geen tv. Hij voetbalde niet. Hij deed nog veel meer niet, dat een normaal mens wel doet.

Wel nam hij af en toe de tijd om enorme betogen te houden. Weinigen waren in staat die tot het einde te volgen. Wat hij te zeggen had werd niet door iedereen begrepen. Gelukkig hadden een aantal mensen, meestal buitenlanders wel begrip voor zijn inzichten, drijfveren en beschouwingen. Uit diverse landen ontving hij daarvoor veel waardering.

Het resultaat van zijn arbeid is niet meer weg te denken.
Zelfs een projectontwikkelaar die vloeiend goud beloofd zal niet meer in staat zijn deze laatste, zelfs met slechts twee, handen gebouwde kathedraal om zeep te helpen.
Zelfs niet voor bijv. Een riant laaggroen project. (Zoals u weet is, in het vergoeiendelijke taalgebruik van deze patserige bureaumafia, laaggroen het eufemisme voor een golfbaan.)

Le Roy zijn ideeën en gedachten kunnen wij nalezen in allerlei boeken.
Maar die kathedraal, die staat er.
Hij maakte met zijn handen een LEVEND monument.
Je kan dat monument niet over het hoofd zien, proberen te verdoezelen, of af te doen als boekenwijsheid.

Voor mij is Le Roy: DE MAN DIE STENEN PLANTE.

(DE MAN DIE BOMEN PLANTE, geschreven door Jean Giono, is het verhaal van een man, die zich terugtrekt in een afgelegen en verlaten deel van de Provençe met wat schapen en een hond. Daar zet hij zich aan zijn levenswerk: het planten van honderdduizenden eikels. Terwijl de jaren vorderen, komt het land weer tot leven. Mensen keren terug vol levenslust, verwachting en blijdschap.)

@ der keerlen gods:
Geen luchtbel maar een droom.
En de proeve van die droom is nog gerealiseerd ook.