Unweaving the rainbow

Afbeelding([8).jpg

Ik heb iets met regenbogen. Altijd als ik er een zie, raak ik een beetje opgewonden. Soms lukt het me om er eentje te vangen. Deze foto heb ik een paar maanden geleden genomen, fietsend op weg naar mijn werk. Zomaar op een maandagochtend staat hij daar boven Leeuwarden, als een gigantische hemelversierder. ‘Make my day’, denk ik dan even bij mijzelf.

In zijn boek ‘Unweaving the Rainbow’ gaat de wetenschapsfilosoof Richard Dawkins tekeer tegen de zweverige onbenullen die beweren dat de natuurwetenschap de schoonheid van de natuur kapot heeft gemaakt. De titel van zijn boek is ontleend aan een gedicht van John Keats. Toen Keats samen met zijn collega Wordsworth op bezoek was bij de schilder Benjamin Haydon gebeurde het volgende. De schilder wilde een toast uitbrengen op Newton, die figureerde op zijn laatste schilderij.

Maar Keats maakte bezwaar hiertegen, omdat Newton ‘de poëzie van de regenboog’ vernietigd zou hebben door deze terug te brengen tot een ‘suffe catalogus van droge feiten’. Newton had immers aangetoond dat een prisma het licht kon ontrafelen in een kleine regenboog. ‘Nu kennen we de schering en inslag van wat ooit een ontzagwekkend symbool was voor een verbond tussen en hemel en aarde’ zo riep Keats vertwijfeld uit. Later verwerkte hij deze woorden in zijn gedicht Lamia.

‘Do not all charms fly
At the mere touch of cold philosophy?
There was an awful rainbow once in heaven:
We know her woof, her texture; she is given
In the dull catalogue of common things.’

In ben bang dat Keats ongelijk heeft gehad.

Laat een reactie achter

(verplicht)

(verplicht, wordt nooit weergegeven)