Reacties op: Le Roy en de vrije expressie

Door: Annojo » Blog archief » Onderzoek naar kindertekeningen voor ontwikkelingspsychologie

Tue, 17 Jun 2008 07:46:47 +0000

[...] Opvallend is verder de totale chaos van kleuren: paarsgekleurde cirkels als hoofd, vreemdsoortige slungelige groene benen (waarvan de maker me [...]

Door: Reinder

Reinder — Sun, 13 Apr 2008 10:40:04 +0000

Van 1971 tot het einde van zijn docentschap les van Le Roy gehad. Kan nog steeds niets anders tekenen dan blokken. Als econonoom niet eens zo onhandig.
Als tekendocent heb ik hem nooit hoog op gehad. Zijn verhalen daarentegen over zijn fietstochten in Frankrijk en (af en toe) over tuinen vond ik wel interessant.

Ik heb genoten van mijn opleiding (1971-1979) aan de RSG van Heerenveen, maar het stikte van de ego’s op deze school. Le Roy was er een van. Dat alles maakte voor ons een leuke sfeer, maar nu ik zelf docent ben begrijp ik ook dat als men weigert om ook die taken te doen die niet direct met je vak, maar wel met de functie te maken hebben, je op een kleine groep welwillende collegae veel druk legt. Dat is de mindere kant van Le Roy.

Kortom ik had liever tuinarchitectuur van hem gehad.

Door: Johannes

Johannes — Wed, 16 Jan 2008 18:24:11 +0000

God zij dank heeft dit land tenminste nog één eco-kathedraal voortgebracht.
Dank zij de ziener Le Roy.
De rest van het land is, dankzij ons Godvrezende volkje, verworden tot een gribus van industieterreinen, verbonden door turbogras en supermaïs.
Rondom iedere veebedrijf is een uitdragerij ontstaan van machinekerkhoven, dieselpompen, vuilverbrandingsplaatsen, mestvijvers en -silo’s, plasticverwerkende industriën, voedersilo’s en bestrijdingsmiddelentanks en andere rotzooi.

Door: Huub Mous

Huub Mous — Wed, 16 Jan 2008 10:35:48 +0000

Mooi deze aanvulling. Le Roy is een strenge leraar geweest, dat heb ik ook begrepen uit andere verhalen van ex-leerlingen. ‘Le Roy c’est moi’ , schreef hij elk jaar als eerste op het bord als hij een nieuwe klas voor zich kreeg. Dat strenge imago had hij ook in Heerenveen waar hij wel eens gekscherend ‘De Billy Graham van het onkruid’ werd genoemd. Hij was ook altijd zeer precies. Dat van die geordende verzameling wijnflessen klopt. Ze zullen zodanig geordend zijn geweest dat er een optimale mate van complexiteit was ontstaan. Daar moest je met je vingers van afblijven. Zo heeft Le Roy ook de 3000 stuk glaswerk geordend die hij thuis heeft staan. Ook zijn gereedschap in de Ecokathedraal lag altijd heel precies geordend. Daar mocht niemand aankomen.

Overigens werd zijn methode van lesgeven door de meeste leerlingen hogelijk gewaardeerd. Anders kan het niet zo zijn dat hij jaren achtereen door ALLE leerlingen tot beste leraar van de school werd gekozen. Dit tot verdriet van de schoolleiding die hem in de laatste jaren liever kwijt dan rijk was. Le Roy was eind jaren zeventig inmiddels beroemd in haast heel Europa. Hij gaf lezingen aan universiteiten en voerde grote projecten uit. Het beeld van de beroemde ‘wide tuinman en goeroe’ ging wringen met zijn directe werkomgeving op school. De schoolleiding ging hem kleineren. Zo moest hij na bijna dertig jaar lesgeven surveilleren op het schoolplein. ‘Pleindienst’ heette dat. Le Roy weigerde, wat hem uiteindelijk een berisping opleverde van de staatsecretaris van onderwijs.

In 1977 beëindigt hij – in overleg met de schoolleiding – zijn leraarschap. Hij krijgt eervol ontslag na 28 jaar les gegeven te hebben. Hij is dan 53 jaar en heeft hele generaties leerlingen in Heerenveen voor zich gehad onder wie Willem Duisenberg en de huidige gedeputeerde van cultuur van Fryslân, die hem zaterdag a.s. de prijs uitreikt: Jannewietske de Vries. Wie weet haalt zij bij die gelegenheid ook wel enige herinneringen op aan zijn manier van lesgeven. Zes jaar later – in 1983 – begint hij aan het bouwproces van de Ecokathedraal en negen jaar later – in 1989 – werd Le Roy benoemd tot professor honoris causa aan de universiteit in Braunschweig. Le Roy laat in zijn autobiografie weten dat hij het niet laten kon om ook de schoolleiding in Heerenveen nog even fijntjes van deze eervolle benoeming op de hoogte te brengen.

Door: Hans

Hans — Wed, 16 Jan 2008 09:52:42 +0000

1971
Op de eerste lesdag wordt de leerling geacht een houten tekendoos mee te nemen. Er zijn grote en kleine, bij boekhandel Overdiep is de keus dus snel gemaakt.
Gemorrel in de klas: je kon toch zeker zelf wel schrijven? Doch vastbesloten griste Le Roy een tekendoos van tafel en schreef, met watervaste viltstift, mijn naam: voorletter, punt, achternaam. Na de les worden de dozen achter in het lokaal gezet, keurig op rij en hoewel ik het mij niet kan herinneren, veronderstel ik dat dit op alfabetische volgorde ging.
Ik geloof niet dat veel van mijn klasgenoten de lessen als plezierig hebben ervaren. Le Roy was een brombeer en je moest je altijd nauwkeurig aan de opdracht houden. Stiekum waren wij dan ook jaloers op wie les had van zijn collega Haak. Sommigen hadden nu en dan het lef om Le Roy te vragen of wij niet eens vrij mochten tekenen. Binnen de grenzen die de leraar stelde, waren wij, zo vrij als maar kon. Dus tekende ik de horizon waar het verdwijnpunt lag en groepeerde ik enkele dozen op het papier, groot en klein, kubusvormig of langwerpig. Ik tekende lijnen die zichtbaar waren en ook de lijnen die je niet ziet, ik tekende lijnen die naar het verdwijnpunt liepen. In de weken die volgden werd hierop voorgeborduurd, dozen werden flats, dozen kregen puntdaken, dozen werden straten, maar altijd weer dat verdwijnpunt, altijd weer de onuitwisbare hulplijnen, altijd ook, de indruk dat er van het hele perspectief niets deugde. Bollen, blikjes, conische vormen, licht en donker, de plaats waar de schaduw komt. Rood en geel wordt oranje, blauw en geel groen, rood en blauw paars en bruin krijg je door het mengen van de drie primaire kleuren. Ik ontdekte wat optisch mengen inhield en over meer of minder verzadigde kleuren.
En o, wat was het saai.

Complimenten gaf Le Roy maar zeer zelden. Aan het eind van het schooljaar kregen we de tekeningen terug. Ik bladerde het stapeltje door, geknoei waar het gebrek aan plezier duidelijk af was te lezen. De jongen achter mij kreeg het advies naar de kunstacademie te gaan. Enigszins spottend nam de jongen – zijn naam ben ik kwijt – het compliment in ontvangst. Hij had een zeven, ik een vijf en thuis belandden de tekeningen in het vuilnisvat.
Twee jaar heb ik les van hem gehad. Het zou nog jaren duren voor ik besefte hoeveel ik heb geleerd in dat grote lokaal met op de vensterbank de enorme verzameling wijnflessen in allerlei schakeringen groen die precies zó moesten staan en niet anders en waar wij dus met onze fikken af dienden te blijven.